Bonnie Bear Saves Frogtime - Een dam-fibische, pun-tastische reis

Kunst van eigen bodem is in de gamingwereld geen gangbaar fenomeen. Daarom dat ik me extra verheugde op het reviewen van Bonnie Bear Saves Frogtime, een spel van het Nederlandse ontwikkelaarsduo Mark en Kyon, beter bekend als Bonte Avond. Ik heb nog niet eerder het genoegen gehad een van hun projecten te ervaren, dus het was een heuse ontgroening. Snap je, want kikkers zijn groen! Enfin, laat mijn o zo smakelijke woordgrappen in deze titel en inleiding trouwens een kleine waarschuwing zijn: hou je niet van flauwe puns, dan ben je absoluut aan het verkeerde adres.

De verhaallijn is vrij simpel. Je speelt als Bonnie Bear, een onzekere en teruggetrokken beer met een grote passie voor Frogtime, een spel dat veel wegheeft van dammen. Al je vrienden hebben voor je verjaardag (bearday genoemd) bijgelegd om frogs voor je te sparen, zodat je samen met ze kunt spelen. Ook heb je een mysterieuze schelp cadeau gekregen, maar op dat cadeautje stond geen afzender. Dan daagt de self proclaimed koning van het strand, Rik Spek (+10 punten voor de naam), je uit om een potje Frogtime tegen hem te spelen. Hij wint helaas, en steelt je zojuist gekregen schelp als zijn prijs. Aan jou de taak om de schelp terug te winnen, en tegelijkertijd uit te zoeken wat de schelp precies is en van wie je deze hebt gekregen. Je voelt hem al: dit verhaal gaat verder dan een verjaardagsfeestje en een simpel strandbezoekje…

Dunglish

Iets dat gelijk vanaf het begin opvalt, is de voice-overs van de personages. Een bonte (ha-ha) mix van accenten en voice-over-vaardigheden. In sommige Engelstalige stemmen hoor je onmiskenbaar Nederlandse accenten, wat voor velen ongetwijfeld charmant is, maar waar mijn nekharen toch een klein beetje van overeind gaan staan (ik ben onmetelijk allergisch voor Dunglish). Maar eerlijk is eerlijk: na een paar uur in het spel begon zelfs ik er de charme van in te zien. Bonte Avond maakte zelf in hun PR rondom de release bekend een aantal bekende internetpersoonlijkheden te hebben gecharterd voor het inspreken van de stemmen, iets dat ik erg leuk en kenmerkend vind voor een indie game die dichtbij z’n fanbase blijft. Het eindresultaat is een in de meest positieve zin van het woord creatief samenraapsel van timbres, accenten, volumes en energieën, die het creatieve karakter van het spel duidelijk naar voren brengen. Wat ik ook erg leuk vind, is dat er in sommige dialogen kleine versprekingen zitten die er niet uitgehaald zijn. Dat voegt absoluut toe aan het ongepolijste, oprechte karakter van het spel. De personages voelen echt als een groep vrienden, die allemaal op hun eigen manier maar met evenveel enthousiasme een verhaal vertellen. Dat vind ik echt hartverwarmend.

Simpele maar treffende stijlkeuzes

De art style voelt bekend, maar tegelijkertijd toch anders. Versimpelde grafische elementen zonder gebruik van overduidelijke schaduwen of texturen laten het wat kinderlijk en simplistisch ogen. Dit voegt toe aan het cozy karakter, al helemaal samen met de eenvoudige en rustige soundtrack, die vaak niet meer dan een xylofoon, een gitaar en een melodisch keyboard-geluidje omvat. Het doet me denken aan een iets meer gepolijste versie van de stijl die we zien in Frog Detective. Bijna kinderlijk simpel, maar beeldend genoeg om het verhaal over te brengen en de focus te leggen waar het hoort; niet op de individuele elementen, maar op het geheel. Tekenend hiervoor is natuurlijk dat de ontwikkelaars op de eerste plek muzikanten zijn, geen developers. Nog een leuk detail over de soundtrack: op veel plaatsen in het spel kun je als Bonnie zelf ook deel uitmaken van de soundtrack en een instrument bespelen! Een ontzettend schattige toevoeging en tevens een creatieve manier om meer immersie van de speler in de gehele beleving van het verhaal te creëren. Of een fijne manier voor spelers om los te gaan op een drum door een melodisch kampvuurliedje heen. Pick your poison. Ik heb in ieder geval dagenlang “Rik Spek, look at my six pack” door het huis gezongen. Bonuspunten voor de geweldige soundtrack.

