Is Mario nu een TikTok-franchise of worden we gewoon oud?

De Mario Galaxy-film was voor veel dertigplussers, waaronder onze eigen Coen, te druk en te snel. Te veel ideeën, te weinig ademruimte. ADHD in filmvorm, aldus het internet. Ook de vergelijking met TikTok viel regelmatig. Dat zette me aan het denken: is dit juist niet al langer de richting die ook de games hebben ingezet?   

De film deed me namelijk vooral denken aan Super Mario Bros. Wonder. In ieder level pak je hier een wonderbloem op die zorgt voor allerlei gekke transformaties. Zo verandert Mario in een stekelbal of staat opeens het hele level ondersteboven. Wat deze transformaties vooral typeert, is dat ze superkort zijn. Vaak duren de Wonder-segmenten maar een seconde of twintig. En dan weer door naar het volgende idee. Het spelen van Mario’s meest recente avontuur kenmerkt zich dus door een lawine aan snelle prikkels, wat deels ten koste gaat van de diepgang. Klinkt dat al bekend?

Galaxy als trendsetter

Grappig genoeg begon deze trend precies bij de game waarop de film gebaseerd is: Super Mario Galaxy. In voorgangers Super Mario 64 en Sunshine verkenden we een handjevol grote werelden. Je moest zoeken, dingen uitproberen en dezelfde omgeving meerdere keren induiken. Galaxy versnipperde dit: tweeënveertig Galaxies, elk met afgebakende, kleinere missies. Het liefste met iedere missie een nieuw idee, personage of zelfs besturing. Denk aan het rollen op de bal, waarbij je stuurt door de Wii-afstandsbediening te kantelen. De verschuiving van aandachtig verkennen naar een grotere hoeveelheid korte missies werd in 2007 al ingezet, nog ver voordat iemand ook maar van TikTok gehoord had.

Mario Odyssey bracht de grote werelden uit 64 en Sunshine terug, maar een deel van Galaxy’s design filosofie werd stiekem gewoon meegesmokkeld. Dit zie je vooral terug in de collectables. 120 sterren in 64 versus 900+ manen in Odyssey. Negenhonderd! Het zwaartepunt verschoof van grotere uitdagingen naar een eindeloze stroom mini-opdrachtjes. Een maan krijgen voor het ground pounden van een rots of het praten met een NPC was heel normaal. Eigenlijk kreeg je gewoon manen bij het spreekwoordelijke pakje boter. Nintendo lijkt wederom te denken: liever genoeg prikkels, dan te veel diepgang.

Is het de leeftijd?

Al met al ben ik dus niet verbaasd dat Mario’s TikTok-richting ook in zijn films opduikt. Het ligt in het verlengde van een ontwerpprincipe dat al sinds 2007 merkbaar is in zijn games. Wat dat betreft is de Galaxy-film dus een logische vertaling. De vraag is denk ik vooral waarom het velen van ons nu pas opvalt. Of misschien.. worden we inderdaad gewoon oud.