Is Nintendo nog wel voor kinderen?

Nintendo en kiddy was, zeker in de tijd van de Nintendo 64 en de GameCube, de orde van de dag. Maar de laatste tijd is er iets bijzonders aan de hand – want volgens mij is dit helemaal niet meer het geval. Sterker nog: is Nintendo nog wel voor kinderen? 

Ja, ik doe deze uitspraak wetende dat er deze week een trailer van Super Mario Bros. Wonder uitkwam waarin opties worden toegevoegd die het spel een stukje gemakkelijker maken. Wetende dat vorig jaar Donkey Kong Bananza verschenen is, misschien wel het meest Disney-esque spel dat ze ooit gemaakt hebben. Ik doe deze uitspraak terwijl over een paar maanden de nieuwe Mario-film uitkomt, waar niet alleen jij en ik, maar vooral onze neefjes, nichtjes en kinderen helemaal blij van gaan worden.

Hear me out.

Oude wijn in nieuwe zakken

Nintendo en kinderen zijn door de gamegeschiedenis onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dit is niet gek: ze zijn ooit groot geworden in de jaren ’60 en ’70 in de speelgoedindustrie, toen de briljante Gunpei Yokoi (de mentor van Mario-bedenker Shigeru Miyamoto) het ene na het andere vernuftige stukje speelgoed verzon. Zijn meest bekende is misschien wel de Ultra Hand, waarmee kinderen objecten van veraf konden grijpen en naar zich terug konden halen. Zo recent als in The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom verscheen hier een knipoog naar.

In de jaren ’80 en ’90 leidde dit tot de stap naar videospelletjes en de ontwikkeling van het kleurrijke Super Mario, Zelda en de zijnen. Spellen die leuk waren voor ouders, maar vooral in de smaak vielen bij kinderen. Mortal Kombat mocht op de Super Nintendo uitkomen, maar alleen als het bloed verwijderd werd. Het was een slimme strategie: het waren kinderen die hun ouders moesten overtuigen om zo’n kekke console in huis te halen. Nintendo zorgde er daarom altijd voor dat hun apparaten scherp geprijsd waren én kindvriendelijk.

Meneer Yokoi was er daarnaast heilig van overtuigd dat de sleutel tot succes was om oude technologieën op nieuwe manieren te gebruiken. Ze konden wel een kleurenschermpje en lichtje in de Game Boy doen, maar hoe leuk is het als je na een uurtje alweer vier nieuwe AA-batterijen erin mag doen? Het werkte, en de Game Boy werd een gigasucces.

Er is een reden dat Nintendo pas in 2004, vijftien jaar na de release van die Game Boy, zich gedwongen voelde om iets van hardwarekracht in hun handhelds te doen. En dat kwam alleen doordat Sony, die hun op de consolemarkt al twee generaties versloeg, zich ook in de markt begaf. Maar zelfs toen maakten ze gebruik van een toen al bekende technologie, dat van het aanraakscherm (touch screen), om hun product een innovatieve nieuwe twist te geven. De Nintendo DS was slechts €149,99, de PSP €249,99.

€149,99: laat die prijs eens in je bezinken. Kun je dat je nu nog voorstellen? We schrijven dan over iets meer dan twintig jaar geleden, maar toch. Spelletjes? Die kostten tussen de €29,99 en €39,99. We kunnen eeuwig discussiëren over games en hoe deze duurder zijn geworden, maar het feit blijft dat dit een lage instapdrempel was. Als kinderen hun ouders wilden overtuigen, dan was de kans redelijk aanwezig dat ze overstag gingen – zij het niet bij een van de prijsverlagingen die er ongetwijfeld aankwamen.

Een technologisch wonderkind

Vergelijk dat eens met de Nintendo Switch 2. Daar mocht je bij lancering €469,99 voor aftikken. €509,99 voor de bundel met Mario Kart World. Een spelletje waarvan de adviesprijs €89,99 is als je deze los in de winkel zou kopen. Ik weet het inflatie en al die complexe economische zaken, maar toch.

Krijg je waar voor je geld? Absoluut. Het is bizar wat Nintendo heeft klaargespeeld. Het is een technologisch wonderkind, waar zelfs Valve’s Steam Deck een puntje aan kan zuigen. Dat apparaat dat ooit op de markt kwam als een soort technologische superieure variant van de Nintendo Switch, bedoeld om pc- en Steam-games overal waar je wil te spelen. Maar nu is het de Switch 2 die de show steelt, met ook wij die de prestaties en grafische finesse van het fantastische Final Fantasy VII Remake Integrade prijzen.

