Zelda Breath of The Wild door de ogen van een Zelda-maagd

Ik moet iets bekennen, namelijk dat ik nog nooit echt een Zelda-game gespeeld heb. Ik hoor jullie al denken: en dat schrijft dan voor een Nintendo-website! Ik weet het, shame on me. Onlangs kreeg ik de kans om een Zelda te proberen en dan nog wel Breath of the Wild (Switch 2-editie). Mijn excuses alvast aan de Zelda-fans, want ik ga me met dit stuk niet populair maken.  

Ik heb dus amper ervaring met Zelda-games. Ik meen me vaag te herinneren dat ik als kind op mijn Nintendo DS Spirit Tracks heb geprobeerd, alsook die ene Tingle-spinoff. Toen maakte het niet echt indruk. Misschien omdat mijn Engels onvoldoende was of dat het toen niet mijn soort games waren. Mijn favoriete games waren destijds: MySims, FIFA, Mario en Sonic op de Olympische Spelen, Layton, racing-games en uiteraard Mario. De games die ik in mijn kindertijd heb uitgespeeld, kan ik op twee, misschien zelfs maar één hand tellen.

Met de jaren is mijn smaak gelukkig wat veranderd. Tegenwoordig koop ik niet meer jaarlijks de nieuwste FIFA en probeer ik vaker games uit te spelen. Tegenwoordig verkies ik singleplayer-games die niet al te moeilijk zijn en die eveneens niet te gewelddadig zijn, tot 12+ dus. Horror, shooters en soulslike-toestanden zijn niet aan mij besteed. Qua genres verkies ik 3D-platformers, puzzel, cosy, racers, sport en monster tamers à la Pokémon. Na de BrainHex test te doen, blijk ik een Seeker-Mastermind te zijn. De Zelda-games moeten dus wel mijn ding zijn.

Van gemengde gevoelens …

Als ik enkele weken geleden dit stuk had geschreven, dan had ik BOTW een cijfer tussen de 5 à 5,5 gegeven. Dan was de leidraad van deze tekst dat Breath of the Wild mijn ding niet is, maar dat ik wel zie waarom het zo hoog aangeschreven staat. Zo voelde het in het begin te overweldigend aan en dan heb ik het niet alleen over de open wereld. Dan heb ik het ook over de besturing, het gevechtssysteem, de moeilijkheidsgraad. Ik heb erg zitten vloeken op wapens die kapot gaan (welke idioot heeft dat bedacht?!) en een te kleine inventaris. Ondanks deze mankementen was er iets dat me intrigeerde waardoor ik BOTW toch niet kon wegleggen. Het kan toch niet dat ik deze alom geprezen game niet goed vind?

Naar een kantelmoment…

Toch bleef ik doorzetten omdat er ook leuke dingen waren, zoals de Koroks en de Shrines. Niet toevallig zijn dat juist de dingen die enkele van mijn frustraties van in het begin wat wegwerken.

Bovendien deed Breath of the Wild me in het begin soms denken aan Pokémon Legends: Arceus, met name de artstyle en de omgevingen. Arceus vond ik leuk, dus waarom zou ik BOTW niet leuk vinden? Op één ding heeft BOTW een puntje voor op Arceus, namelijk dat je geen spullen kwijtraakt als je Game Over gaat. Dit was in Arceus een frustratie bij mij. Dezelfde frustratie heb ik trouwens ook bij de mijnen in Stardew Valley.  Bovendien las ik online dat bij meerdere mensen de klik pas na enige tijd kwam of zelfs nog later. Dit gaf me hoop voor de toekomst. 

Opeens dacht ik aan kleine Shirley, die als ze een game beu was het opzij legde en aan een andere game begon. Kleine Shirley moest van haarzelf geen game uitspelen, ze deed gewoon haar zin. Dat besef was er ook bij mij gekomen. Ik moet uiteindelijk niet per se de Divine Beasts bedwingen of Ganon verslaan. Ik kan perfect plezier beleven aan deze game zonder dat te moeten doen. Het is een open wereld voor een reden. Dus doe gewoon uw goesting, in welk tempo dat ook moge zijn. Een gedachte die bevrijdend werkte voor mij. Zo kwam ik onderweg naar Hateno Village een Stone Talus tegen. Toen kreeg ik plotseling de gedachte dat ik toch eens moest proberen om zo’n vijand te verslaan, in plaats van ervan weg te lopen. Tot mijn grote verbazing lukte dat ook. Iets wat in het begin onmogelijk leek, lukte uiteindelijk. Dankzij dat besef begon ik BOTW eindelijk leuk te vinden. 

Maar nog altijd niet echt mijn ding

Jammer genoeg moet ik na meer dan twintig uren concluderen dat BOTW nog steeds niet echt mijn ding is. Er zijn toch nog te veel dingen die me tegenstaan.

