Tomb Raider IV-VI Remastered - Mooie remaster van matige games

Vorig jaar bracht Aspyr de eerste drie avonturen die Lara Croft ooit beleefde naar de Nintendo Switch. Dit jaar (wederom op Valentijnsdag, Lara’s verjaardag!) is het de beurt aan de volgende drie. Kan Aspyr de succesformule van vorig jaar herhalen? Het antwoord is ‘ja en nee’.

Een jaar geleden kwam Tomb Raider I-II-III Remastered uit, een mooie collectie waarin de eerste drie Tomb Raider-delen een flinke grafische poetsbeurt kregen, alsook wat quality-of-life updates. Daarmee werden Lara’s avonturen gemoderniseerd zonder af te doen aan de oude speelstijl en toon van de games.

Nu pakt Aspyr de volgende drie delen uit de hoofdreeks aan: The Last Revelation uit 1999, Chronicles uit 2000 en The Angel of Darkness uit 2003. En eigenlijk herhalen ze hetzelfde trucje als vorig jaar. Wie daar de details over wil lezen verwijs ik graag naar mijn review van de vorige remaster. Alle games in de collectie zijn grafisch goed op de schop gegaan. De modellen van de personages, de textures, belichting, watereffecten; alles heeft een flinke lik moderne verf gekregen. Net als in de vorige trilogie-remaster kun je als speler elk moment op de +-knop drukken om te wisselen naar de oude graphics voor een extra dosis nostalgie.

Nog meer nieuwe features

Ook qua besturing kun je weer kiezen tussen twee opties. Een moderne speelstijl gemaakt voor de analoge sticks of de oude “tank controls” waardoor Lara bestuurt alsof het weer 1999 is. Persoonlijk raad ik de tank controls wel aan, omdat je hiermee een stuk nauwkeuriger moeilijke sprongen kunt uitvoeren.

Toch heeft deze remaster een paar nieuwe trucjes in petto. Zoals ik eerder al schreef kun je de games in hun oude glorie spelen. Wie wisselt naar de retro-graphics kan deze nu echter ook op 60 frames spelen, iets wat voor deel 1-2-3 was beperkt tot 30 frames. Zo heb je toch een soepele speelervaring maar met de bekende blokkige retro-look.

Nog blijer word ik van de toegevoegde quicksave-functie. Die ontbrak oorspronkelijk in Tomb Raider I–II-III Remastered en werd pas enkele maanden na release toegevoegd voor console-spelers. De spellen ondersteunen geen autosave en opslaan gaat volgens een traditioneel menu. Dat je nu meteen al met een knoppencombinatie kunt opslaan en laden is daarom een hele waardevolle toevoeging, zeker omdat je vaak genoeg voor een pittige sprong of lastige baas komt te staan.

Niet Lara’s beste avonturen

Aspyr past dus nagenoeg dezelfde remaster-tactiek toe op deze drie delen dan op de vorige drie. Maar daarmee zijn we eigenlijk bij de olifant in de kamer aangekomen: krijgen we hiermee drie goede Tomb Raider-games? Het antwoord is nee. Er is namelijk niets veranderd aan de inhoud van de spellen waardoor je echt een opgepoetste versie speelt van een game van 25-30 jaar geleden. De eerste drie delen zijn dan toch echt de betere delen. Zeker niet perfect, maar ze hebben zeker hun charme en waren onze eerste kennismaking met Lara. We worden meegevoerd naar exotische bestemmingen over de hele wereld en leren wat er allemaal komt kijken bij het plunderen van eeuwenoude artefacten.

De volgende drie delen (die in deze remaster dus) staan echter te boeken als zeker niet de beste games van originele maker Core Design. Het is dus ook niet gek dat uitgever Eidos na deze delen de licentie aan Crystal Dynamics gaf.

The Last Revelation en Chronicles liggen erg in het verlengde van de eerste drie Tomb Raider-spellen. Ze voegen wel wat nieuwe gameplay-elementen toe. Zo kan Lara balanceren op een balk, slingeren aan touwen en sluipen. Revolutionair is het echter niet, waardoor de spellen vooral voelen als meer van hetzelfde. Ik heb zeker nog wat plezier beleefd aan Chronicles, maar dat komt omdat het de enige game is uit deze trilogie die ik vroeger ook heb gespeeld. Nostalgie weegt dus wel extra flink mee in deze verzameling.

Voor The Angel of Darkness probeerden de makers wel wat nieuws. Zo focust de game zich meer op stealth, zijn er heuse RPG-elementen en zijn er gespreksopties in de dialogen. Helaas pakt dit allemaal niet goed uit en is The Angel of Darkness een rommeltje aan samengeraapte ideeën.

Conclusie

Voor de tweede keer krijgen we drie Tomb Raider-games in één bundel van Aspyr. Net als vorig jaar zijn de games keurig geremastered. Grafisch zijn The Last Revelation, Chronicles en The Angel of Darkness flink opgeknapt en de retro-stand draait nu ook op 60fps. Maar misschien juist door die frisse laag valt op dat de inhoud van de spellen gewoon niet goed is. Twee delen brengen te weinig vernieuwing, en het laatste deel probeert het wel maar slaagt er niet in. Na vorig jaar al de eerste drie delen te hebben gespeeld (die qua niveau een stuk beter zijn) merkte ik al snel dat ik Tomb Raider-moe was. Deze collectie is dus echt voor de die-hard fans, mensen met een flinke nostalgie voor deel 4, 5 en 6 of completionisten. Het is mooi dat de games te spelen zijn op een modern platform, maar wil je oude Tomb Raider-spellen herbeleven dan is de collectie van vorig jaar een betere keuze.