Verhaal

Waar ik bij het zien van de aankondigingstrailer op hoopte, was een verhaal dat goed in elkaar stak en op meerdere lagen een boodschap had. En gelukkig is die wens in vervulling gegaan. De ontwikkelaars combineren humor en emotie in het verhaal op een sterke manier. Aan de ene kant loopt het spel over van de puns en absurdistische humor, wat het luchtig en vermakelijk maakt. Aan de andere kant zit er een oprecht en gevoelig verhaal onder, waarin thema’s zoals onzekerheid, existentiële vraagstukken en de essentie van vriendschap centraal staan. Een welbekend concept, dat voor indies als Undertale ook een winnende formule vormde. Bonnie Bear doet waar indies het allerbeste in zijn: een complexe, zware boodschap inpakken in een creatief, licht en luchtig jasje. Hoewel dit spel wellicht niet de meest diepgaande boodschap heeft, raakt het wel een aantal relevante topics voor de doelgroep. Ik heb me geen moment verveeld en soms hardop gelachen om de thema- en karakterkeuzes die de ontwikkelaars hebben gemaakt. Ik bedoel: heb je ooit een sleeënde vampier gezien?

Spelelementen en strategie

Waar het verhaal, de stijl en de muziek van Bonnie Bear absoluut voor mij zijn weggelegd, ervoer ik minder affiniteit met het daadwerkelijke spelelement, Frogtime. Zoals gesteld, heeft het veel weg van dammen met meer regels, en ik ben geen enorme strategiespel-fanaat. Het is eenvoudig genoeg te begrijpen, ook al is de tutorial die je krijgt heel minimaal en laat de uitleg van sommige frogs (je “damstenen”) te wensen over. Maar ik vond het niet zo spannend. Je werkt aan het opkrikken van je eigenwaarde (self-worth), wat in dit spel symbool staat voor je skill progressie. In sommige gevallen moet je eigenwaarde een bepaald niveau bereikt hebben om een personage te kunnen uitdagen. Na een tijdje heb je het wel gezien; er is niet ontzettend veel afwisseling en de nieuwe soorten kikkers die je tegenkomt verschillen marginaal van anderen. Er wordt hier en daar met wat simpele andere spelelementen afgewisseld. Die zijn niet significant genoeg om ze minigames te noemen, maar daar lijkt het wel op. Dat zorgt voor wat welkome afwisseling, maar nog steeds blijft de gameplay hierdoor wat plat. Ook hier moet ik eerlijk bekennen dat ik Frogtime na een paar uur en met de toevoeging van iets meer uitdagende rivalen en nieuwe kikkers wel leuker vond. Nog steeds niet helemaal mijn ding, ik had liever een compleet ander spelelement gezien om de rest van het verhaal te ondersteunen. Maar eerlijk is eerlijk: het is best vermakelijk.

Conclusie

Wat ik door het heel Bonnie Bear Saves Frogtime heen voelde, was de liefde die de ontwikkelaars erin hebben gestopt. Kleine details als teksten bij interactieve objecten, die verder geen plotfunctie hebben, de rol van de muziek in het vertellen van het verhaal en de eigenzinnigheid en het karakter van de diverse personages laten wat mij betreft stuk voor stuk zien dat Bonnie Bear een love baby is, en ook absoluut als zodanig moet worden ervaren. De samenkomst van verhaal, muziek, artstyle en spelelement maakt Bonnie Bear eerder een ervaring dan een daadwerkelijke game. En dat is natuurlijk iets waar je van moet houden. Hoewel ik de mechanics en het strategie-element pas na een paar uur spelen echt kon waarderen, wist de overige charme van Bonnie Bear me vanaf het begin te pakken. En na een tijdje kon ik zelfs door de ver-schrik-ke-lij-ke puns heen kijken. Al met al vond ik het een aangename, ontspannende en creatieve ervaring die ik meer mensen gun. En dat óók nog eens met Nederlandse roots!