Hollow Knight is de ware opvolger van Donkey Kong Country 2

Donkey Kong Country 2 wordt boven alles geroemd om zijn sfeer. Deze voor het oog eenvoudige 2D-platformer liet een diepe indruk achter op miljoenen kinderen wereldwijd. Vergeet Mario’s zonnige koninkrijken en Kirby’s schattige escapades. DKC2 dompelde ons onder in een piratenschip dat langzaam naar de zeebodem zonk, een moeras vol giftige dampen, en een spookachtige bijenkorf waar alles je probeerde te vermoorden. Deze vervallen omgevingen werden ondersteund door een prachtige soundtrack met een duidelijk melancholische ondertoon. Niet slecht voor een paar apen die het opnemen tegen een krokodil met een ooglapje.

Dit was de laatste keer dat Donkey Kong voor een dergelijke sfeer zou gaan. Donkey Kong Country 3, Returns en Bananza flirten er soms mee, maar wisten nooit meer dit gevoel bij mij op te wekken. Dat is ook lastiger: naarmate je ouder wordt, verbreed je je horizon. Dingen die als elfjarige groots en episch aanvoelen -zoals het verraad van Kratos in Tales of Symphonia of het opblazen van de maan in Sonic Adventure 2- voelen achteraf misschien wat voorspelbaar of oppervlakkig. Het zijn knappe ontwikkelaars die mij op 34-jarige leeftijd nog van mijn stoel kunnen blazen.

De ware opvolger van DKC 2: Hollow Knight

Je voelt ‘m al aankomen, maar Hollow Knight en opvolger SilkSong doen precies dat: mij van m’n stoel blazen. Zeven  jaar geleden installeerde ik Hollow Knight op mijn Switch. Enkele seconden na de eerste noot uit die soundtrack wist ik het al: hier gebeurt iets bijzonders.  Hoewel de game qua gameplay niet veel lijkt op de Donkey Kong Country-trilogie, raakte het precies dezelfde snaar bij mij als volwassene die DKC2 raakte als kind.

En dit zit ‘m wat mij betreft in 3 aspecten.

1: De omgeving als verhaal

DKC2’s eeuwenoude kastelen en zompige moerassen waren destijds verrassend somber voor een Nintendo-titel. Hollow Knight gaat nog een stap verder. Het ondergrondse rijk Hallownest is een monument van verval: insectachtige beschavingen die hun glorie lang geleden verloren, standbeelden overwoekerd door planten, eens drukke stadsdelen nu verlaten. Elk van deze gebieden bevat kleine voorwerpen met stukjes lore. Die prikkelen de fantasie om uit te zoeken wat er precies gebeurd is. Precies zoals je vroeger zelf het verhaal probeerde in te vullen van het gezonken piratenschip in DKC 2.

2: Melancholie in elke noot

Net als David Wise’s meesterwerken op de SNES, creëert Christopher Larkin met zijn soundtrack voor Hollow Knight en Silksong een sfeer van onheilspellende schoonheid. De piano-akkoorden in City of Tears, de violen in Bone Bottom: allemaal vertellen ze het verhaal van vergane glorie met een sprankje hoop. Het zijn, net als Stickerbush Symphony en Aquatic Ambience, nummers die uitnodigen tot reflectie. Voordat je de bron van het verval, vaak in de vorm van een bossfight, confronteert.

3: Uitdaging die respect afdwingt

Tenslotte delen de games een compromisloze moeilijkheidsgraad. Donkey Kong Country 2 stond bekend om zijn pittige platformsecties. Levels als Animal Antics en Toxic Tower brachten menig kind tot wanhoop. Hollow Knight en Silksong volgen dezelfde filosofie: easy to learn, hard to master. Latere bazen als False Knight en platformsecties als White Palace vereisen toewijding, geduld en oefening. Het verkoopt het gevaar van de wereld, zodat de overwinning des te zoeter is.

Team Cherry heeft begrepen wat Rare destijds zo goed deed: een game maken die niet alleen vermaakt, maar ook een dijk van een sfeer neerzet. De Hollow Knight-games bieden een epische mix van melancholie, mysterie en triomf. Ze geven mij dezelfde feel als volwassene als DKC 2 deed als kind. En dat is extreem knap.

Ik neem mijn Diddy Kong-petje af voor de ontwikkelaars.