Een van de grootste kritiekpunten op de Super Mario Galaxy Movie is dat er bijna geen moment is om te ademen. Miyamoto legt uit dat die keuze bewust gemaakt is.
Fast-paced noemen ze het ook wel in het Engels. Tegen Nintendo Dream zegt de vader van Mario dat hiervoor gekozen is zodat kinderen aan het scherm gekluisterd blijven, dat ze niet uit verveling opstaan en door de bioscoop gaan rennen.
“Ik heb altijd al een film willen maken die niet zo is. Dus ik denk dat het goed is dat we het in hoog tempo en in 90 minuten deden, zodat de film afgelopen was voordat je het door had.”
Dus eigenlijk komt het er een beetje op neer dat de film inderdaad met kinderen in het achterhoofd is gemaakt. En dat rappe tempo zorgt er (hopelijk) voor dat wij oudere kinderen minder snel de aandacht verliezen als we met kinderen meegaan.
Log in of maak een account aan om een reactie te plaatsen!
4 mei 2026
#20847
6833 XP | 1298 comments
Nouja, ik vind het niet erg. Ik hoop dat het niet zo is met de Zelda film.
Maar, ik begrijp het wel. We leven in een wereld waar veel mensen kijken naar TikTok's en YouTube Shorts, waardoor je dus opgevoed wordt met een korte aandachtsduur.
Eerlijk vond het tempo beter dan de eerste film.
4 mei 2026
#20849
1035 XP | 203 comments
Moet die man niet met pensioen.
4 mei 2026
#20850
5788 XP | 657 comments
Op zich ligt het tempo niet te snel, maar wat meer rust en emotie hadden niet misstaan. In dat opzicht vind ik het nog steeds jammer dat Miyamoto het verhaal steeds weer onderuithaalt. De eerste film had er al last van, maar met die feedback is niets gedaan. Voor films als deze is een simpel verhaal voldoende, maar met weinig moeite had het beter gebalanceerd kunnen worden. Wat ademruimte, wat meer subtiliteiten en nét iets meer emotie. Zelfs de eerste film had dat, bijvoorbeeld als alles verloren lijkt en Mario juist dan hun reclamespotje op de televisie ziet.
Is het toeval dat we met de heruitgave van Super Mario Galaxy 2 alsnog meer verhaal in die game zien? In 2010 floot Miyamoto dat terug, terwijl het een belangrijk element was binnen de sfeer- en wereldbouw van deel één. De games hebben wel ruimte voor rust, om je over het immense heelal te verbazen en planeten te bewonderen. Die verwondering is in de film veel minder aanwezig, omdat die er geen tijd voor neemt en het ene na het andere op je afvuurt. Tijd om stil te staan bij wat je ziet is er nauwelijks, hoe mooi het ook gemaakt is. Space Junk Galaxy is het eerste waar ik aan denk, wat in de film toch wel heel wat anders is. Ook heeft een film geen interactie zoals een videogame, dus die diepgang heb je ook niet in dit medium. Anders dan (vooral eerdere) videogames, is film vooral een verhalend medium. De mentaliteit van Miyamoto past daar niet zo goed bij.
Ik vind The Super Mario Galaxy Movie echt tof, mooi gemaakt, amusant, maar ik zie verbeterpunten waar Miyamoto nooit iets mee gaat doen. Dat is jammer! Voor het fantastische verhaal hoef je niet naar die films. Illumination is ook geen studio die ik dat zie veranderen. Kinderen blijven de belangrijkste doelgroep van de Super Mario-serie. Altijd zo geweest. Dan nog is er geen nuance als je er een snel achtbaanritje van wilt maken. Iets wat de grootschaligere games wel in zich kúnnen hebben. Nu is het een leuke film, vooral voor videogamefanaten, maar het had nét wat hoogstaander kunnen zijn met wat meer subtiliteit. Doe je dat goed, dan blijven de kinderen ook wel zitten. Niet omdat ze anders iets missen, maar omdat ze geboeid zijn. Miyamoto's opmerking onderschat daarmee de belangrijkste doelgroep nogal, wat best als een gemiste kans gezien kan worden, ook voor een wat ouder publiek.
bewerkt