Wanderstop - Prikken door moedeloosheid

Het genezen van een burn-out is pittig. Je moet wennen aan het niks doen, uitrusten en de kracht naar voren te vinden. Wanderstop, het nieuwste avontuur van The Stanley Parable designer Davey Wreden, speelt met deze gevoelens op een bijzondere manier. Er is geen grootschalig takenpakket zoals in andere ‘’cozy’’ games. Nee, de reis draait om het verhaal en dat zal voor sommige mensen toch een beetje slikken zijn.

Je speelt in Wanderstop als Alta. Ze had een moeilijk bestaan en werkte zichzelf op tot de sterkste krijger. Het vormde bijna een verslaving voor haar. Door te winnen kan ze het verleden los laten en nooit meer pijn voelen. Alta werkt elke dag om sterker te zijn, ongeacht de consequenties die daarmee verbonden zijn. Ze kan niet leven zonder dat ze boven alles en iedereen uitsteekt. Uiteindelijk gaat dit fout. Alta blijft verliezen, waardoor ze de schuld bij haarzelf begint te leggen. Ze moet trainen onder een wijs persoon om zodanig weer de allerbeste strijder te zijn. Alta komt uiteindelijk in een woud terecht waar ze door de druk ten onder gaat. Eenmaal wakker, vindt ze zichzelf naast een vriendelijke reus genaamd Boro. Of ze even thee wil komen maken. De weg naar boven begint.

Weg naar genezing
Het verhaal is de drijfveer in Wanderstop. Alta moet leren dat ze een stap terug moet nemen. Ze doet dit door thee te maken, het café te onderhouden en de tuin uit te pluizen. Tja, het is geen groot takenpakket dat soms een doel mist. Wat is het punt om naar klanten te luisteren over hoe je thee moet maken? Nou, dat is juist het punt. Je kunt op je dooie gemak de ingrediënten op elkaar harken en de lekkerste thee toveren. Door deze gameplay-loop in acht te nemen, ontgrendel je een vriendschap met de klanten. De klanten geven Alta advies om haar emotionele zwaarte boven te komen.

Het thee maken zelf is op zich best diepgaand. Er zijn een flink aantal stappen die je moet doorlopen, al kun je ze moeilijk falen. Wanderstop draait niet om productiviteit dus niks zal je ervan weerhouden om alle tijd in de wereld te nemen. Het enige aspect dat in je nadeel kan werken, is dat je de klanten een verkeerde thee voorschotelt. Je wordt er niet op afgerekend, maar Wanderstop gaat niet verder naar de volgende stap in Alta’s genezingsproces. Je kunt het merken dat je iets fout hebt gedaan, maar de personages tonen simpelweg begrip. Het is fijn, vooral als je op een later moment wel veel ingrediënten te verduren krijgt.

De verweving van gameplay en verhaal maakt Wanderstop sterk. De klanten geven advies, maar het is duidelijk dat niet iedereen het concept burn-out begrijpt. Ze onderschatten het of gaan een pijnlijk onderwerp uit de weg. Zelfs tijdens de knullige momenten hebben ze het hart op de goede plaats. Davey Wreden’s teksten zijn uitmuntend en brengen reflectie op zijn reis richting verbetering. Al het nodige en onnodige advies, de zelfkennis en hoe je groeit als persoon. Dat maakt Wanderstop bijzonder tof.

Grafisch meer dan prima
Wanderstop is een wonderschone wereld die zijn plek wel vindt op de Nintendo Switch 2. Je kunt duidelijk merken dat er gesleuteld moest worden om het te optimaliseren voor het platform. Het ziet er niet zo scherp uit als op de PC. Er zijn lichte haperingen en pop-ins, al gaat het meestal hier meer om schaduwen dan objecten. Alsnog is het een kleurrijke wereld met een heel zacht kleurenpalet. De muziek is rustgevend en past precies bij het soort spel dat Wanderstop wil zijn.

Conclusie
Wanderstop is een prachtig verhaal over stress, moedeloosheid en burn-out. Tegelijkertijd is het niet het meest diepzinnige spel. Hoewel ik het idee van ‘’geen doel hebben’’ snap, zoek ik soms ook meer de weg naar voren. De taken zijn meestal relatief simpel. Het is vooral een persoonlijke avontuur met veel momenten voor reflectie. Dat is waar Wanderstop zich van zijn allerbeste kant laat zien. Een fijne reis is het zeker, maar weet wat je in huis haalt.