Pokémon Pokopia - Een geslaagd bouw-avontuur

“Een mix van Animal Crossing en Minecraft”. Zo werd Pokémon Pokopia al snel beschreven na het verschijnen van de eerste trailers. Deels gemaakt door hetzelfde team dat achter Dragon Quest Builders zit. Als groot fan van deze games kon ik dan ook bijna niet wachten om in deze blokkige wereld van Pokémon te duiken. En het lange wachten werd beloond!

In Pokopia speel je als een Ditto die de vorm aanneemt van zijn verdwenen trainer. Trouwens, alle mensen zijn nergens te bekennen. Andere Pokémon ook niet, behalve Professor Tangrowth. Samen gaan jullie aan de slag om jullie vervallen omgeving op te knappen en zo meer Pokémon en hopelijk mensen aan te trekken. Dat doe je onder andere door habitats te bouwen, maar ook door de hele leefomgeving op te fleuren.

Minecraft bovenaan de stamboom

Dat Pokopia inspiratie haalt uit Minecraft, valt niet te missen. De wereld bestaat uit vierkante bouwblokken, die je naar hartenlust kunt slopen om opnieuw te gebruiken. Of je combineert de materialen om er iets geheel nieuws van te maken. In tegenstelling tot de hoekige stamvader is Pokopia een stuk toegankelijker en vrolijker vormgegeven. Niet alleen de personages, maar ook meubels en gebouwen. Voor de fanatieke bouwers is het nog steeds mogelijk om blok voor blok een meesterwerk te creëren, maar voor de minder enthousiaste makers zijn er building kits. Daarmee bouwen je Pokémon (althans, die met de bouwvaardigheid) alles zelf! Al snel verschijnt er een schattig vormgegeven huisje. Er is van alles mogelijk, van een holletje in een struik tot een stenen huis. Het ziet er een beetje gek uit om die twee bouwstijlen te combineren, maar het is een heerlijke manier om snel een gezellig dorpje op te bouwen.

Ook zijn er allerlei verschillende biomen waar je uiteenlopende grondstoffen vandaan haalt. Deze zijn gelukkig niet klassiek opgedeeld in water/vuur/gras, maar in thematische gebieden zoals een tropische kuststad en een oude mijnstad. Elk gebied begint als een verlaten plek en stapsgewijs brengen jij en Professor Tangrowth het leven terug in de brouwerij. Dat gebeurt aan de hand van verzoeken van de Pokémon die je tegenkomt en ideeën van de professor zelf. Het wordt nooit heel ingewikkeld en je kunt op best een hoog tempo allerlei handige vaardigheden vrijspelen om nog meer uit de wereld te halen. Dat je een verhaallijn kunt volgen die je op een handige manier door de wereld leidt, is echt fijn.

Animal Crossing, maar dan heel anders

Ergens begrijp ik de vergelijking met Animal Crossing wel. Ook Pokopia gebruikt de ‘echte tijd’. Jouw dag van 24 uur duurt dus ook in het spel gewoon 24 uur. Geen reden om te haasten dus (al rende ik al vrij snel als een Torchic zonder kop rond omdat er zó veel te doen is). Ook verzamel je voor elke dag dat je inlogt een stempel en zijn er dagelijkse uitdagingen om muntjes mee te verdienen waarmee je items koopt. En waar je je dag ook eindigt, je start ’s ochtends lekker in je eigen huisje. Jouw huisje, andermans woningen en de hele omgeving kleed je aan met meubels, speelgoed, decoratie en andere dingen waar je Pokémon gelukkig van worden. Het is echt fantastisch hoe ongelofelijk enthousiast ze reageren als je iets neerzet wat past bij hun interesses. En bereid je voor op het schuldgevoel als je zoiets weer wegpakt en ze heel teleurgesteld zijn.

Ook zijn er heuse Dream Islands, waar je naar één soort eiland per dag mag gaan om daar extra materialen te verzamelen. Daarnaast is er een soort VR-bril te koop in de Pokéwinkel, waarmee je andermans eiland kunt bekijken zonder dat je er dingen aan kunt aanpassen. Er zijn trouwens ook de ‘standaard’ multiplayer-opties: GameShare, online multiplayer én een gedeeld eiland waar iedereen naar hartenlust kan bouwen zonder dat je tegelijk online hoeft te zijn. Dat werkt heel goed, maar ook voor de singleplayer is er echt meer dan genoeg te doen. Daarnaast is het eerste in-game evenement al begonnen, dus er is ook tijdelijke content om je mee bezig te houden, net als in Animal Crossing.

