Final Fantasy VII Rebirth - De mogelijkheden zijn eindeloos

Bezitters van een Switch 2 hebben er niet lang op moeten wachten, want amper vijf maanden na de release van het eerste deel van de trilogie hebben we nu al het tweede deel. De afgelopen week kon ik al rondlopen in de wereld van Final Fantasy VII Rebirth, deze keer op de Switch 2. Final Fantasy VII Remake bevatte heel Midgar uit 1997, al is dat op veel plekken natuurlijk behoorlijk uitgebreid. Rebirth gaat direct verder met het eerste gebied dat je in de open wereld tegenkomt: Kalm. Hier kom je tot rust nadat je net alle chaos in Midgar achter je hebt gelaten.

Kalm gooit alles meteen helemaal open, dus zo kalm is het allemaal niet. Hier begint het werken aan je relaties met je teamgenoten. Je gaat op een soort date en je krijgt hier je eerste introductie met het kaartspel Queen’s Blood. Het kan natuurlijk ook niet te lang stil blijven, en al snel moet je ontsnappen uit Kalm. Hoe dat allemaal precies gebeurt laat ik liever in het midden om deze review zo spoilervrij mogelijk te houden. Goed, het is origineel een game van bijna dertig jaar oud maar, veel gebeurtenissen zijn speciaal voor deze remakes geschreven.

Wat een ruimte!

Waar je in Midgar nog relatief beperkt was in je bewegingsvrijheid, heb je in Rebirth alle ruimte. Het bevat een open wereld waarin je min of meer alle kanten op kan, maar uiteindelijk wordt je toch wel een beetje richting je volgende doel gestuurd. Je zal niet lang moeten zoeken zoals je dat wel in andere games hebt. Maar in het gebied waarin je loopt zijn barst het van de activiteiten. Sowieso lopen er natuurlijk flink wat vijanden, maar er zijn ook Remnawave Towers. Als je deze beklimt en activeert krijg je op de map extra activiteiten te zien, een beetje zoals de torens in Assassin’s Creed werken. Verder zijn er ook meer dan genoeg zijmissies te vinden en is er simpelweg veel meer te zien omdat de hele wereld zich opent. Je ziet verder vooruit en op de Switch 2 ziet dit er verder prima uit. Hier en daar ogen sommige objecten wat wazig,, maar het grootste gedeelte van de tijd zal je je verwonderen over hoe groots het allemaal is. Er zijn meer huisjes, meer zij-activiteiten en gewoon meer avontuur. In het origineel kon je bijvoorbeeld materia verdienen door speeldata aan het personage Chadley door te geven, maar in dit deel trek je er echt samen op uit om verstopte kristallen te vinden. Deze leren je meer over de verschillende Summon-monsters en maken deze makkelijker te verslaan in de simulator. Hier verdien je dan weer nieuwe uitrustingen mee.

Hoe draait de boel?

En dan natuurlijk de hamvraag: hoe draait de game op de Switch 2? In mijn recensie van het eerste deel had ik het nog over hoe goed alles draaide. Framerate draaide stabiel en behalve wat minder goede details hier en daar was er niet bijzonder veel over op te merken. Dat is wel anders in Rebirth. Toegegeven, het is nog steeds een enorme prestatie dat ze een game als deze draaiende weten te krijgen op een hybride console zoals de Switch 2. Zodra je de open wereld binnenstapt steken er meteen wat technische mankementen de kop op. Het belangrijkste is de pop-in, oftewel objecten die nog ingeladen moeten worden en vaak in de verte liggen. Het kan een bosje zijn, een boom of een ander detail. De pop-in blijkt in Rebirth een hardnekkig probleemj. Pal naast me verscheen er ineens een struikje, en dat gebeurt regelmatig tijdens het lopen.

