Critici hebben gelijk over de Super Mario Galaxy Film

Een ruime week geleden kwam de Super Mario Galaxy-film naar de bios. Onze Rik mocht hem als een van de eersten zien en reviewen. Die gaf hem een flinke 8,8. Mooie score, dacht ik, die wil ik wel even zien. Dus ik kocht een kaartje voor een prijs waar je tegenwoordig “u” tegen zegt, veel te duur vreetspul, een peperdure fles Fanta en ging ik er eens lekker voor zitten. Helaas kwam ik er al snel achter dat ik het zeer zeker niet eens ben met die rare Rik. Meer critici lieten zich ook al negatief uit over de film over de afgelopen week en ik moet het even zeggen: ze hebben gewoon gelijk.

Ik ga alvast een waarschuwinkje plaatsen hier: ik ga het hebben over spoilers. Lees niet verder als je de film nog niet hebt gezien!

Nu denk je misschien: “Ja maar Coen, jij bent gewoon geen Mario-fanaat, dus die film is niet voor jou gemaakt”, en dat is gewoon niet waar. 3D Mario-games staan door de geweldige kwaliteit van de games hoog op mijn lijstje van 3D-platformers. Misschien verander je snel de regels om me dwars te zitten en zeg je: “Ja hallo, maar het is een kinderfilm! Wat had je verwacht?” Nou… kwaliteit misschien? Kinderfilms hoeven niet slecht te zijn. Denk aan het gouden tijdperk van Disney, Pixar en misschien wel het huidige DreamWorks of Sony Pictures Animation (die dit jaar nog een Oscar binnen hebben gesleept met K-Pop Demon Hunters). Ik heb gezien dat het kan. Waarom nemen we als Nintendo-fans genoegen met deze ondermaatse blockbuster?

Spektakel zonder structuur

De Mario Galaxy-film begint redelijk stabiel met een gave introscene, maar op het moment dat Yoshi tevoorschijn komt, schiet het geheel van de rails en komt het ook niet meer terug. Yoshi is na zijn backstory-scène opeens deel van de groep, alsof ze al jaren vrienden zijn. Even lijkt het erop dat dit misschien een conflict op gaat leveren tussen Toad en Yoshi als Toad zonder enige reden jaloers lijkt te zijn, maar dit gaat uiteindelijk nergens heen. Over dingen gesproken die nergens heen gaan. Luigi en Yoshi zijn aan het begin van de film Mario aan het plagen, omdat hij verliefd zou zijn op Peach. Hier merk je daarna vrijwel niets meer van. Er is 1 ongemakkelijke scène waar Mario blijkbaar probeert cool te doen voor haar, maar dat is zo snel voorbij dat het eerder als een soort grap (die niet grappig was) wordt weggespeeld en snel de volgende scène maar naar voren wordt gehaald. Helemaal aan het einde van de film krijgt Mario een kusje van Peach, zoals vroeger in de Mario-serie vaker gebeurde, maar dat is eigenlijk het enige wat we zien van dit oh-zo-belangrijke plotpunt. Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar mijn punt is: heel weinig van wat de film neerzet aan het begin wordt daadwerkelijk uitgewerkt.

De reden dat niets wordt uitgewerkt is me ook heel duidelijk. De film trapt meteen vol het gas in en houdt daarna ook de hele tijd plankgas. Je hebt daardoor nooit tijd om adem te halen en als je met je ogen knippert is de kans aanwezig dat je een cruciaal onderdeel van de film hebt gemist. Ik snap dat dit waarschijnlijk is gedaan om de aandacht van de door TikTok-vergiftigde kinderbreintjes niet in slaap te laten donderen, maar het resulteert in een film die meer voelt als een checklist dan een verhaal dat wat te zeggen heeft. Het hoefde niet eens veel te zeggen. Daar is deze film natuurlijk ook niet voor. Maar het had op zijn minst iets mogen zeggen. Wat het nu is, is een slap aftreksel van Galaxy zonder enige structuur of magie die de game zo goed maakte.

