Tales of Xillia Remastered - Beter dan Tales of Symphonia?

De ‘Tales of’-franchise heeft een speciaal plekje in mijn hart. De voornaamste reden daarvoor is dat mijn eerste aanraking met de franchise Tales of Symphonia was op de GameCube. Een fantastische RPG en beste ‘Tales of’-game tot op heden. Toch hoop ik weer een ‘Tales of’-game in de serie te vinden die me net zo pakt als toen. Is Tales of Xillia deze game?

Tales of Xillia is een PS3-game die oorspronkelijk uitkwam in 2011 in Japan en in 2013 in de rest van de wereld. Het volgt het verhaal van Jude Mathis en Milla Maxwell die in een laboratorium erachter komen dat er wordt getest op verschillende bewoners om een massavernietigingswapen te maken: The Lance of Kresnik. Zoals je verwacht in een RPG is het aan het duo om de wereld te redden.

Jude of Milla?

Uniek aan dit deel is dat je kan kiezen wie je hoofdpersoon wordt. Kies je voor Jude of voor Milla? Nu heb ik hier even de hulp van de die-hard fans gevraagd en zij raden Jude aan. Volgens deze fans zijn de stukjes waar je alleen met Milla bent vrij saai (dit heb ik niet gespeeld dus dit is een beetje van horen zeggen).

Als Jude begin je het spel in de medische academy waar hij studeert. Al snel komt hij in de problemen nadat hij met Milla in een laboratorium inbreekt. Het lab is niet wat hij dacht dat het zou zijn en hij moet als een verdachte ontsnappen. Al snel wordt bekend dat Milla eigenlijk de spirit Maxwell is en dat zij de vier grote spirits kan gebruiken: Ifreet, Undine, Gnome en Sylphy. Spelers die net zoals ik Tales of Symphonia hebben gespeeld komen deze namen natuurlijk erg bekend voor. Het is ook fijn dat het mysterie rondom Milla vrij snel wordt gedeeld met de rest van de cast en dat het niet te lang als filler wordt gebruikt.

Nog steeds verouderd

Laat ik voorop stellen dat het zeer tof is dat je weer een oudere game opnieuw kan spelen op huidige consoles. Alleen had ik hier toch wel wat meer werk in willen zien. Het is nu een simpele remaster en het voelt best wel verouderd aan. Het is niet per se heel lelijk, maar het is ook niet de mooiste game ooit. Daarnaast is de voice acting in het Engels echt niet fantastisch. Ik heb het dan ook maar snel in het Japans gezet, waar ik ook moest wennen aan enkele stemmen.

Desondanks zijn er een paar vernieuwingen om het spel te (her)spelen, zoals meer ervaringspunten of geld, maar ook dat je dubbele schade aanbrengt of dat je crits meer schade toebrengen. Maar pas op: dat geldt ook voor de vijanden.Tevens zijn er verschillende moeilijkheidsgraden en kan je random battles uitzetten.

Arena!

Een van de tofste elementen van ‘Tales of’-games zijn de arenagevechten en dat is in Xillia niet heel anders. Wanneer je de overworld vijanden aanraakt, kom je in een arena terecht waar je tegen deze monsters mag vechten. Je kan verschillende artes en standaard aanvallen heerlijk met elkaar samenvoegen zodat je destructieve combo’s kan creëren. Dit wordt aangevuld met Linked Artes die je met je party members kan doen. Hierdoor kan je soort van duo-aanvallen doen wanneer je Link-meter is gevuld en die kunnen ook weer in een combo terechtkomen. Wanneer je met een party member linked krijg je verschillende passives waar je van kan genieten zoals Alvin die guard van vijanden kan breken.

Tijdens een gevecht zijn er vier party members tegelijk op het veld, maar die kan je op elk moment wisselen en zo op verschillende manieren gebruikmaken van de kracht van elke party member

Simpel met diepgang

In de meeste RPG’s verwacht je dat je kan levelen en het systeem van Tales of Xillia maakt dit simpel, maar toch met diepgang. Je hebt een Lilium Orb die zes verschillende branches heeft, ieder met hun eigen stats. Het is een soort web met nodes waarin een node een stat of een skill is. Vaak ‘zweven’ de skills tussen de lijnen in en wanneer de nodes rondom zijn gekozen, krijg je toegang tot deze skills. Het is eenvoudig om te begrijpen, maar je hebt ook de nodige diepgang en vrijheid om te bepalen hoe je elk personage wil bouwen en dat is tof. Wanneer je dat liever niet hebt, klik je lekker op auto-level en het gebeurt vanzelf!

Typisch anime!

Tales of Xillia is in veel gevallen vrij voorspelbaar en de personages hebben ook de typische tropes die je in een anime ziet. Toch weten de personages je mee te nemen in het verhaal en wordt het ook steeds boeiender. Het verhaal haalt het bij lange na niet bij het epos dat Tales of Symphonia was op de GameCube, maar het is zeker wel een tof verhaal om te volgen. Hoewel het begin wat langzaam aanvoelde wist het me toch uiteindelijk te pakken.

Conclusie

Tales of Xillia is een toffe RPG die verouderd aanvoelt. Gelukkig zijn er manieren om het spel te ‘versnellen’ als je dat wil zoals meer ervaringspunten of geld of random battles vermijden. Combat in Tales of Xillia is verslavend en ook het levelsysteem werkt goed. Het is simpel om te begrijpen, maar brengt voldoende diepgang met zich mee. Het spel is niet beter dan Tales of Symphonia, maar dat is niet erg. De grote vraag is natuurlijk of je van anime houdt, want Xillia neemt veel van de typische anime tropes. Maar als je een beetje fan bent van RPG’s dan zal Tales of Xillia je niet teleurstellen.