De actie en de gevechten verlopen dan wel weer zonder haperingen. Zoals je van een game als deze mag verwachten is er vaak actie, van een groepje kleinere vijanden die je ergens tussen twee steden tegenkomt tot aan grotere tussenbazen of een groepje slechteriken. Cloud z’n haar ziet er nog steeds nogal korrelig uit en het probleem met de lichtinval uit Remake is ook aanwezig. Soms loop je ergens en wordt het voor een onduidelijke reden ineens vrij donker. Dit is altijd alleen maar in ruimtes en niet echt buiten. De grafische en technische kant laat dus best wat steken vallen. Over het algemeen moet je toch stellen dat Square Enix goed z’n best heeft gedaan om een mooie ervaring neer te zetten. Alleen merk je in dit deel toch iets meer dat de console minder mogelijkheden heeft dan z’n grote neven.

Bloederig

Maar dat er meer te doen is dan in het eerste deel merk je op wat eerder genoemde vlakken, waarbij ik Queen’s Blood toch even extra wil aanstippen. Final Fantasy-games schotelen je wel vaker een kaartspel voor, zo had je bijvoorbeeld Tetra Master in het sublieme Final Fantasy 9, maar Queens Blood spant de kroon. In elk gebied kun je spelers die je uitdagen, en wanneer je wint, krijg je een nieuwe kaart. Queen’s Blood werkt in de basis heel simpel, maar het zit hem in de tactiek als je van latere tegenstanders wil winnen. Het is een vlak van drie rijen van vijf vierkanten. Jij en je tegenstander leggen om de beurt kaarten neer. Met elke kaart breng je een bekend monster tot leven op het bord, en daarbij is de ene kaart natuurlijk sterker dan de andere. Een kaart die je vasthoudt is misschien niet zo sterk, maar die kan wel andere vlakken activeren waar je dan misschien kaarten van een hogere waarde op kan leggen. Het kan ook zo zijn dat je kaarten op moet offeren om een andere weer sterker te maken. Geen wonder dat er fans zijn die designs hebben gemaakt zodat je Queen’s Blood in het echt zou kunnen spelen, want Square Enix heeft dit helaas nooit fysiek als kaartspel uitgebracht. Ik hou normaliter helemaal niet van dit soort zij-activiteiten in een game, maar ik merkte ook weer op de Switch 2 dat ik toch iedereen opzocht om ze hun speciale kaart afhandig te maken.

Nostalgie is troef

Net als het eerste deel uit de trilogie leunt Rebirth flink op nostalgie, met name op muzikaal gebied. Ik hoef maar een gebied in te lopen, een paar noten te horen en ik weet meteen waar ik ben. En dan kom ik terecht in een gebied waar veel meer te doen is dan normaal, maar waar toch ook de nostalgie naar boven komt door herinneringen aan het origineel op de eerste Playstation. In Junon stort je je in een kleurrijke optocht om Rufus (van het kwaadaardige conglomeraat Shinra) welkom te heten. De muziek begon te draaien, en ik dacht meteen weer aan het origineel waarin je net als hier goed je bewegingen in de gaten moet houden. En dat was op veel meer plekken. Ik zou je bijvoorbeeld ook kunnen vertellen tot waar in het originele verhaal Rebirth ongeveer loopt, maar het is veel leuker om dat soort dingen allemaal zelf te ontdekken. Wat dat betreft werkt deze modernisering heel goed, zo kun je iets dat voor iemand als ik vol zit met positieve gevoelens over vroeger aanbieden aan iemand die het nog nooit heeft gezien. En die gaat dan, zeker in dit geval, een hele mooie ervaring tegemoet.

Conclusie

Final Fantasy VII Rebirth gaat, uiteraard, precies door waar de eerste remake eindigde. Het breidt de kaart uit en er is in de open wereld behoorlijk wat te doen. Op het technische vlak zijn er wat tegenvallers, zoals de vele pop-ins die je ziet en de lichtval die af en toe niet klopt. Over het algemeen draait de game echter prima. Rebirth moet je verplicht spelen als je het eerste deel ook hebt gespeeld, en anders is het een mooie reden om ze gewoon lekker allebei te proberen. Dan kunnen we daarna met z’n allen wachten op het langverwachte derde en laatste deel!