Minecraft Dungeons II - Fisher-Price baby’s first Diablo

Iedereen en zijn overgrootoma hebben tegenwoordig wel eens Minecraft van ontwikkelaar Mojang gespeeld. Het bestverkochte spel ter wereld is op elk systeem dat je maar kunt bedenken te spelen. Dat Minecraft nooit een directe opvolger heeft gekregen, is eigenlijk bizar. Wat Minecraft wel heeft, zijn spin-offs. Zo maakte ontwikkelaar Telltale Minecraft: Story Mode, maakte Mojang Minecraft Earth (een soort Pokémon Go-achtige game op je mobiele telefoon) en, het belangrijkste voor het verhaal, maakte spelontwikkelaar Double Eleven in samenwerking met Mojang Minecraft Dungeons. Minecraft Dungeons wist geen hele hoge scores binnen te halen toen het uitkwam en liet veel te wensen over. Daardoor ging menig wenkbrauw een tikje hoger staan toen Minecraft Dungeons II werd aangekondigd. Slagen Mojang en Double Eleven er deze keer in om een beter spel te maken?  Ehh.. niet echt.

Het idee achter Minecraft Dungeons II is in principe heel simpel. Neem de verschillende vijanden, omgevingen en wapens van Minecraft en gooi het in een pot met Diablo, voeg voor de smaak misschien een vleugje Path of Exile toe en begin met roeren. Als het dan op een game begint te lijken, voeg dan vijf liter water toe tot je niks meer van je gave ideeën proeft en alleen slappe aftreksels overhoudt. Minecraft Dungeons II is net als zijn voorganger een ARPG (Action Role Playing Game) zonder enige diepgang.

Domme knopjes drukken

Wat een ARPG normaliter interessant maakt, is de verschillende wapens, uitrusting en unlockables die je kunt verzamelen om je personage precies zo te spelen zoals jij dat fijn vindt. Ik ga meteen met de deur in huis vallen: Minecraft Dungeons II bakt hier niks van. Waar je in andere games hoopt op de zeldzame loot die je alleen van specifieke slechteriken krijgt en je speelstijl compleet verandert, is in Minecraft Dungeons II ieder item vrijwel identiek behalve de stats. Je hebt bijvoorbeeld zwaarden, bijlen en scheppen als primaire wapens die minimale veranderingen met zich meebrengen qua gameplay. Dit heeft als gevolg dat je nooit na hoeft te denken over wat misschien een toffe combinatie is met andere items, omdat je altijd gewoon het wapen pakt dat het hoogste niveau is. Alles speelt toch hetzelfde!

Over het feit dat alles hetzelfde speelt gesproken: vijanden zijn ook bepaald niet uniek. Je hebt over het algemeen vooral te maken met vijanden die je in je gezicht komen slaan, vijanden die van een afstand op je schieten en supportvijanden die andere slechteriken helpen door ze te genezen of hun schade te versterken. Als je een keer doorhebt hoe je één vijand hebt verslagen, weet je eigenlijk hoe je elke vijand kunt verslaan. Af en toe heb je een bossfight en die zijn ook niet heel uniek. Al snel verandert het spel van “Oeh, een Minecraft ARPG! Ik vraag me af hoe ik een Enderman het best te lijf kan gaan?” naar “Als ik de B-knop in blijf drukken, win ik vanzelf”.

Verhaal op één kantje

Ik denk dat mijn review langer is dan het hele scenario van Minecraft Dungeons II. Het verhaal is als volgt. Je bent een held die in een dorpje woont na de gebeurtenissen van Minecraft Dungeons. Opeens komen er Illagers (gemene villagers) door een soort scheur in de wereld. Ze hebben de kracht van een nieuwe dimensie (The Sift) gebruikt om sterker te worden. Ze verjagen je uit je dorp. Je vindt een nieuw dorp en verdedigt dat nieuwe dorp tegen de Illagers door ze weg te jagen. Daarna duiken ze weer ergens op en ga je erachteraan, herhaal, herhaal, herhaal tot plots: credits. Minecraft staat natuurlijk niet bekend om zijn verhaal en ik kan het daar dus niet heel hard op afstraffen. Maar ik voelde niets voor de personages in het spel, behalve irritatie als ze me weer een onzinnige sidequest voorschotelden.

Wat een plaatje

Het enige dat Minecraft Dungeons II heel goed doet, is het neerzetten van een hele mooie Minecraft-wereld. Minecraft op zich is niet ‘s werelds mooiste game, maar op de een of andere manier heeft het momenten waar je naar een zonsondergang kijkt en het licht precies goed staat, waardoor er een heel gezellig en relaxt plaatje ontstaat. Dit gevoel weet Minecraft Dungeons II heel goed te vertalen. Alle soorten blokken zijn er natuurlijk. Maar de manier waarop het allemaal in elkaar zit, voelt gewoon kloppend. Ook is het gebruik van licht erg goed gedaan. Er zijn echt momenten geweest in het spel waar ik gewoon even verbaasd was dat dit een Minecraft-spel was.

Conclusie

Minecraft Dungeons II is Diablo voor een vijfjarige. Het biedt totaal geen diepgang, geen interessante strategie, vrijwel geen verhaal en niets bijzonders. Toch kan ik me voorstellen dat het een goede ARPG-instapgame is voor de jonge gamer. De wereld en sfeer van Minecraft zijn er in ieder geval wel. En dat is misschien wel het belangrijkste voor de doelgroep van het spel. Als je echter wat meer diepgang zoekt, zou ik zeggen: zoek even ergens anders.