The Legend of Zelda: Skyward Sword kwam oorspronkelijk in 2011 uit op de Wii. Tien jaar later ontving het een HD-remaster op de Switch. Na de gigantische open werelden van Breath of the Wild gingen we weer terug naar een meer lineaire ervaring. En gek genoeg is dat precies wat deze ongepolijste juweel nodig had.
De release van een nieuwe Zelda is altijd een soort heilige graal. Zo’n zeldzaam moment waar je als Nintendo-gamer al maanden naar smacht – vergelijkbaar met de nieuwe Pokémon, Mario of Smash Bros. Nintendo wist dat en bracht een fantastische speciale versie van de game uit met een gouden Wii Remote-controller, die ik tot de dag van vandaag in huis heb. Samen met mijn vader die ook een groot Zelda-fan is, speelde ik de game direct op release. Maar, op de fantastische eerste uren na, kon ik er niet inkomen.
Toentertijd had het vooral te maken met de, in mijn ogen, erg saaie woestijnwereld. Toen ik mezelf verbeet om dit gebied tóch te halen en weer teruggestuurd werd naar het bosgebied om daar nóg eens wat te doen, was dit voor mij de druppel. Qua pacing is Skyward Sword helaas ongepolijst. Van een fantastisch begin komt het tot een stroef middenstuk, om vervolgens het meest briljante eindstuk in een Zelda-game – misschien wel ooit – voor te schotelen.
Maar daar kwam ik in 2011 niet. En met mij helaas vele gamers.
Log in of maak een account aan om een reactie te plaatsen!
16 jul 24 om 00:10
#13985
29 XP | 4 comments
Skyward Sword heb ik op de Wii een keer uitgespeeld, fantastisch veel lol mee gehad. De remake ook meteen gekocht maar ik kon er helaas niet in komen. Desalniettemin ga ik hem na het lezen van dit column hem nog maar een keer aan slingeren, zoals gezegd snak ik naar even wat lineairs na Tears of the Kingdom.
16 jul 24 om 18:42
#13992
5540 XP | 390 comments
Leuk, have fun!
16 jul 24 om 00:48
#13986
1674 XP | 328 comments
Skyward sword op release gespeeld op de wii. Vond t juist een van de minste 3d Zelda's (op t verhaal na want t verhaal was super). De motion besturing en de mega lineaire weg (waar je in oot, mm, ww en tp nog wat vrijheid had) maakten t niet leuk om te spelen.
Dit jaar na TOTK dan weer de HD versie gespeeld die geen verplichte gebruik maakte van de halfbakken motion controls. En die was nog steeds een slog om uit te spelen. T is maar dat ik wist hoe tof t laatste deel van t verhaal is. Maar ondanks t sublieme verhaal en een paar goede dungeons, vind ik t 1 van de minste 3d zelda games
16 jul 24 om 06:21
#13987
3209 XP | 623 comments
Hier sluit ik me bij aan. Op de Wii bij launch een paar uur gespeeld. Maar de motioncontrols en de artstyle bond ik verschrikkelijk. Vervolgens 2 jaar later nog een kans gegeven, want het was natuurlijk Zelda. Uitgespeeld, maar ik ga hem nooit meer aanraken. Wat een verschrikking! En daar gaat een HD sausje niks aan veranderen voor mij.
Ik wacht nog wel steeds op de HD uitgaves van TWW en TP. Daar heb ik dan echt wel zin in!
16 jul 24 om 11:03
#13989
2981 XP | 549 comments
De game speelde perfect op de Wii dankzij Wii MotionPlus. Enorm veel plezier van gehad destijds tijdens release. Een van de weinige games die echt goed gebruik maakte van motion controls. Helaas heeft de remaster niet dezelfde finesse qua motion controls als het origineel, maar desondanks toch veel plezier mee gehad![](https://n1up.nl/wp-content/plugins/n1-extension/assets/emoticons/56.gif)
16 jul 24 om 20:24
#13993
3209 XP | 623 comments
Toch wel raar, want bij mij werkte het totaal niet.
16 jul 24 om 11:22
#13990
5827 XP | 1124 comments
Deze game was imo nog lang niet toe aan een HD remake. Zo veel verschil zie ik niet. Ik denk ook dat HD remakes op een bepaald moment niet veel meer toe te voegen hebben. Als games elke generatie steeds mooier worden is HD de standaard intussen toch wel? Een HD remake zegt dus eigenlijk dat de originele game eigenlijk toegegeven te lelijk was. Het klinkt zo bijna alsof de originele games expres niet te mooi gemaakt worden zodat ze de game later in HD versie weer voor de volle mep kunnen verkopen.
16 jul 24 om 12:08
#13991
3881 XP | 447 comments
Bij deze Zelda had ik erg veel moeite om de aandacht vast te houden, wat ik verder bij geen enkel deel in de serie had. Zelf had ik niet eens zoveel moeite met de motion controls, maar qua sfeer klopte er gewoon iets niet. Al bij het opstarten met dat stemmetje van Fi, had ik er vaak al geen zin meer in. Begrijp me niet verkeerd: het spel bevat zeker een aantal geweldige momenten en een paar érg sterke en leuke dungeons.
Erg traditioneel vond ik Skyward Sword ook niet. Teveel herhaling, te weinig ontdekken, teveel aan het handje genomen worden. Ik was heel blij dat Breath of the Wild dat allemaal overboord heeft gegooid, inclusief de meeste invloeden van Ocarina of Time. De koek was op voor die formule. Ik heb het hier al vaak gehad over The Silent Realm. Iets wat ik als het dieptepunt van Zelda beschouw: saai, ongeïnspireerd, repetitief en gruwelijk irritant. Weet niet hoe het met de Switch-versie zit, maar op de Wii had ik echt een gigantische hekel aan dat onderdeel. Wisten ze nou echt niks beters?! Zoiets hoop ik nooit meer in een Zelda-titel tegen te komen! Sowieso die herhaling met steeds dezelfde gebieden en het bevechten van Ghirahim en The Imprisoned. Enorm beest, maar hoe versla je hem? Door zijn eiertenen stuk te slaan...
Neemt niet weg dat ik ook geweldige momenten heb gehad met Skyward Sword. Geen slechte game, ondanks het niet één van de beste Zelda's is, wat mij betreft. Het is een game waarbij het makkelijk klagen is, waarop het vaak te zwaar is afgerekend. Op den duur wist het spel mij wel enigszins vast te houden en op die momenten was het super! Heb hem toen uitgespeeld, maar ga deze niet nog eens trotseren.