Blue Reflection Quartet - Boeiend, maar niet sterk

Ik schuif mijn liefhebberij van ontwikkelaar Gust niet onder stoelen of banken. De Atelier-spellen zijn uniek in hun soort met kleurrijke personages en veel persoonlijke groei. Deze elementen komen ook terug in Gust’s andere grote franchise: Blue Reflection. Dit zijn meer traditionele role playing games met elementen van het Magical Girl anime-genre. Er zit meer persoonlijkheid in de monsters die je bevecht, meer realisme in de problemen en bovenal een vrij serieuze ondertoon. Het is een slag anders, maar tegelijkertijd voelt het vertrouwd. De afgelopen weken mocht ik in een Blue Reflection-collectie duiken met vier spellen. De kwaliteit verschilt nogal. Niet eens een klein beetje.

Blue Reflection Quartet bestaat, zoals de titel doet vermoeden, uit vier titels. Buiten één spel om zijn de Blue Reflection-spellen het best te omschrijven als ‘’slice-of-life’’ verhalen. De problemen zijn altijd in een zin te vatten. Van een ballerina die nooit meer zal dansen tot een meisje dat wordt gedwongen om te stelen. Alles raast voorbij in schouwspelen die hun weerga niet kennen. Deze kleinere verhalen worden omkaderd door een groter probleem: geheimzinnige monsters proberen deeltjes van iemands persoonlijkheid op te eten om sterker te worden. Jij gaat in gevechten de strijd aan met deze monsters, afhankelijk van de game op turn-based of actievolle wijze.

Waar het ooit begon: Blue Reflection
Het is bijna tien jaar geleden dat de eerste Blue Reflection is uitgekomen, toch voelt het nog redelijk vlot aan. Er zitten goede ideeën in, zoals een fraaie scheiding tussen de twee werelden: het echte Japan en ‘Other World’. Je zoekt deeltjes van emoties in de Other World, waar je de strijd aangaat met monsters in turn-based gevechten. Zodra je deze deeltjes in handen hebt, reis je terug naar de echte wereld en probeer je met mensen te praten om hun problemen op te lossen. Elk hoofdstuk spitst zich toe op een ander personage die je probeert te helpen, waardoor het verhaal nooit op één punt blijft hangen. Ik heb me geen moment verveeld met Blue Reflection.

Tegelijkertijd merk je ook gelijk dat het een spel uit vervlogen tijden is. De tutorials zijn uitermate slecht. Sommige elementen worden simpelweg te eenvoudig uitgelegd, alsof je het allemaal wel even begrijpt. Toegegeven: zodra je het spel snapt, is het ook best makkelijk om snel overpowered te raken. Er zijn hele elegante defensieve linies die je kunt opbouwen, maar je zult de game al uitgespeeld hebben voordat je er erg in hebt. De Other World-locaties vallen ook met enige regelmaat in herhaling. Ondanks dit alles is Blue Reflection zo gek nog niet. De personages zijn leuk. Ze leren stuk voor stuk met hun emoties om te gaan, wat in boeiende gesprekken uitmondt.

Gewoon slecht: Blue Reflection Ray
In mijn beste ‘’jeetje, wie heeft dit verzonnen?’’, gaan we het hebben over Blue Reflection Ray. Deze ‘’game’’ was oorspronkelijk een anime die ze nu naar een visual novel-achtig avontuur hebben omgebouwd. Het resultaat valt flink tegen. Om te beginnen start het verhaal van Blue Reflection Ray aan het einde van de originele anime. Je speelt als de twee hoofdpersonages die hun eigen herinneringsfragmenten moeten vinden en zodoende hun krachten terug te krijgen.

Er is geen gameplay. Je loopt rond, pakt fragmenten op om dingen te herinneren en probeert wat wegwijs te worden. De nadruk ligt op ‘’probeert’’. Bij het vinden van een deeltje krijg je een screenshot van de anime met een gesproken uitleg erover heen. Als iemand die de anime-serie niet bijster kent, vertelde de uitleg mij niets over de gebeurtenissen in de show. De personages vragen elkaar constant ‘’hey, weet je wat er hier gebeurd is?’’, maar zonder context of uitleg kon het me maar weinig deren. Als klap op de vuurpijl wordt er van je gevraagd om in een menu documentatie te lezen om de context beter te snappen. Waarom? Had je niet gewoon een beter verhaal kunnen maken dat verweven is met een terugblik op de anime? Echt belachelijk.