Nintendo’s eigen strategie hierin is ook fantastisch, met al die Nintendo Switch 2-edities. Zij zagen de kracht van Genshin Impact, Destiny, Fortnite, Rocket League en andere zogenoemde live-service-games; een concept groot gemaakt door mmo’s als World of Warcraft, waarin mensen hetzelfde spel voor maanden of zelfs jaren achtereen spelen door een constante toevoeging van nieuwe content.

Natuurlijk wil ik na zes jaar Animal Crossing: New Horizons weer opstarten voor een kek nieuw jasje en extra content. De Nintendo Switch 2-editie van Tears of the Kingdom zorgde ervoor dat ik na bijna drie jaar eindelijk het spel uitspeelde. Om over Pokémon Scarlet & Violet nog maar te zwijgen: ik heb sinds Black 2 & White 2 in 2012 een Pokémon-spel niet meer zo soepel zien bewegen.

Roblox en Fortnite

Dat gezegd hebbende: wat maakt een kleine koter het uit dat Tears of the Kingdom nu in sprankelend 4K op je scherm getoverd wordt? Dat er nu meer Pokémon in je beeld te zien zijn? Die wil gewoon spelen wat zijn kameraadjes ook spelen. Roblox, Fortnite of Minecraft bijvoorbeeld. Spellen met een lage instapdrempel, die ouders wel kunnen kopen of zelfs gratis op hun apparaat konden installeren.

Dit is iets van alle tijden: ook ik speelde als klein Erikje mmo’s als MapleStory en RuneScape omdat ze geen geld kosten en al mijn vrienden het ook speelden). Als je die doelgroep wilt aanspreken (of beter gezegd: de ouders van die doelgroep), dan moet je in theorie ook met iets komen dat laagdrempelig geprijsd is. Iets als de Wii of Nintendo DS voldeed daaraan. Maar dit is dus het lastige: waarom zou je tegenwoordig een extra apparaat willen om Fortnite te spelen, als je dat ook gewoon op je telefoon, computer of oude Switch kunt doen?

Volgens mensen die veel slimmer zijn dan ik is er nu ook een fascinerende trend gaande: de meeste kinderen gamen niet meer traditioneel voor de televisie, dat is iets van het verleden. Dat is iets van millenials en gen X. Van ouders. Misschien dat kinderen met ouders die met Nintendo opgegroeid zijn, het nog doen. Maar al die andere?

Zijn consoles niet meer voor kinderen?

Nee, Nintendo’s focus ligt niet meer op kinderen. Maar misschien is traditioneel gamen als geheel op dit moment wel niet meer voor kinderen. We horen al jaren dat de industrie het zwaar heeft. Xbox die langzamerhand uit de markt stapt. Duizenden mensen die hun baan verliezen. Sony die hun spellen tegenwoordig ook op pc uitbrengt. Nu kunnen we dit wel gemakkelijk schuiven op AI en de coronabubbel, maar misschien is het juist gamen zoals we dat kennen dat langzaam verandert.

Het is niet gek dat Nintendo na al die jaren volledig afgestapt is van het model dat hun groot heeft gemaakt. De focus ligt nu op ouders, volwassenen, mensen die het Nintendo waar ze groot mee zijn geworden opnieuw of in een nieuw jasje willen blijven ervaren. Dat betekent niet dat Nintendo kiddo’s helemaal is vergeten; die update voor Mario Bros. Wonder is er juist zodat ouders onze Mario ook aan de nieuwe generatie kunnen introduceren. De Mario Galaxy-film komt uit zodat ouders hun kinderen meenemen.

Wij zijn nu de focus, en het is aan ons om de nieuwe generatie warm te maken voor Nintendo.

Pfoe. Lang verhaal. En ik zou nog wel even doorgaan; Nintendo’s hernieuwde focus op amiibo, het uitblijven van een echte kaskraker voor de Switch 2, maar laten we het hier bij houden, haha. Wat vind je ervan? Kun je het hierin vinden of heb jij een ander beeld van Nintendo of de Switch 2? Laat het weten in de reacties!