Holy Horror Mansion - Veel geesten, weinig overtuiging

Ik vond Yo-kai Watch altijd wel geinig. Vermakelijke gameplay en personages die zich niet te serieus nemen. Zelfs nu denk ik nog vaak terug aan het derde deel. Er was zoveel content om van te genieten, vooral als je het verhaal eenmaal had uitgespeeld. Inazuma Eleven: Victory Road kwam dichtbij in dat opzicht, maar er gaat niets boven de wereld van Yo-kai Watch. Toen LEVEL-5 een nieuw concept ging introduceren, was ik vooral huiverig. De daadwerkelijke aankondiging hielp nog niet bepaald om mij op andere gedachten te brengen. Nu ik Holy Horror Mansion eindelijk zelf gespeeld heb, weet ik eigenlijk nog steeds niet zo goed wat ik ervan moet vinden…

In Holy Horror Mansion speel je als Ten Lordland. Deze vrolijke jongen vindt een levende camera genaamd Cameron waarmee hij foto’s kan schieten van Mononoke-geesten, die wel verdacht veel lijken op de Yo-kai die we kenden uit Yo-kai Watch. De demo stelde mij voor aan Cameron met de opdracht om een team van geesten samen te stellen. Het eerste gedeelte van de demo laat je in de spelwereld rondlopen, de stick indrukken en volgens een foto te maken van een geestbubbel. Deze geestbubbel verandert vervolgens in een Mononoke-geest die je aan het team kunt toevoegen. Recht voor zijn raap.

De wereld van Holy Horror Mansion is kleurrijk, maar niet uitbundig in zijn kleurenpalet. Het spel gaat duidelijk voor een meer CGI-achtige stijl, dan de cellshaded anime-achtige stijl van de Yo-kai Watch. Dat is een keuze waar zeker iets voor te zeggen valt. De wereld lijkt in mijn ogen net iets te veel op speelgoed. Alles heeft een rare glans die mij niet geheel aanstond. Daarnaast doet Holy Horror Mansion er alles om compact over te komen, al was de weg kwijtraken toch best gemakkelijk. De wereld was wijds opgezet met veel herhaling van de geestbubbel-mechanic. Er wordt duidelijk nog aan gewerkt. 

Naast de reguliere spelwereld, waren er ook geheime deuren die je kon ontgrendelen. Hiermee kun je verschillende geestwerelden binnenstappen. In mijn demo-sessie kwam ik in een wereld terecht waar alles was gemaakt van gebak. Je moest een enorme taart beklimmen door bouncepads te vinden met de camera. Het werd een kleine zoektocht om ze te vinden, maar  bleek uiteindelijk best een vermakelijke puzzel. Helaas krijg je er geen Mononoke-geest voor terug als beloning, wat dit uitstapje weinig nut gaf tijdens de verdere demo. 

De Mononoke-geesten zijn wel te pruimen. Ik vind ze minder creatief bedacht dan de Yo-kai uit Yo-kai Watch. Het zijn gewoon alledaagse objecten zoals een vuilnisbak, een putdeksel en een brandkraan, maar dan met ogen De namen zijn wel leuk verzonnen, zo heet de vuilnisbak Dustin, maar daar blijft het ook bij. Het is vooral afwachten of er meer bizarre Mononoke geesten in het uiteindelijke spel zitten. Vooralsnog is het vooral moeilijk om er echt al wat van te vinden.

Mijn grootste probleem met Holy Horror Mansion zijn de gevechten. Je personages vallen niet aan aparte units zoals in een RPG. In plaats daarvan is elke Mononoke-geest een spelkaart die je activeert. Zodra je deze geactiveerd hebt, wat alleen kan of in combinatie met een andere kaart, wordt deze tijdelijk onbruikbaar. Je selecteert dus een kaart, een optie en vervolgens kijk je er maar passief naar. Er zat in de demo totaal geen strategie achter de keuzes en je kiest dus maar wat er beschikbaar is. De gevechten voelden daardoor ontzettend leeg aan, al was de muziek op de achtergrond wel fantastisch. 

Voorlopige conclusie 

Ik weet niet zo goed wat ik van Holy Horror Mansion moet vinden. De basis zit op een gedegen manier in elkaar, maar de aparte onderdelen klikken nog niet voor mij. De wereld en Mononoke-geesten lieten bij mij een twijfelachtig gevoel achter. Daarnaast vond ik het vechten best wel saai. LEVEL-5 zal nog flink moeten sleutelen voordat het mij kan overtuigen dat Holy Horror Mansion daadwerkelijk de toekomst is voor Yo-kai Watch. Volgens het bedrijf moet Holy Horror Mansion volgend jaar verschijnen op de Nintendo Switch 2.