Preview: Hyrule Warriors Age Of Imprisonment - Soepeler dan ooit tevoren

In tegenstelling tot Hyrule Warriors: Age Of Calamity, wat een alternatief verhaal vertelde over het onheil uit Breath of the Wild, is het verhaal van Hyrule Warriors: Age Of Imprisonment wél officieel onderdeel van de Zelda-tijdlijn. Het verhaal speelt zich namelijk af in de Tears of the Kingdom-tijdlijn, op het punt waar Zelda terugreisde naar het verleden en daar King Rauru en de andere personages van weleer ontmoette. Het spel kan met zijn tweeën gespeeld worden via Gameshare. Hiervoor hoeft maar een van de twee spelers het spel in bezit te hebben en kan de andere persoon zo meespelen. Wij hebben bij Nintendo de eenspelersmodus mogen spelen, waarbij Zelda, Rauru en Mineru een ruïne willen onderzoeken, maar aangevallen worden door vijanden.

In tegenstelling tot de vorige Hyrule Warriors-game, was er geen lag te bekennen in de docked Nintendo Switch 2 modus. Ook is de besturing redelijk vloeiend en zien de animaties er een stuk mooier en afgewerkt uit. In de vorige game wilde het spel nog wel eens erg moeite hebben met het inladen van de grote groepen vijanden. Ook had de Nintendo Switch vaak moeite om de animaties vloeiend te laten lopen waardoor ik het spel destijds vaak aan de kant moest leggen. De Switch 2 lijkt hier geen tot weinig moeite mee te hebben, ik heb geen enkel moment gehad dat het spel niet lekker speelde. Deze game komt dan ook niet naar de originele Nintendo Switch, al vraag ik me wel af of de handheldmodus ook zo soepel speelt.

Verken en val aan
Naast het in elkaar slaan van grote groepen vijanden zoals Zonai-constructs en mini Frox, keren ook de eindbazen zoals de Stone Talus en Frox weer terug. Vooral bij de Stone Talus is nu een nieuwe mechanic toegevoegd: extra sterke armor. Deze moet je zien te breken om meer schade te kunnen toedienen. Om deze te breken moeten er bepaalde aanval-combo’s gedaan worden. Dit zorgt voor wat minder hersenloos erop los slaan en wat meer tactisch plannen van je aanvallen. Daarnaast keren ook de zwakke plekken terug bij de eindbazen, wat ook vraagt om wat goede coördinatie. In tegenstelling tot vorige Hyrule Warriors-games zitten er ook meer momenten van rust ingebouwd door momenten waar je zelf moet lopen en verkennen. Dit lijkt de game een mooie balans te geven.

Personages

Er staan nog veel meer personages op de planning, maar ik mocht deze keer als Zelda, Rauru en Mineru spelen. Zelda valt aan met een lichtzwaard, lichtmagie en een pijl en boog. De combinatie van haar lichtmagie in de donkere ruïne zorgden voor een soort vuurwerkspectakel. Haar lichtboog bleek erg handig te zijn als de Frox-baas in de lucht sprong, om hem zo van onderen makkelijk te kunnen raken. Ook het meppen met haar lichtzwaard was echt leuk. In vergelijking met de aanvallen die zij in de vorige game had met de Sheikah-Slate is dit wel een echte upgrade.

Koning Rauru speelt als een speer-krijger. Hij gebruikt zijn lichtspeer voor sterke langzamere aanvallen en voelt ook langzamer aan. Zijn aanvallen zijn echter wel gigantisch krachtig. De combo’s zijn minder uitgebreid dan die van Zelda en Mineru, maar het maakt hem zeker niet minder leuk om te spelen. Je moet alleen beter je timing in de gaten houden en je aanvallen goed plannen.

Mineru speelt een beetje als de Zelda van Age Of Calamity. Zij gebruikt de Zonai werktuigen voor haar aanvallen en als ze rent zit ze op zo de “kleine band” van Tears of the Kingdom, wat ik een schattig detail vind. Ik was het meest verliefd op een combo-aanval waarbij ze een spike wielvoertuig oproept en zo over hordes vijanden rijdt. Ze voelt wat sneller aan dan Zelda en Koning Rauru maar ook wat gelimiteerd in het meer verspreid schade toebrengen. Mineru kan zich beter richten opeen specifiek punt.

Samenwerken
Ook is de nieuwe sync-aanval super gaaf. Als je kracht opgeladen is kan je twee personages samen een aanval laten doen die bij elk paar net anders werkt. Toen ik Mineru met Zelda koppelde werd de Construct opgeroepen waarbij Zelda op de rug springt. Vervolgens geeft Zeldacommando’s welke van de drie aanvallen de Construct moet doen. De combinatie van Rauru met Mineru zorgde ervoor dat Rauru zijn speer spinnend de lucht in gooide naar vijanden toe. Zo zijn er nog meer combinaties mogelijk, maar ik had helaas de tijd niet om alles uit te proberen. De animaties van de sync-aanvallen waren absoluut mijn favoriet en zijn zoveel beter dan de animaties van de superaanvallen van de vorige game.

Laten we wat bouwen? Of gaan we vijanden grillen?
Daarnaast wordt het spel ook echt gekoppeld met de Tears of the Kingdom bouw-mechanic. Je kan namelijk de Zonai-voorwerpen gebruiken door ze op de grond te plaatsen of vast te houden. Dit is overigens iets wat elk personage kan doen. Hierdoor kan je nog beter de grote hordes van vijanden verslaan. Zo heb ik vijanden naar me toe gelokt terwijl de vlammenwerper op de grond lag en gingen ze langzaam dood. (Mwuhaha!) Ook heb ik gewoon rondgelopen met de vlammenwerper in mijn handen, beide manieren zorgen voor heel veel nieuw speelplezier Natuurlijk heb je hier wel genoeg batterij-energie voor nodig. Wanneer deze leeg is, houdt de vlammenwerper helaas op met vuurspuwen… Daar gaan de gegrilde kikkerbilletjes.

Conclusie
Ik ben erg tevreden met het feit dat het verhaal dit keer wél officieel is. Ik snap dat het in de vorige gamenodig was om een ander einde te geven aan het verhaal, maar daardoor sluit het niet mooi aan op Breath of the Wild. De animaties en performance van de Nintendo Switch 2 lijken goed aan te sluiten bij de kracht die er nodig is om zoveel verschillende elementen aan te kunnen en ik ben ook echt benieuwd of de handheldmodus het net zo goed gaat doen. Ook zijn de personages zover ik heb kunnen spelen super leuk en hebben elk hun sterke kwaliteiten, al vind ik Mineru wel echt het leukste! Wie wil nou niet honderden vijanden platrijden? Als het verhaal net zo goed gaat zijn als de vloeiende speelstijl, wordt dit een parel voor elke Hyrule Warrior-liefhebber!