Tales of Eternia Remastered - Weer een nostalgische klassieker

Twee werelden, één universum: Eternia. Het contact tussen Inferia en Celestia is al zo’n tweeduizend jaar geleden verbroken, maar beide werelden bevinden zich boven elkaar. Hoe kan het dan dat hoofdpersonage Reid en zijn beste vriendin Farah op Inferia kennismaken met de Celestiaanse Meredy? Uiteraard willen ze het geheimzinnige meisje helpen, maar eerst is er een taalbarrière om te overwinnen. Als Meredy vervolgens verkondigt dat beide werelden zullen vergaan door op elkaar te botsen, is het tijd voor actie. Daarmee begint de zoektocht naar alle Greater Craymels, de machtigste elementaire wezens. Kunnen zij Eternia behoeden voor de dreiging van de Great Fall?

Oorspronkelijk verscheen Tales of Eternia (2000) voor de originele PlayStation, als derde hoofddeel binnen de langlopende serie. Inmiddels zijn we vele jaren én delen verder. Tales of Symphonia (2004) was mijn eerste introductie tot de reeks. Veel van de vaste kenmerken zaten echter ook al in Tales of Eternia qua vertelling, vormgeving en gameplay. De basis was er al, maar in een wat eenvoudigere vorm. Eerlijk gezegd: dat heeft zeker zijn charme. Dit jaar bestaat de serie dertig jaar. Als onderdeel van Bandai Namco’s “Remastered Project” is er nu Tales of Eternia Remastered!

Zoals in 2000

Niks verhult dat je hier een klassieker speelt, maar er is moeite gedaan om de spelervaring te versoepelen. Uitgangspunt voor de remaster was de PlayStation Portable-versie uit 2005. Het originele Tales of Eternia werd naar het westen gebracht als Tales of Destiny II, totdat in Japan het échte Tales of Destiny 2 uitkwam. Om verwarring te voorkomen werd bij heruitgave op de PSP ook hier de oorspronkelijke naam gehanteerd, keerden de amusante skit-interacties terug, maar ging de co-op modus verloren. Je kunt in Tales of Eternia Remastered dus niet samen het spel doorspelen.

In de remaster kies je uit de originele of opgepoetste graphics. Eigenlijk is dit slechts een filter, die de gepixelde achtergronden wat minder scherp maakt. Het oogt daardoor rustiger, maar het is geen wereld van verschil. De stijl komt ook zonder filter uitstekend tot zijn recht, met goede pixel-art voor de personages en fantasievol ontworpen omgevingen. Visueel blijft het vooral bij het oude, maar nu geoptimaliseerd voor moderne beeldresoluties.

Sommige elementen zoals de wereldkaart en een deel van de tussenfilmpjes zijn destijds gemaakt in 3D. In 2000 was dit vast spectaculairder dan nu. Het doet functioneel zijn ding en is ruimtelijk, maar het is minder goed verjaard dan de 2D graphics. De getekende 2D filmpjes zien er daarentegen wel tijdloos en prima uit, wat nogal een contrast geeft.

Audiovisueel zit de remaster goed in elkaar. Voor de remaster zijn alle stemmen, nu inclusief skits, opnieuw opgenomen. Een sterke verbetering ten opzichte van de originele westerse stemmen, die nogal amateuristisch klonken. Je kunt de muziek, geluiden en vrijgespeelde skits ook afspelen binnen het customize-menu. Nadat je het spel hebt uitgespeeld komen daar de tussenfilmpjes en missende skits nog bij.

Op pad vanuit Rasheans

Zoals altijd staat er bij aanvang weer een groot avontuur op je te wachten. Je maakt kennis met een bonte groep aan personages, waarvan er zeven speelbaar zijn. Zelf speel ik dan het liefst als het hoofdpersonage, Reid. Hij is het best gebalanceerd en heeft de meest actievolle aanvallen, wat zijn vechten zeer lang boeiend houdt. De personages hebben een goede dynamiek met elkaar en subtiele humor komt regelmatig daaruit voort. Vaak is de belezen Keele nogal pessimistisch, wil Farah iedereen helpen, maar moet Reid het uiteindelijk oplossen. Meredy is daarbij het optimistische middelpunt, altijd vergezeld door haar huisdier Quickie. Later voegen nog drie anderen zich bij de groep, soms tijdelijk. Zo zijn er het brutale piratenmeisje Chat, de charismatische Max en de mysterieuze Ras. Ze hebben allemaal hun eigen rol, krachten en specialiteiten, dus vaak is het even kijken wie je wanneer inzet.

Zo verken je de werelden, om je te laten meeslepen door het lot van het universum. Het is niet het meest verrassende plot, maar je wilt wel steeds weten hoe het verder gaat. De reis kost heel wat uren, zeker als je er alles uit wilt halen. Voor een eerste run ben je al gauw zo’n vijftig uur bezig. Het spel kwam pas echt op gang toen ik ontdekte dat je ook kunt rennen. Er zijn later verschillende voertuigen om je mobieler en sneller te maken. Het is fijn dat de vaart verder is gestroomlijnd in de remaster. Zo ben ik enorm blij met de richting-markeringen, die aangeven waar je heen moet. Verdwalen is in RPG’s vaak een lastig aspect, wat hier vroeger vast vaak gebeurde. Doelloos ronddolen wordt hiermee goed opgevangen. Die ergernissen blijven je nu grotendeels bespaard, vooral bij doolhoven en complexere levelstructuren.

