Soundtrack Sunday: Bonnie Bear Saves Frogtime, de ruwe diamant die je niet moet slijpen

Welkom bij ‘Soundtrack Sunday’ waar de N1-UP-redactie een nummer of nummers van een game-soundtrack in de spotlight zet. We houden het zo spoilervrij mogelijk. Mochten er toch spoilers in de tekst voorkomen, laten we dat netjes weten aan het begin van de tekst.

LET OP: spoilers over personages en hun verhalen, niet over het volledige plot!

Mijn obsessie met Bonnie Bear Saves Frogtime houdt zelfs na het schrijven van mijn review nog aan en ik vertel je graag waarom ik zo ontzettend verliefd ben op dit spel en de soundtrack. Muziek en spel zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, waarbij de muziek het verhaal van de personages vertelt en je een soort handleiding geeft door de emoties en de sociale context van de gebeurtenissen. En dat alles voorzien van een flinke dosis humor en creativiteit. Een absoluut winnende formule!

Bonnie’s Theme en Bonnie’s Theme (campfire version)

Bonnie’s Theme heeft een muzikaal thema van een paar noten dat we op meerdere plekken terug vinden, met name in de Frogtime-gevechten aan het begin. Je raakt heel gewend aan het trompetgeluid en het zorgt voor een automatische oppepper. Het wordt het lijflied van je overwinningen en geeft je direct een positief gevoel. Heel mooi om te horen is Bonnie’s Theme (campfire version) op het einde, dat wat mij betreft een perfecte samenvatting geeft van het spel. We kennen Bonnie’s Theme, gezongen door anderen, dus door Bonnie’s omgeving. Eigenlijk vertelt dat nummer het avontuur van Bonnie. Bonnie pakt zelf de regie terug in de campfire version, waar ze met het nummer vertelt over het avontuur vanuit haar ogen en haar gevoel. Ze is er sterker uitgekomen, is uit haar schulp gekropen en heeft waanzinnige ervaringen meegemaakt die ze nooit had gehad als ze in haar boomhut was gebleven. Je proeft de dankbaarheid (“I never wanna go back, I’ll always have my friends and we’ll go until the sun goes under”). Bonnie heeft het narratief naar haar eigen hand gezet en sluit daarmee de vertelling af.

Ghost Malone

Het nummer Ghost Malone zit muzikaal iets strakker in elkaar dan de rest van de soundtrack. Een erg on the nose verwijzing naar artiest Post Malone, maar wel een van de sterkste nummers uit de soundtrack. Het wekt een hele specifieke emotie op. Een soort nostalgisch verlangen, wat perfect past bij de ontmoeting tussen Monsieur en Ghost Malone in het spel. Het is een van de langere nummers op de soundtrack en voelt ook als een van de meest “geproduceerde” nummers. Je zou zeggen dat dat niet past bij de toon van de rest van de muziek, maar juist omdat het een verwijzing is naar een echte artiest en er toch wat ruwe randjes in de zang overgebleven zijn, is het juist een mooie toevoeging. En heel eerlijk: het is gewoon een banger.

Like a Bee’s Wing en Mayfly

Het thema van personages die hun eigen mentale issues hebben en overkomen is als een rode draad door het spel en door de muziek. Je komt Bij tegen in de bijenkorf in Piek Mountain en hij vertelt je dat hij zich nutteloos voelt zonder zijn vleugels, die hij kwijt is geraakt (hoe weten we niet precies). Het doet denken aan het verhaal The Bee Without Wings van Amberlea Williams, dat hetzelfde thema aansnijdt. Later kom je Bij tegen in het mini-circus van Jan Klaassen, waar hij met geleende vleugels rondvliegt tussen de Eendagsvliegen, die maar heel kort kunnen genieten van hun vliegtijd, aangezien hun levensduur erg kort is. Bij mag kort meegenieten van deze vliegtijd en heeft ogenschijnlijk de tijd van zijn leven. In het nummer Mayfly roept de leider van de eendagsvliegen ook naar Bij “Don’t forget Bij, you’re a mayfly now!” en de vreugde spat er vanaf. Heel erg wholesome.

Rik Spek (look at my six pack) en Rik Spek (bonnie’s version)

En dan mijn ab-so-lute favoriet: Rik Spek (look at my six pack). Een simpel thema, aangekleed met gitaar, maracas, een bas en een steel drum. Het klinkt simpel en herkenbaar, net zoals het personage Rik Spek als gesneden koek voelt. Maar niets is minder waar. Waar hij in eerste instantie als een echte pestkop gepresenteerd wordt, merk je na verloop van tijd dat er meer met Rik aan de hand is. Momma Bear vertelt je dat hij opgegroeid is zonder ouders en je ziet dat hij na zijn verloren Frogtime-game met jou een flinke klap op zijn self worth heeft gekregen en zijn entourage hem in de steek laat. Hij isoleert zichzelf, zoekt niemand meer op en pas wanneer Bonnie zijn eigen theme-song op haar ukelele voor hem speelt, herinnert hij zich wie hij eigenlijk is. Daarvan kreeg ik echt een enorme brok in mijn keel. De soundtrack die Bonnie aan het begin van het spel als een soort klap in haar gezicht buitenspel zette en haar prachtige schelp stal, is nu het voetstuk waar zij Rik Spek op zet om hem in te laten zien dat hij meer is dan alleen zijn Frogtime-score. De fragiliteit van de stem van Bonnie, die zelf ook met genoeg worstelt, samen met de onschuldige klanken van de ukelele, zijn de perfecte mix om een gevoel van empathie en puurheid over te brengen. Heel erg knap.

Een ruwe soundtrack waar de liefde vanaf spat

Dit is na de soundtrack van Undertale de enige soundtrack die ik dagen na het spelen nog steeds van voor tot achter luister. De thema’s van de personages vertellen hun verhaal feilloos en de muziek zet de toon voor de gehele spelervaring. Het ongepolijste karakter van de soundtrack is geen laksheid en getuigt niet van minder talent. Het stelt de ontwikkelaars juist in staat een sfeer van oprechtheid te creëren. Ik zie tijdens het luisteren helemaal voor me hoe de ontwikkelaars samengewerkt hebben aan Bonnie Bear, in dezelfde ruimte, in een roes van cafeïne en meligheid en zelf beetje bij beetje verliefder werden op hun eigen creatie. Je kunt denken dat de muziek kwalitatief beter zou zijn wanneer al deze ruwe randjes eruit gepoetst zouden worden. Daar ben ik het absoluut niet mee eens. Juist die ruwe randjes maken de soundtrack tot het perfecte, oprechte en karaktervolle geheel dat het is.