OPUS: Prism Peak - Een prachtige klim uit een duister mentaal dal

Zo af en toe probeert een indie-ontwikkelaar eens iets compleet anders te doen dan gebruikelijk is in het videogame-medium. Dat pakt niet altijd even goed uit, maar ontwikkelaar Sigono heeft met OPUS: Prism Peak een unieke balans gevonden tussen een adventure game en een visual novel. Het eindresultaat heeft net iets te veel ruwe randjes om als magnum opus te gelden, maar toch raad ik aan om deze review door te lezen. Misschien word jij ook wel gegrepen door dit intrigerende verhaal…

So no one told you life was going to be this way.
Your job’s a joke, you’re broke, your love life’s DOA.
It’s like you’re always stuck in second gear,
When it hasn’t been your day, your week, your month, or even your year.

Nee, OPUS: Prism Peak is geen aflevering van Friends. Toch is het iconische openingslied van deze serie volledig van toepassing op Eugene. Deze Japanse veertiger is het schoolvoorbeeld van een lopende depressie. En heel eerlijk: ik neem het hem niet kwalijk. Zo’n beetje alles wat mis kon gaan in zijn leven, liep ook daadwerkelijk in de soep. Zijn moeder verliet het gezin op jonge leeftijd, verschillende mentoren en vrienden stierven of keerden Eugene de rug toe, zijn baan valt voor de zoveelste keer weg en zijn vrouw heeft hem verlaten. En dan moet hij ook nog eens een pokkeneind terugrijden naar zijn afgelegen geboortedorp voor de uitvaart van zijn opa. Eugene lijkt haast beter af te zijn wanneer zijn derdehands autootje onderweg verongelukt in een tunnel.

Droomwereld

Eugene komt echter niet te overlijden in zijn crash, maar wordt getransporteerd naar The Dusklands: een andere wereld die rechtstreeks uit het sjamanistische geloof van zijn opa komt. Daar heeft Eugene al zo’n dertig jaar niet meer aan gedacht, maar opa’s oude lessen over de geestenwereld van ‘Nosa‘ komen langzamerhand terug in zijn geheugen. In deze wereld breng je vuuroffers aan de goden door foto’s te verbranden en lopen alle inwoners het risico om weg te vagen uit de wereld als ze te lang niet ‘gezien’ (lees: gefotografeerd) worden door een Seer. En laat Eugene nu net een professionele fotograaf zijn! Als de nieuwe Seer van The Dusklands gaat Eugene op ontdekkingstocht door een droomwereld die wel verdacht veel doet denken aan zijn eigen levensloop. Het enige grote verschil is dat The Dusklands niet bevolkt wordt door mensen, maar door Spirits: pratende dieren die wel heel weg hebben van belangrijke figuren uit het leven van Eugene in de echte wereld. Het enige andere mens dat Eugene tegenkomt in The Dusklands is een meisje dat zich haar naam niet meer kan herinneren. Deze Walker is al bijna vervaagd maar kan niet gered worden door de camera van Eugene. Eugene moet haar dus naar de top van de Prism Peak brengen om de oude Seer van The Dusklands om hulp te vragen.

Lachen naar het vogeltje

Hoe het verhaal zich precies ontvouwt ga ik niet verklappen, want de hele game draait er nu juist om dat je zelf gaandeweg de puzzelstukjes in elkaar legt. Wat wel interessant is om te weten, is dat een groot deel van de gameplay draait om foto’s maken. Zoals je al eerder kon lezen zorgen foto’s ervoor dat Spirits niet wegvagen uit de wereld van The Dusklands, maar dat betekent niet dat elke Spirit zich zomaar op de gevoelige plaat laat vastleggen. Je zult eerst een aantal verhaalgedreven puzzels moeten oplossen voordat een Spirit zich laat portretteren.

Daarnaast zijn er tientallen andere zaken die je kunt vastleggen met je camera. Deze belangrijke foto’s komen in een speciaal fotoalbum terecht en worden gebruikt om het verhaal verder te helpen. In The Dusklands kom je namelijk verschillende vuurschalen tegen. In de loop van het spel ontgrendel je houten Totems van de Spirits die je tegenkomt: bij de vuurschalen helpt oppergod Nosa je om hun verhalen te ontrafelen. Hiervoor geeft Nosa je cryptische hints, waarop je de juiste foto moet aanbieden als offer. Als je tijdens je avontuur de juiste foto’s weet te schieten en aanbiedt tijdens een vuurschaal-sessie geeft Nosa je een visioen uit het leven van Eugene: een lang vergeten herinnering uit de echte wereld die je helpt om je weg te vinden in The Dusklands.

Ruwe randjes

Als concept werkt het foto’s schieten als middel om verhaalpuzzels op te lossen erg leuk, zeker naarmate je camera meer opties vrijspeelt tijdens je avontuur. In praktijk zijn de aanwijzingen soms iets te cryptisch, waardoor je letterlijk en figuurlijk je vingers brandt (en bepaalde verhaalelementen definitief wegvallen). Ook is het net iets te makkelijk om cruciale foto’s te missen in een gebied en kun je niet terugkeren zodra je bent doorgereisd naar de volgende zone. Dit maakt het vrijwel onmogelijk om een Perfect Ending te krijgen tijdens je eerste speelsessie. Nu is de game duidelijk ontworpen om minimaal twee keer door te spelen, aangezien vroege delen van het verhaal een heel andere lading krijgen als je het einde van de game kent… maar toch laat de game je net te veel in het duister tasten om leuk te blijven. Zeker als je je bedenkt dat je soms zonder waarschuwing een zone kunt verlaten die nog niet afgerond was. Ik heb het spel minstens vier keer moeten afsluiten om niet op deze manier vast komen te zitten.

Daarnaast is de technische staat van OPUS: Prism Peak niet echt iets om over naar huis te schrijven. Op sommige punten loopt het spel soepeltjes en kun je alleen maar genieten van de prachtige art style, maar op andere momenten stort de framerate in en lijk je naar een powerpoint te kijken. Dit was al het geval bij de Switch 2-versie die ik heb gespeeld, dus ik vraag me af hoe erg het probleem zal zijn bij de versie voor de originele Switch… Het is trouwens ook even wennen dat de game willekeurig wisselt tussen 1st person, 3rd person of andere afwijkende perspectieven. Maar wat dat betreft sluit dit spel meer aan bij visual novels: de ontwikkelaars kiezen simpelweg het perspectief dat het beste past bij een specifieke scène.

Conclusie

OPUS: Prism Peak is een unieke ervaring die je vrij snel weet vast te grijpen. Zodra het verhaal zijn klauwen in je heeft geslagen kun je er net zo moeilijk aan ontsnappen als de Spirits uit The Dusklands kunnen ontsnappen aan de Shade die hen dreigt te vervagen. Dat maakt dat de technische mankementen relatief makkelijk te vergeven zijn. Wie houdt van een bovennatuurlijke Studio Ghibli-sfeer en zich niet laat afschrikken door zware onderwerpen als eenzaamheid, de dood of depressie zal zich zeker geen buil vallen aan dit avontuur. Maar als die omschrijving niet voor jou opgaat zul je het licht aan het einde van de tunnel niet bereiken: dan hebben de technische staat en opvallende ontwerpkeuzes je halverwege al doen besluiten om de game definitief neer te leggen. Toch kan ik niet anders van OPUS: Prism Peak aanraden, de climax van het verhaal is absoluut de moeite waard!