Zo ben ik geen fan van de gevechten, simpelweg omdat ik niet van mijn neiging tot button-smashen afkom. Voor iemand als ik die graag ongestoord ontdekt, had ik bijvoorbeeld graag een instelling gezien waardoor vijanden u minder of zelfs niet lastigvallen. Ik heb te vaak op vervelende Octorocks gevloekt die me lastigvielen. Laat mij een keer gerust! Dan was het een kwestie om die rap-rap een kopje kleiner te maken zodat ik weer op mijn gemak verder kon. Ik weet nu al dat de Yiga-clan mijn spelplezier zullen bederven. Dit is tevens een van de redenen waarom ik niet erg happig ben om te beginnen aan de Divine Beasts.

Sowieso hou ik ervan als games verschillende moeilijkheidsgraden aanbieden, dus zoiets had ik graag gezien in BOTW. Een gemakkelijkere stand voor gamers zoals mij die gamen om zich te ontspannen en/of er niet goed in zijn. En een moeilijkere stand voor gamers die meer uitdaging zoeken. Ah ja effe terzijde, wapens die kapot gaan blijf ik kut vinden.

Als je jezelf herkent in het bovenstaande, dan kan ik van harte Lil Gator Game aanbevelen. Net als bij Breath of the Wild kan je in Lil Gator Game een open wereld ontdekken met daarin verschillende sidequests. Je bent een jonge, groene held die uiteraard wapens, schilden en een glider heeft. Eveneens bevat Lil Gator Game een soort van stamina-systeem, maar dan in de vorm van armbandjes. Het is dus niet verbazingwekkend dat de Zelda-games een van de inspiratiebronnen van de makers waren. Lil Gator Game heeft gelijkaardige vibes, maar dan verpakt in een ontspannender jasje. Er zijn namelijk geen wapens die breken en de enige vijanden zijn gemaakt van karton. Bovendien heb je Lil Gator Game in een namiddagje uitgespeeld. Ik kijk uit naar de aankomende DLC!

Is Shirley nu een Zelda-fan geworden?

Als ik Breath of the Wild momenteel een cijfer moet geven, dan zal het een 6,5 zijn met het potentieel om een 7,9 te worden. Dit omdat ik nog maar een klein deel van Hyrule heb gezien. Ik heb immers juist het Hateno Ancient Tech Lab bereikt. Daarnaast zorgen mijn gemengde gevoelens van in het begin nog steeds voor een wrange nasmaak. 

Deze 6,5 met het potentieel tot 7,9 komt ook doordat ik begin dit jaar aan mijn Steam-backlog gewerkt heb. Daar zaten games tussen die meer mijn ding zijn en die ik dus een hogere score geef dan BOTW. Dat zijn games zoals Cassette Beats, Powerwash Simulator en Lil Gator game. BOTW gaat dus zeker niet wedijveren met mijn late Game of the Year. 

Waarschijnlijk ga ik BOTW meer waarderen als ik meer zie van Hyrule en mijn vechtkunsten wat beter worden. Voorlopig zal ik dus (krachtige) vijanden vermijden en ook de Divine Beasts. Ik hou het momenteel bij het ontdekken van de open wereld en ga ik op zoek naar Shrines en Koroks, de dingen die ik het leukst vind. Ik snap wel meer en meer waarom BOTW beschouwd wordt als een fantastische game en waarom mensen er vele uren in steken. 

An sich kan Breath of the Wild perfect jouw eerste Zelda zijn, want een grote voorkennis is niet vereist. Volgens mij ga je het echter meer waarderen als je voorheen al eens geproefd hebt van Hyrule. Als complete noob kan het immers als een (te) grote stap aanvoelen. Dit is ook de reden dat ik dit spel even aan de kant leg. Dus ik ga eerst meer traditionele Zelda-games spelen. Om vervolgens meer van BOTW te kunnen genieten. 

Een grote Zelda-fan zal ik nooit worden, maar mijn interesse is wel gewekt. Zo liggen Echoes of Wisdom en Link’s Awakening in ieder geval klaar om gespeeld te worden. Ik denk er ook aan om in de Nintendo Switch Online Zelda-catalogus te duiken. Ondertussen blijf ik verder lezen in het officiële handboek van Breath of the Wild.

Ik heb dus mijn eerste stappen in Hyrule gezet en zit vol met vragen. 

Is de Yiga-clan echt zo irritant? Als dat echt zo is zal ik Divine Beast Vah Naboris zeker als laatste bewaren. 

Wat is jullie verhouding hartjes versus stamina? Momenteel zit ik aan zes hartjes en één vol Stamina Wheel. 

Welke games binnen het genre raad je aan? Ik heb Tunic geprobeerd, maar heb het na enkele uren opgegeven. Ik vond het niet leuk.