Veel van deze nieuwe mogelijkheden kun je overigens instellen naar je eigen voorkeur. Er zijn heel wat instellingen, waaronder of je minder geld wilt verdienen na gevechten of minder door ‘random encounters’ wordt onderbroken. Je ziet vijanden niet lopen op de wereldkaart, maar komt continu in willekeurige gevechten terecht. Dit volledig uitzetten kan, maar lijkt mij onhandig. Je moet immers wel levels opbouwen om de uitdaging later nog aan te kunnen. Ik zie ieder gevecht als trainen daarvoor, omdat je weet dat de moeilijkheidsgraad soms onverwacht om kan slaan.

Easy Breezy!

Het belangrijkste onderdeel van de gameplay zijn de gevechten. In Tales of Eternia is dit nog compleet in 2D. Je kunt bijvoorbeeld niet naar voren of achteren lopen om even een vijand te ontwijken, zoals in latere delen. Standaard blokkeer je met de Y-knop, je voert aanvallen uit met de A-knop en speciale aanvallen (Artes) met de B-knop. Aanvallen en Artes kun je combineren met een richting om te variëren. Door bepaalde aanvallen en Artes achter elkaar uit te voeren maak je langere combo’s. Het systeem is wat primitiever dan in latere delen, maar voor het overzicht is dat soms best prettig. Je verliest jezelf niet voortdurend in een overdaad aan menu’s. Het is nog steeds een erg fijn vechtsysteem dat zeer lang leuk blijft. Vaak geeft een overwinning, zeker tegen een krachtige baas, nog altijd veel voldoening.

Over het algemeen is de uitdaging goed gebalanceerd, maar er zijn soms behoorlijke uitschieters. Gevechten die eerst te moeilijk zijn of puzzels waarvan de oplossing meer moeite vereist. Vaak wilde ik de oplossing dan via internet opzoeken, maar uiteindelijk heb ik alles toch zelf opgelost. Als je vast komt te zitten bij een gevecht is het belangrijk om goed te kijken welke Artes je per teamlid inzet. Wat werkt strategisch het beste (een vuurbaas versla je niet met vuur) en wat zijn de beste beschikbare wapens? De strijd kan soms onverwacht snel voorbij zijn voor je team. Zorg ervoor dat je steeds voldoende voedsel en items inslaat om jouw energie (HP) en aanvalskracht (TP) op peil te houden. Eerst een hoger level bereiken of sterkere uitrusting bemachtigen doet soms wonderen voor jouw overlevingskansen.

De Greater Craymels

De krachtigste Artes zijn afkomstig van de Greater Craymels, zoals Undine, Efreet en Gnome. Je gaat op zoek naar deze elementaire geesten om de Great Fall te verhinderen. Zij zijn echter ook bazen in het spel. Als je ze verslaat, krijg je de beschikking over hun natuurkracht. Ook gaan deze entiteiten met je mee in een Craymel Cage, waarvan Meredy en Keele er beide één bezitten. Zij kunnen deze krachten dus beheersen en zelfs een Greater Craymel oproepen om te helpen. Als je de Greater Craymels in het Craymel Cage-menu succesvol combineert, kan dat een nieuwe Arte opleveren. Belangrijk dus om alle combinaties te testen.

Zeker als je vast komt te zitten is het fijn dat er voldoende save-opties zijn. De kerkers hebben een laadpunt, waar je na het saven heen gaat als je wordt verslagen. Je kunt via het menu vrijwel overal je voortgang opslaan. Het is aan te raden om dit vaak te doen. Na verlies mag je doorspelen, maar door een eerdere savegame te laden verlies je jouw items en gedeeltelijke voortgang niet.

Het is vooral handig als je continu wordt belaagd door vijanden. Er is een redelijke variatie, maar continu tegen dezelfde monsters opboksen kan op den duur gaan vervelen. Zeker als het gevecht steeds in een verlies eindigt, terwijl je tegelijk een puzzel probeert op te lossen. Bij mij ontstond zo soms flinke frustratie. Toch wil je steeds weer door, want het vechten werkt redelijk verslavend. Sla dus vaak op, om progressie te blijven maken. Overigens was ik dat zelf eens totaal vergeten, waarbij ik na een onverwacht verlies al mijn items en een uur aan voortgang kwijt was. Gelukkig was er toen de auto-save functie en ging er niets verloren. Dat universum redt zichzelf niet!

Voor wie trek heeft in een nóg pittigere uitdaging zijn er tal van mogelijkheden. Je kunt proberen om alle titels voor personages te behalen of hoogste scores bij minigames, zoals WHIS of Chamballoon. Er zijn optionele bazen en een zeer moeilijke extra kerker om te overwinnen. Ook kun je proberen om het Monster Compendium en Collector’s Book compleet te maken. Dan zijn er naast Normal ook nog drie hogere moeilijkheidsgraden (Hard, Extreme en Mania) én een nieuwe New Game+ modus.

Conclusie

Ondanks dat het nu 2026 is, speelt Tales of Eternia Remastered nog uitstekend. Het spel is dan misschien wat verouderd en nét wat kleinschaliger dan latere titels, maar dat heeft zeker ook zijn charme. Er blijft nog steeds een grootschalig en amusant RPG-avontuur over. De basis stond toen al als een huis en zit audiovisueel goed in elkaar, vooral qua 2D vormgeving. Geholpen door Quality of Life-aanpassingen zoals richting-markeringen en moderne save-opties, speelt het een stuk soepeler. Ondanks dat ik dit deel nooit eerder speelde, voelde het meteen nostalgisch aan. Dit is dan ook een goede manier om deze toffe klassieker van toen alsnog op te pakken. Ik heb er zeer van genoten, al ben ik nog niet helemaal klaar. Geweldig hoe het je nog steeds laat meeleven met de personages en zo’n voldoening geeft na iedere grote overwinning. Vond je andere delen in de serie leuk, dan raad ik Tales of Eternia zeker aan.