Daemon x Machina: Titanic Scion - Op de goede weg

Daemon x Machina kwam als franchise als eerste op de Nintendo Switch. Nu, 6 jaar later, komt het vervolg: Daemon x Machina: Titanic Scion uit op de Nintendo Switch 2. Ik had al flinke interesse in het spel nadat ik met de producer had gesproken samen met Dennis. Nu is het spel echt uit, en hoe bevalt dat?

Het eerste deel heb ik niet gespeeld, dus ik kan geen directe vergelijking maken. Dit is dus de blik van een volledige nieuwkomer. Daemon x Machina: Titanic Scion verandert een hoop ten opzichte van het eerste deel. Zo is het nu open wereld en heeft het veel meer RPG-mechanieken. Nadat ik mijn personage had gemaakt ging ik op avontuur met mijn Arsenal (je mech), die ik A.I.O.N had genoemd (if you know, you know).

Reclaim je vrijheid

Je wordt wakker op een schip en probeert te ontsnappen. Je komt in de problemen en je maatje blijft achter om jou te laten ontsnappen. Uiteindelijk land je op een planeet en ontmoet je Toby, een robot. Al snel kom je meer personages tegen, ieder met hun eigen persoonlijkheden. Niet elk personage is blij om je te zien. Jij bent namelijk een Outer, iemand die is blootgesteld aan femto – een raar rood goedje dat je extra krachten geeft. Je voegt je bij de Reclaimers om te vechten tegen de Sovereign Axion, een militair regime dat de mensheid in hun ijzeren greep houdt.

Spelenderwijs leren in een open wereld

De wereld van Daemon X Machina: Titanic Scion is best groot en daarom merk je dat de story missions duidelijk bedoeld zijn als een tutorial om je weg te wijzen in deze wereld. Want via deze weg speel je nieuwe gebieden, vaardigheden en andere aspecten van de game vrij. Dit werkt in principe prima omdat je niet wordt gebombardeerd met alles.

Zo krijg je uiteindelijk toegang tot een lab waar je verder genen kan onderzoeken – daar later meer over. Ook krijg je een voertuig om mee rond te rijden en krijg je steeds meer side quests – die ook aspecten van het spel vrijspelen en grote bazen waar je tegen kan vechten. Dit is belangrijk, want deze bazen hebben natuurlijk weer loot die je sterker maken. Soms direct en soms moet je even wat andere dingen verzamelen. Je krijgt namelijk blueprints om te onderzoeken zodat je weer sterkere uitrusting en wapens kan maken met de loot die je vind. Dit vind je niet alleen bij grotere bazen, de kleinere vijanden verspreid over de wereld hebben tevens interessante wapens of genen om te looten.

De wereld van Daemon x Machina: Titanic Scion ziet er oké uit op de Nintendo Switch 2, maar kan altijd beter. In sommige gevallen merk je dat de soms texturen best laag zijn, maar dat merk je eigenlijk meestal niet echt door de snelheid van het spel. Het eerste gebied waar je doorheen reist is niet helemaal representatief voor wat het spel nog verder te bieden heeft. Daarom is het jammer dat ze beginnen in een woestijn, want er zijn ook andere biomes, al blijven die over het algemeen ook best wel saai qua kleuren.

Wel moet ik zeker de muziek even kort in de spotlight zetten. Die is wel echt fantastisch en er zitten zeker heerlijke tracks tussen.

