Witcher 3: Wild Hunt - Remastered - Terug van nooit echt weggeweest

Het jaar is 2026. Er was een volledige zonsverduistering, de FIFA leek bijna uit elkaar te vallen, GTA VI komt dit jaar uit, Bulgarije treedt de eurozone binnen en Coen van N1-UP heeft nog nooit The Witcher gespeeld. Dit komt voor veel mensen als een schok en het voelt al helemaal verkeerd omdat ik eerder dit jaar ook de grote eer had een van de ontwikkelaars van The Witcher 3: Wild Hunt – Remastered te interviewen. Dat gaan we ‘even’ rechtzetten, dacht ik. Dus ik pak mijn Nintendo Switch 2, slinger hem aan en begin het spel voor het allereerst te spelen om erachter te komen waarom het spel is dat de laatste paar jaar constant terug blijft komen. Vele uren later heb ik een idee waarom dit het geval is.

Er zullen niet veel gamers meer rondlopen op deze planeet die niet weten wat The Witcher 3: Wild Hunt (- Remastered) is. Naast dat de titel van het spel een hele mond vol is, is het ook een remaster van een van de meest geprezen RPG’s aller tijden. Een review van de Nintendo Switch-versie van het spel staat al op N1-UP. Dus ik wil niet al te veel herhalen wat daar al in staat. Dat gezegd hebbende… man, wat is dit spel gigantisch!

Oh, what a world, what a world!

The Witcher 3 – Wild Hunt – Remastered is nog steeds intimiderend groot. Zo groot dat ik het al die jaren heb vermeden. Als je iets over mij en mijn smaak in games weet, dan weet je dat openwereld-games niet echt voor mij zijn weggelegd. Ik verlang naar een duidelijk eindpunt en niet naar tien miljoen sidequests die me misschien meer context geven over de wereld waar ik in zit, misschien een of ander craftingmateriaal geven of misschien… wat dan ook. Voor mijn smaak is de wereld veel te groot. Ik kan me echter voorstellen dat dit voor de openwereld-fanaat juist een pluspunt is.

Toch kon ik het spel op de een of andere manier ook niet helemaal loslaten. Geralt is daadwerkelijk interessant en wat hij te zeggen heeft tegen Jan en alleman is meestal ook grappig of boeiend. Dit zorgt er wel voor dat je zo veel mogelijk personages aanspreekt, iets wat ik normaal vermijd in dit soort games. Wat ook helpt, is dat de Poolse mythologische wereld die hier is neergezet er prachtig uitziet en de personages uniek en herkenbaar zijn. Verder zijn de dialogen heel tof geschreven, waardoor je nieuwsgierig wordt naar de rest van de wereld en hoe het er daar aan toe gaat.

Visueel opgepoetst, maar wat plekjes gemist.

Ik heb voor mijn beeldvorming ook even goed gekeken naar de visuele verschillen van de game tussen de Nintendo Switch en Nintendo Switch 2. Wat meteen opvalt, is dat de Nintendo Switch-versie erg veel grafische pracht moest inleveren om het spel draaiend te krijgen. Bij de Nintendo Switch 2 lijkt dit geen probleem te zijn geweest. Wel heeft de performance een klap gehad vergeleken met de andere moderne consoles. Op de Switch 2 draait het spel niet gladjes op 60 fps, maar schommelt het tussen de 30 en 40 frames per seconde met hier en daar een dipje. Ook zit er een soort gekke vertraging bij het openen van de wereldkaart en het menu, en de laadtijden zijn pittig lang. Dat is niet het einde van de wereld. Wel jammer.

Ook was aangekondigd dat de gevechten een oppoetsbeurt hebben gekregen. Ik moet zeggen dat ik in dat geval de oude versie niet aan durf te raken, want ik vond de gevechten hier al redelijk clunky. Het targetten van de vijanden bleef onhandig en het aan de kant rollen had een verwachte einddatum van ongeveer drie werkdagen. Het is het gewoon nét niet. Wat wel weer ijzersterk in elkaar zit, is de variatie in vijanden. Ik kan erg genieten van alle vreemde wezens, geesten en ander mythologisch gespuis die je van kant moet maken. Door het gebruik van Poolse mythologie is het spel een stuk unieker dan een standaard middeleeuws fantasyspel. In plaats van het verwachten van een standaard draak of reus introduceert The Witcher constant nieuwe en vaak smerige nieuwe beestjes die ik nog nooit eerder heb gezien. Het zet daarom erg sterk zijn eigen identiteit neer.

Geinige opties

Speciaal voor de Nintendo Switch 2-editie van het spel heeft CD Projekt Red een aantal unieke besturingsopties toegevoegd. Zo kun je gyroscopische besturing aanzetten voor het mikken en ook de muismodus gebruiken. Ook touchscreen-controls zijn toegevoegd voor de handheldmodus. Geen van deze toevoegingen had echt toegevoegde waarde in mijn ogen. Maar ik kan me voorstellen dat er een doelgroep is voor deze gimmicks. De moeite wordt in ieder geval gewaardeerd.

Wat ik wel toffe toevoegingen vind, zijn de toegankelijkheidsopties. Je kunt zo ontzettend veel dingen aanpassen, waardoor je het spel makkelijker, moeilijker of gewoon minder irritant kunt maken. Zo kun je bijvoorbeeld de wapenslijtage uitschakelen waardoor je zwaarden gewoon in perfecte staat blijven. Een heel fijne toevoeging voor iemand die geen fan was van hoe je constant je favoriete wapens kwijt raakte in The Legend of Zelda: Breath of the Wild.

Conclusie

Ik denk dat ik snap waarom The Witcher 3: Wild Hunt als een van de beste openwereld-RPGs wordt gezien. Wat ik ook snap, is dat dit spel mij gewoon niet helemaal lekker ligt. De wereld zit ijzersterk in elkaar, maar wordt helaas iets tegengehouden door frustrerende gevechten en schommelende framerates. Het spel staat verder als een huis, dat is inmiddels algemeen bekend. Wat wel nieuwe informatie is, is dat het huis in een buurt blijkt te staan die me niet aanstaat.