Van mobiel spel tot rare single-player mod: Blue Reflection Sun
Blue Reflection Sun begon zijn bestaan ooit als een mobiel spel voor de Japanse markt. Het leunde veel op gacha-mechanieken en nieuwe elementen die maandelijks werden toegevoegd. Gust zag de kans om er een pure single-player ervaring van te maken, iets wat ze bij vlagen gelukt is. Het verhaal gaat verder na het einde van de originele Blue Reflection. Er valt een mysterieuze as valt uit de lucht. Mensen die daaraan worden blootgesteld veranderen in monsters of krijgen magische krachten als een Eroded. Jij speelt als een groep van Eroded om de monsters een halt toe te roepen. Best interessant verhaal!

De gameplay is tweeledig. Je hebt missies waarbij jehet gevecht aangaat met de monsters. Dat is ook het deel waar deze versie van Blue Reflection Sun heel anders is dan de mobiele variant. Het volgt meer het gevechtssysteem van Second Light (daarover later meer), dat veel wegheeft van het Active Time Battle-systeem van Final Fantasy. Personages vechten volgens een tijdlijn waarin je vervolgens de acties uitkiest. Na de gevechten ga je naar een schoolgebouw, waar je met de Eroded-groep praat en ze beter leert kennen. Het is iets aan de simpele kant, maar ik heb me er wel mee weten te vermaken!

In vele opzichten voelt Blue Reflection Sun als een mod van Second Light. Het recyclet veel van de muziek, het gevechtssysteem en hoe je rond beweegt. Sun is absoluut niet slecht gemaakt, maar je kunt het beter als een tussendoortje zien. Toch is Blue Reflection Sun sowieso tienduizend keer beter dan Blue Reflection Ray.

Nog steeds sterk: Blue Reflection: Second Light
Het is bijna vijf jaar geleden dat Blue Reflection: Second Light uitkwam op de Nintendo Switch. Je speelt als een meisje dat, samen met drie vriendinnen, geteleporteerd is naar een lege school. Ze moeten op zoek naar hun weg terug naar huis, maar nog belangrijker, op zoek naar hun herinneringen. Ao Hoshizaki, zoals het hoofdpersonage heet, heeft al haar herinneringen kunnen behouden maar haar vrienden zijn compleet de weg kwijt. In de school vinden ze parallelle werelden:de Heartscape. Ze vormen een manifestatie van een negatieve herinnering die de meisjes moeten overwinnen. Dat klinkt serieus, maar er zijn voldoende luchtige momenten. Dit is belangrijker dan je zou denken, aangezien deze vier meiden daadwerkelijk de enige personages van de game zijn.

Second Light is een spel waar zo’n beetje alles klopt. De Heartscape Dungeons zijn strak vormgegeven en voelen daadwerkelijk aan als een manifestatie van vergeten herinneringen. Ze voelen aan als plekken met een donker randje. De kerkers zijn vrijer om te ontdekken, er zijn voorwerpen te verzamelen en monsters te spotten. Het gevechtssysteem zit daarnaast goed in elkaar. Elk personage heeft haar eigen voordelen, dus je zult constant moeten wisselen om het beste eruit te kunnen persen. Het Active Time Battle-systeem zorgt voor gevechten met constante actie. Blue Reflection: Second Light toont de franchise in zijn meest volmaakte vorm. Het is ontwikkelaar Gust op zijn allerbest

De Switch 2-versie? Niet bijzonder
De Blue Reflection-reeks maakt voor het eerst zijn opwachting op de Nintendo Switch 2. Helaas is deze versie nou niet bijster sterk. Begrijp me niet verkeerd, de spellen lopen over het algemeen wel okay. Toch voelt 30 frames per seconde ondermaats, vooral gelet op hoe andere Koei Tecmo-spellen draaien op het systeem. Daarnaast is het visuele verschil tussen Second Light op de originele Switch en Second Light in de Switch 2-collectie verwaarloosbaar. Er zijn sommige effecten die beter voor de dag komen in de Quartet-editie, maar een sterke verbetering kan ik het niet noemen. Als je het los bekijkt is het prima, maar er had meer ingezeten. De kleurrijke werelden van Blue Reflection lenen zich namelijk perfect voor Nintendo’s systemen.

Conclusie
Blue Reflection Quartet is een beetje eigenaardig. Hoewel je Ray compleet links kunt laten liggen, is de inhoud verder wel redelijk aangenaam. Op sommige momenten voelen de vier spellen verouderd aan en is de insteek opmerkelijk te noemen. De inhoud kan ik met alle liefde aanbevelen, maar er had op sommige punten toch net iets meer ingezeten. Dit is vooral duidelijk als het op de visuele elementen aankomt. Het is een stapje vooruit vergeleken met de versies voor de originele Nintendo Switch, maar ook niet meer dan dat. 30 frames per seconde voelt als een flinke afknapper, vooral vergeleken met wat Koei Tecmo met andere spellen heeft laten zien op de Nintendo Switch 2. Maar als je door die zure appel heen kunt bijten, dan is Blue Reflection Quartet echt zo slecht nog niet.