Mouse P.I. for Hire - Kazig spektakel

Mouse P.I. trok bij de aankondiging veel bekijks en dat is niet gek. Zoveel zwart-wit shooters met een jaren ‘30 Disney-stijltje zijn er namelijk niet! Daarmee positioneert dit debuut van ontwikkelaar Fumi Games zich direct slim op de markt. Maar biedt deze schietgallerij van muizengespuis meer dan alleen mooie plaatjes?

Ik zeg het nog maar eens: Mouse P.I. ziet er werkelijk fantastisch uit. Wat Cuphead in 2D doet, flikt Fumi Games hier in 3D. De handgetekende animaties en het korrelige zwart-witfilter zetten direct een unieke, jaren ’30 tekenfilm-sfeer neer. Vergis je alleen niet: Mouse P.I. is niet gemaakt voor kinderen. Al in de eerste minuten onthoofd je vijandelijke tekenfilmmuizen met een revolver, waarna er een klein “inktfonteintje” uit hun nek spuit.

Eerst schieten, dan vragen

In Mouse P.I. speel je als Jack Pepper. Pepper is een oorlogsveteraan die nu als privédetective zijn brood verdient in een rokerige stad vol pratende muizen, geïnspireerd door het New York van de jaren ’30. Wanneer een oude kameraad spoorloos verdwijnt, wordt Pepper meegezogen in een mysterie dat hem rechtstreeks naar de top van de misdaadwereld voert. Denk aan eugenetica, enge politici, robots en nog veel meer krankzinnigheid.

Verwacht daarbij alleen niet teveel detective werk van Jack. Mouse P.I. is in de eerste plaats een shooter. Je loodst Jack door lineaire levels met hier en daar een paar zijpaden en verstopte goodies. Maar wat de levels vooral typeert, zijn de momenten waarop een boksbel afgaat en er allerlei muizengespuis de kamer komt binnenwandelen. Aan jou de taak om die vakkundig een kopje kleiner te maken, pas dan mag je verder naar de volgende ruimte.

De doorbijter wint

Dat is met name tijdens de eerste uren net zo simplistisch als het klinkt. Jack heeft namelijk enkel een revolver en je vecht vooral tegen dezelfde twee vijanden: muizengangsters met geweer en muizengangsters met knuppel. Mouse P.I. wordt aan het begin dus vooral gedragen door de visuele flair, maar bijt daar even doorheen, want dit is zo’n game die echt ieder uur beter wordt.

Dat zit hem in twee dingen. Als eerste krijgt Jack steeds meer wapens tot zijn beschikking, waaronder een paar hele creatieve die ik niet ga verklappen. Nog toffer zijn de movement upgrades, waarbij je een beetje kunt denken aan Metroid Prime-light. Zo krijgt Jack onder andere een dubbele sprong en een slingerhaak in zijn arsenaal. Hierdoor wordt het level design steeds verticaler en interessanter. Het platformen en het zoeken naar geheime kamers houdt de boel fris tussen de schietpartijen door.

Vette tosti

Technisch houdt het spel goed stand op de Nintendo Switch 2 en biedt het keuze uit twee modi. In Quality Mode oogt de game haarscherp in 1440p en draait deze op een stabiele 40 fps, mits je tv dit ondersteunt. Er is ook een Performance Mode die mikt op 1080p/60 fps, maar die weet helaas minder te overtuigen. Tijdens het rondlopen schokt het beeld regelmatig, wat gewoon niet fijn speelt. De makers hebben op Reddit aangeven dat ze aan een patch werken, maar tot die tijd raad ik dus sterk de Quality Mode aan.

Mouse P.I. is een shooter op de Nintendo Switch 2, maar bijsturen met gyro aiming zit er helaas niet in. Wel maakt de game (toepasselijk) gebruik van de muisbesturing. Dat is een goede zaak, maar persoonlijk vind ik de Joy-Con 2 geen fijne muis. Zelf ben ik dus vooral met de Pro Controller gaan knallen en voor wat Mouse P.I. is, werkt dat goed genoeg. Het haalt nooit de kwaliteit van een vijfsterrenmaaltijd zoals Doom Eternal, maar met een goede, vette tosti is ook niets mis.

Conclusie

Mouse P.I. is een vreemde eend in de bijt. Aan de ene kant doen de trage intro en de simplistische shoot outs de game geen goed. Aan de andere kant charmeert de presentatie enorm en houdt het spel – eenmaal op dreef – de vaart er goed in met nieuwe wapens en power-ups die je bewegingsmogelijkheden uitbreiden. Na het nemen van nog een goede hap kaas ben ik er uit: Jack Pepper’s schietgrage avontuur is simpelweg plat vermaak van de bovenste (kaas)plank!