Fuseren & Mechs

Er zijn twee aspecten die je vrijheid geven als speler. Ik sprak al eerder over genen die je kan gebruiken in het fusion systeem. Iedere Immortal – dit zijn gemuteerde wezens waar je onder andere tegen vecht – heeft zijn eigen genenpool die je kan looten. En je kan een groep genen toevoegen aan je personage, waardoor je bepaalde vaardigheden kan vrijspelen. Je hebt namelijk een hoop verschillende wapens om mee te vechten in je Arsenal die sterker kunnen worden met de vrijgespeelde skills. Zo speelde ik voornamelijk met de Tachi en Lightsaber en kreeg ik hier hele coole skills. Later kreeg ik een gen die stealth vrij speelde waardoor ik juist stiekem naar mijn vijanden kon gaan en ze via een grab een backstab kon geven. Het fusie-systeem is erg tof en dat gecombineerd met het uitrusten van je mech geeft het je een hoop customisation in gevechten. Als je fuseert, verandert je personage steeds meer. Zo kreeg ik opeens gloeiende tattoos, mijn ogen veranderden of ik kreeg steeds meer bepantsering. Langzamerhand verliest je personage steeds meer zijn menselijke vorm.

Fight the Power!

Natuurlijk horen er gevechten bij een actie-game. Er zijn voldoende tutorials die je uitleggen wat je allemaal kan doen. Mocht je minder bekend zijn met actie-games dan kan je de moeilijkheidsgraad aanpassen: Story, Normal en Hard. Want de gevechten zijn snel en flashy en eigenlijk is dat niet heel chill. Zeker wanneer je vliegt of vijanden opeens achter je vliegen is het moeilijk om ze zelfs met een lock-on te blijven volgen. Hierdoor wordt het meer chaotisch button mashen dan dat het daadwerkelijk fijn aanvoelt en dat is zonde in een spel waar gevechten in groten getale aanwezig zijn. Zelfs de bossfights of grotere vijanden waar je bepaalde tegen delen van een vijand kan aanvallen voelen hierdoor moeilijk en niet innovatief aan. Daarnaast heeft de Nintendo Switch 2 moeite met een grote groep vijanden en daalde de framerates best wel in de meer chaotische gevechten. Op één punt had ik zelfs dat mijn game leek te crashen, maar dat niet deed. Het duurde wel ongeveer 30 seconden voordat het spel weer begon met bewegen. Geen idee wat er gebeurde, maar ik was zo goed als gefreezed. Gelukkig zijn deze momenten in mijn tientallen uren met het spel zelden voorgekomen.

Fight the Power! Samen

Je kan ook in multiplayer spelen. Zo kan je samen side-missions doen of juist het verhaal spelen waar iemand mee bezig is. Ik heb dit geprobeerd, maar kreeg het nooit echt aan de praat. Er waren maar weinig mensen waar ik online mee kon spelen (zelfs met crossplay aan) en crashte de game enkele keren bij mij toen ik online speelde. Hier kan ik dus helaas niet veel over zeggen. Ik hoop dat het bij launch beter werkt.

Op de goede weg

De Daemon x Machina-franchise is wel op de goede weg. Althans, deze game raakt bij mij veel gevoelige snaren. Alleen ga ik vanzelf vergelijken met andere spellen, zoals Xenoblade Chronicles X en Monster Hunter. De mechs in Xenoblade Chronicles X spelen vele malen fijner dan in Titanic Scion. Ik zou liever in een volgend deel een systeem zien zoals dat van Monster Hunter, waardoor je de aspecten die tof zijn zoals het fusie-systeem en de Arsenals doorontwikkelt. Ik kan best een Monster Hunter-achtige game zien met een Daemon x Machina-jasje, maar hier moeten dan wel betere besturing komen voor de Arsenals tijdens de gevechten.

Conclusie

Daemon x Machina als franchise is op de goede weg, maar Titanic Scion raakt voor mij niet alle gevoelige snaren die nodig zijn om een fantastische game te maken. De gameplay is het net niet en de framedrops en de multiplayer die niet leek te werken voelen toch wat slordig aan. De muziek en customisations zijn daarentegen erg tof en ik hoop dat daar verder op wordt gebouwd. Voor fans van mechs en actiegames is dit een leuke titel voor later in een sale. Als je echt heel erg fan bent van mech games dan is het zeker een game voor jou!