Maar toch voelt Pokopia heel anders dan Animal Crossing. Zo is het ‘dagelijkse praatje’ helemaal geen optie als je een Pokémon aanspreekt. Wel komen ze soms naar jou toe met een verhaaltje of een cadeautje. Ook zijn er niet echt ‘types’ inwoners of een opvallende groei in vriendschap (eerlijk is eerlijk, dat zit in New Horizons ook nog maar nauwelijks). Iedereen die in je dorp komt wonen is meteen je beste vriend voor altijd. Dat vind ik wel een beetje jammer, al is die overdaad aan enthousiasme ook wel aanstekelijk. Na een tijdje houden ze wel op met je ‘Ditto’ noemen en gaan ze over op de naam die je je personage hebt gegeven. Dat is in mijn geval Kitto, dus dat maakt het lekker makkelijk. En het is fantastisch hoe expressief de Pokémon zijn. Ze spelen met elkaar, met hun omgeving en reageren op de dingen die jij doet. Daarbij trekken ze allerlei grimassen en het is gewoon heerlijk om te kijken naar hun bezigheden.

Heel veel zoals Dragon Quest Builders

Een deel van het team achter Dragon Quest Builders heeft meegewerkt aan Pokémon Pokopia en dat is te zien. Sommige van de bouwstenen en meubels zijn vrijwel hetzelfde, zij het met een iets andere grafische stijl. Het is een feest van herkenning. Door met anderen te praten of bepaalde materialen op te rapen, krijg je inspiratie voor nieuwe bouwplannen. De wereld is op zo’n manier opgebouwd dat het echt uitnodigt tot verkenning. Een pad dat eindigt in een ingestorte heuvel bijvoorbeeld, waardoor je meteen zin krijgt om de heuvel uit te graven. Een rookpluimpje bovenaan een berg. Een duidelijk net niet voltooide habitat. Met subtiele hints word je echt goed op weg geholpen, maar je mag nog steeds je eigen inzicht en logica blijven gebruiken.

Inwoners hebben uiteenlopende verzoeken, die allemaal wel op de een of andere manier fungeren als een handige tip om je bouwleven makkelijker te maken. Bouw een huis, maak een specifiek gerecht, leg verlichting aan. Iedereen is van harte bereid om je te helpen. Zo kunnen Pokémon als Machoke en Makuhita bouwen, maar ze bieden daarnaast nog een hoop andere vaardigheden. Charmander maakt uiteraard vuur, Squirtle spuugt water waarmee je gewassen water geeft en Bulbasaur laat diezelfde gewassen harder groeien. Er blijven telkens opties bijkomen. Deels leer je deze vaardigheden zelf met je Ditto-kopieervaardigheden, en voor sommige neem je de betreffende Pokémon mee als buddy.

Ik miste het wel een beetje om een vaste ‘sidekick’ te hebben om samen de wereld te verkennen. Professor Tangrowth is er wel, maar die blijft staan waar hij staat. Elk gebied dat je betreedt heeft wel een soort ‘hoofdpersoon’ of groepje Pokémon om het verhaal mee te doorlopen, maar er zijn weinig Pokémon met een heel onderscheidende persoonlijkheid.

Ook miste ik hulp met creativiteit in het zelfbouwgedeelte. Ik zie al een hoop imposante bouwwerken van anderen langskomen, maar zelf bouw ik liever met een ‘doel’. Er zijn veel verschillende habitats om Pokémon mee aan te trekken, maar die zijn allemaal relatief makkelijk om te maken. Ze bestaan veelal uit maar vier bouw’stenen’, zoals een grasveldje of een bloemenveldje, eventueel naast een steen of een boom. Dat valt wat snel in herhaling. Het blok-voor-blok zelf bouwen van huizen bezorgt je precies dat: huizen. Een huis is een huis, wat je ook in de kamer zet. In Dragon Quest Builders waren er heel veel themakamers, klein, groot, boers, kwaadaardig, flamboyant, ga zo maar door. En dan nog winkels, badkamers, musea en andere voorzieningen. Inwoners hadden specifieke voorkeuren voor hoe ze wilden wonen. Pokémon hebben wel bepaalde voorkeuren zoals warmte, duisternis, licht en ‘ronde dingen’. Jouw inrichting doet echter niks met het type huis of wat je er allemaal in zet en of het een grote of een kleine kamer is. De Pokémon zijn dolgelukkig met bijna alles wat je doet, dat wel. Maar als je behoefte hebt aan iets meer ‘voorgeprogrammeerde’ ideeën, dan ben je bij Pokopia niet helemaal aan het goede adres.

Conclusie

Pokémon Pokopia is een heel fijn en verrassend uitgebreid avontuur. Na (of tijdens) de hoofdverhaallijn kun je nog uren spenderen aan bouwwerken, in je eentje of samen met anderen. Ik miste wel wat zelfbouw-opties met een ‘doel’: elk gebouw is een huis, wat je er ook in zet. Desondanks is er enorm veel content, of je nou de verschillende biomen gaat herbouwen, alle Pokémon wil verzamelen of je eigen creativiteit de vrije loop wil laten gaan. De Pokémon brengen op vrijwel elke manier een hoop leven in de brouwerij. Hun interactie met jou en met de wereld heeft een aanstekelijk enthousiasme. Pokopia is een heel geslaagd bouw-avontuur waar ik nog lang mee bezig zal blijven.