Personages met identiteitsproblemen

Kan iemand me vertellen wat het nut was van Rosalina in deze film? Ik kan er namelijk maar niet achter zien te komen. Dit had haar film moeten zijn, maar in plaats van een ode aan het mysterieuze personage uit Galaxy werd ze meteen in een kooi gezet en hebben we haar tot het eind van de film niet meer gezien. Wat nog de grootste gemiste kans is, is het feit dat de film je niet vertrouwt om zelf de verbanden te leggen, maar alles constant aan je uitlegt. Rosalina is daardoor geen interessant personage, maar een flinterdunne reden om van locatie naar locatie te springen. Het feit dat Fox McCloud een betere introductie en meer schermtijd had in de Super Mario Galaxy-film dan Rosalina, is toch wel heel frappant.

En dan heb ik het nog niet eens over Bowser gehad. Bowser is misschien wel het vreemdst geschreven personage in de hele film. Hij begint als klein gemaakte Bowsertje in het kasteel als gevangene. Hier haat hij Mario en schreeuwt hij vrijwel constant dat hij Mario kapot gaat maken. Op een gegeven moment zijn Mario, Luigi en Bowser in het bijenrijk van Mario Galaxy. Bowser is nog steeds klein en is ondertussen ontsnapt uit zijn gevangenis. Als Mario hem dan weer pakt, bijt, schopt, krabt en spuwt hij vuur om Mario zoveel mogelijk pijn te doen. Daarna daagt hij Mario uit om hem te slaan, zodat de mini-mushroom uitgewerkt raakt. Om de een of andere reden doet Mario dit, terwijl hij normaal juist slim is, maar enfin, Bowser is weer groot en intimiderend. Het eerste dat hij doet nu hij hersteld is, tot zijn grote glorie, is… Mario een dikke kus geven om hem te bedanken. In letterlijk één seconde heeft de persoonlijkheid van Bowser een soort vet coole kickflip gedaan en is hij nu vriendelijk naar de broers. Als hij uiteindelijk wordt meegenomen door Bowser Jr., lijkt hij het eerst heel erg te vinden dat hij nu weer tegenover Mario en Luigi staat. Tot hij dat opeens niet meer erg vindt en weer een slechterik is. Bowser mag wel even langs Dr. Mario om te kijken of ze wat hebben tegen stemmingswisselingen.

Galaxy, maar alleen in naam

De Super Mario Galaxy-film zou een film moeten zijn over Super Mario Galaxy. Althans, dat zou je tenminste denken met die titel. Dat bleek minder waar en ik weet niet hoe ze het gedaan hebben, maar er waren meerdere momenten in de film die zich afspeelden op planeten die ik zou moeten herkennen, maar die alleen een naam mee overeenkwam. Zo heb je een stuk dat zich afspeelt in de Honeyhive Galaxy. Een absoluut iconisch level uit Mario Galaxy met hoge bomen, overal honing, bijtjes die rondvliegen en zwarte gaten die happen uit de omgeving hebben genomen. Hoe heeft de film deze onvergetelijke wereld neergezet? Nou, ze hebben het Mushroom Kingdom gepakt, alle paddenstoelen verwijderd en daarvoor in de plaats gigantische gele bloemen neergezet.

Oké, misschien was dat een tegenvaller. Er zitten toch wel kleine galaxyplaneten in de film, toch? Jazeker. voor misschien wel een heuse 10 seconden als Peach en Toad erlangs schieten. Ze springen niet van planeet naar planeet zoals in de game. Er is maar liefst één segment in de film waar de zwaartekracht een beetje game-achtig is. Ook de Gateway Galaxy is gebruikt, maar in plaats van het pittoreske planeetje is het een soort vliegveld geworden. Fossil Falls uit Mario Odyssey is een planeet geworden om de een of andere bizarre reden. Als ze per se een dinosauriërenplaneet wilden, hadden ze ook gewoon de Good Egg Galaxy kunnen pakken met de Dino Piranha in plaats van de T-Rex. Zo zit de verfilming van Mario Galaxy bomvol met gemiste kansen.

Oh oh oh, die ken ik!!!!

De film moet het vooral hebben van die momentjes dat je personages, gebieden of objecten in de achtergrond herkent en dat je naar het schermpje wijst en er endorfines door je lichaam worden gepompt, omdat je iets herkent van media die beter is dan dit zwakke excuus van een film. Ik zou de film oprecht hoogstens een 4/10 geven en dan vind ik mezelf al redelijk lax in verband met het feit dat ik ook wel een beetje lol heb gehad met de film. Ik herkende dingen en zag personages op het grote scherm waar ik een groot zwak voor heb. Ik vind echter wel dat we wat beters verdienen dan deze slappe hap.