The Perfect Pencil - Een donkere onderlaag

The Perfect Pencil werd inmiddels alweer ruim 3,5 jaar geleden aangekondigd. Wat mij meteen opviel aan deze metroidvania-achtige game waren de redelijk kleurrijke graphics. Na het bekijken van verschillende trailers werd me echter duidelijk dat er nog een donkere laag onder de vrolijke kleuren is te zien. Kijk maar simpelweg naar het feit dat één van deze trailers een 18+-label heeft en daardoor niet eens direct getoond kan worden op deze website!

Als je hier nog een goed voorbeeld van wil hebben, bekijk dan vooral de aankondigingstrailer waarin de eerste twee scènes al vrij goed weergeven welke kant het allemaal op gaat. In The Perfect Pencil speel je als John, die wakker wordt in een handgetekende wereld vol bizarre figuren en vreemde omgevingen. In het begin kom je een reparateur tegen die je een lichtprojector als hoofd geeft. Wanneer je deze aanzet schrik je je kapot door een wolf, en de reparateur vertelt je dat de wolf de oorzaak is van je problemen en dat je die dus moet vinden. Dit klinkt nogal vreemd maar nog relatief onschuldig, maar gaandeweg zal het je duidelijk worden dat niets minder waar is.

Wat gebeurt hier?

The Perfect Pencil is een soort metroidvania-achtige platformgame. Wanneer je start merk je eigenlijk meteen dat de vrolijke kleuren in de omgeving iets veel donkerders lijken te verbergen. De lichtprojector die je in het begin op je hoofd hebt gekregen helpt je daar een beetje bij. Deze geeft je de mogelijkheid om objecten in de omgeving op een andere manier te bekijken door een soort lichtstraal uit te stoten. Buiten dat deze lichtstraal later essentieel wordt voor het overleven achterhaal je zo informatie die je anders niet zou ontdekken. Een icoon in je scherm laat je zien dat je in de buurt bent van een object dat je kan scannen, al is het dan soms alsnog even zoeken naar wat ze precies bedoelen.

Even zoeken is het sowieso wel. Zoals het een metroidvania betaamt kun je ook een kaart raadplegen, maar deze is op het eerste gezicht enigszins onoverzichtelijk. Als je een nieuw gebied binnenkomt wordt deze namelijk niet meteen ingetekend waardoor je vooral in de beginfase in een nieuw gebied nogal aan het zoeken bent. Ik ben zelf sowieso nogal snel het overzicht kwijt in dit soort titels dus een kaart is voor mij heel belangrijk. Het lijkt later wel wat mee te vallen, maar zeker in het begin van elk nieuw gebied zul je vaker heen en weer lopen omdat op de kaart nog niet echt te zien is hoe de omgeving eruit ziet.

Hoe nu verder?

Maar goed, verkennen hoort natuurlijk ook weer bij het genre, dus rondlopen zal je hoe dan ook. Ook krijgt je later bepaalde krachten waardoor andere gebieden ineens wat makkelijker te navigeren zijn. Deze krachten speel je vrij door vijanden te verslaan, maar ondanks dat ik de eerste paar uur flink wat aan het hakken was leek alles toch vrij traag vrij te spelen. Het verdienen van de benodigde punten verloopt iets te traag, want je komt al vrij snel onbetaalbare dingen tegen. Maar je komt onderweg hoe dan ook allerlei figuren tegen die je bijna allemaal een kopje kleiner moet maken, en daar heb je een wapen voor. Hier en daar heb je checkpoints. Die zijn welkom, want je zult zeker meerdere keren doodgaan, wat natuurlijk normaal is. Het aanbod aan vijanden is vrij divers. Dit gaat van iemand die in een soort slaapzak opgerold zit tot aan enorme figuren die een fort van kussens hebben gebouwd en je bekogelen met twijfelachtige objecten. Je vecht dus niet tegen hordes demonen of terroristen maar tegen figuren onder een omgekeerde kinderwagen of een volwassen babykoning met een speen in. Bepaalde stukken zul je opnieuw moeten doen, want je krijgt zeker wel weerstand. Daarom is het ook handig dat je af en toe een soort ketting van kussenslopen naar beneden kan gooien waardoor je niet meer tien minuten naar je sterfplek terug hoeft te wandelen.

Hier komt het gevaar!

Voor een spel in het genre valt het over het algemeen erg mee met de moeilijkheidsgraad. Ik had zelf bijvoorbeeld soms flink wat moeite met games als Hollow Knight en het vervolg Silksong. In The Perfect Pencil is dit allemaal iets laagdrempeliger. Sommige tegenstanders zijn vrij makkelijk neer te hakken en van andere zul je het patroon moeten leren. Het wordt echter nergens echt onredelijk, en het wordt je ook wat makkelijker gemaakt doordat je gezondheid terug kan krijgen. Als je namelijk je lichtprojector oplaadt en op het juiste moment laat flitsen, terwijl je iemand raakt, krijg je een puntje gezondheid terug. Als je het overzicht bewaart en dit dus niet vergeet te doen zou je onder de streep heel wat minder vaak dood moeten gaan. Het gevaar ligt nog steeds op de loer uiteraard, maar het helpt de mensen zoals ik die hier normaliter niet zo goed in zijn.

Heel vreemd

Dit mechanisme, de grafische stijl en de ietwat deprimerende personages in je omgeving maken de game. Zoals eerder gezegd bleek in het begin dat je bang werd van een wolf. Het lijkt alsof de personages die je tegenkomt ook allemaal hun eigen angst hebben, en ze gaan daar allemaal op een andere manier mee om. Sommige kom je tegen terwijl ze in een hoekje zitten en het allemaal niet meer zo zien zitten. Anderen houden zich bezig met repetitieve taken, en een enkeling spreekt je aan en vraagt je om hulp. Het geeft een andere dimensie aan hoe je omgaat met NPC’s. Ze lijken door hun angst en hoe ze ermee omgaan wat meer gelaagd te zijn dan in andere spellen. Studio Cima heeft zo te zien echt hun best gedaan om niet een kopie van andere titels in hetzelfde genre te maken.

Conclusie

The Perfect Pencil is een zeer welkome afwisseling op het gebied van dit soort platformspellen. Vooral de andere personages en vijanden lijken door hun omgang met angst meer gelaagd te zijn en de diversiteit aan dit soort figuren valt ook op. Verder vind ik het ook erg mooi om te zien dat er een game zoals deze is die niet geworteld lijkt op een hoge moeilijkheidsgraad.