Just Dance: Decades of Hits - Decennia aan dansplezier?

Ik heb Just Dance altijd al een fascinerende gameserie gevonden. De serie heeft namelijk van begin af aan een goed concept gehad: pak de beste muziekhits en laat gamers er op een interactieve manier op dansen. De eerste Just Dance-games waren dan ook een smash hit, maar naarmate de serie volgens dezelfde formule steeds weer jaarlijkse versies uitbracht, groeide de vraag naar vernieuwing. Ubisoft heeft echter niet altijd evenveel gehoor gegeven aan de vraag naar vernieuwing, omdat de games door de jaren heen toch verkocht worden. Maar met de 2026-iteratie van Just Dance, genaamd Decades of Hits, heeft Ubisoft de jaarlijkse gamereeks toch een nieuwe draai gegeven, die beter uitpakt dan verwacht!

De naam van de game, Just Dance: Decades of Hits, verklapt de crux van de game eigenlijk al. De nieuwe dansmuziek is gebaseerd op grote hits uit verschillende tijdperken, van de jaren ‘70 tot de jaren ‘20 van deze eeuw. Vrij slim eigenlijk, want op deze manier zit er snel voor ieder wat wils bij. De setlist met dansnummers maakt mij deze keer ook wel echt enthousiast. Hoewel de setlist minder nummers dan normaal bevat (35 in plaats van 40(ish)), is hij sterker dan in de voorgaande jaren. Zo zit er veel nieuwe en moderne popmuziek in de setlist (o.a. Midnight Sun van Zara Larsson, Manchild van Sabrina Carpenter, Drop Dead van Olivia Rodrigo en Nuevayol van Bad Bunny) en bevatten de eerdere decennia, zoals de titel belooft, grote hits zoals Uptown Girl van Billy Joel, Wannabe van de Spice Girls en Mamma Mia van ABBA. Sommige nummers kwamen al eerder in Just Dance voor en kregen in Decades of hits een nieuw jasje (en dansje). Goed om te zien dat Ubisoft dus ook in bestaande Just Dance-nummers wat werk en aandacht heeft gestopt om ze toch als nieuw te laten voelen.

Dansen op de Switch 2: soepeler dan voorheen?

Het dansen zelf voelt op de Nintendo Switch 2 nog steeds goed aan. Zo liggen de grotere Joy-Con 2 nog steeds lekker in de hand en worden de danspasjes goed opgevangen. Ik erger me echter wel aan het feit dat Ubisoft, zelfs met de hogere kracht van de Switch 2, de Just Dance-software niet vrij van lag en gestotter kan maken (terwijl ze dit wel beloven te doen). Het scrollen en wisselen van menu’s of modi gaat nog steeds niet zonder slag of stoot, wat vrij vervelend is. De laadtijden zijn op de Switch 2 gelukkig wel aanzienlijk korter geworden, dus de hogere kracht van de Switch 2 is voor Ubisoft toch nog ergens goed voor. De beloofde hogere resolutie (1080p handheld, upscaled 4K docked) en hogere framerate zijn tijdens het dansen gelukkig wel merkbaar. Ik vraag me dan gewoon nog steeds af of je voor een game als Just Dance kracht op PS5-niveau nodig hebt om zonder gestotter door de menu’s heen te gaan.

Twee nieuwe modi

Ook opvallend aan Decades of Hits is dat er naast het normale dansen twee nieuwe modi zijn toegevoegd: een verhaalmodus en een partymodus. Klinkt leuk, maar de verhaalmodus pakt niet zo goed uit als je zou verwachten. Als je de modus even makkelijk schetst, klinkt hij best prima. Als een meisje genaamd Lyra reis je door de jaren ‘70,’ 80,’ 90, 2000, 2010 en 2020 om haar vader (Dr. Gigavolt) te redden, die door een machine in de tijdperken verdwaald is geraakt. Door op nummers te dansen, ze met een bepaald percentage aan goeie dansbewegingen te voltooien en verschillende soorten quizzen te voltooien, bouw je temporele energie (ook wel XP) op. Hoe meer energie je verzamelt, hoe hoger je level is en hoe meer nummers je vrijspeelt.

Toen ik begon met spelen, leek de modus me erg leuk. Ik was lekker op wat nummers uit de jaren ‘70 aan het dansen, de (vrij kleine) hubwereld van het tijdperk aan het verkennen en quizzen aan het doen. Ook was ik een beetje aan het cringen van de ongemakkelijke woordgrappen in de dialogen, totdat ik ineens door kon naar de jaren ‘80 voordat ik alle nummers uit de jaren ‘70 had voltooid. “Gek”, dacht ik bij mezelf, “maar misschien hoef je niet alle nummers uit een tijdperk te voltooien om door te gaan.” Deze theorie werd echter snel weerlegd toen ik in de jaren ‘80, na alleen op Uptown Girl van Billy Joel gedanst te hebben, gelijk door kon naar de jaren ‘90. En ook in de jaren ‘90 hoefde ik ook maar op één bepaald nummer te dansen om door te mogen naar het volgende decennium. Om de een of andere reden is je voortgang in een decennium dus gelinkt aan één bepaald ‘Boss’ nummer dat je moet voltooien. Een erg aparte en ook luie keuze, als je het mij vraagt. In de jaren 2000 liep ik dan ook pas tegen m’n eerste levelblokkade aan, die ik na het dansen op één nummertje alweer omzeild had.

De voortgang in de game is dus echt vrij slecht afgesteld. In theorie kan je dus ook in een erg korte tijd door de hele verhaalmodus heen komen. Door deze luie keuze vielen andere tekortkomingen ook meer op, zoals de vrij kleine hubwerelden, vrij ongemakkelijke/cringy dialogen, vrij oppervlakknige en repeterende verhaallijnen en game-elementen die tijdens het dansen voor de danspasjes komen te staan. De enige aanmoediging om niet zo snel mogelijk door de decennia heen te gaan, is het vrijspelen van speciale avataruitrustingen, maar dit is niet genoeg. De verhaalmodus voegt dus vergeleken met het normale dansen op nummers helaas niet heel veel meerwaarde toe. Met wat meer moeite en een aantal aanpassingen had het heel wat meer kunnen zijn.

Van verhaal naar een feestje

Gelukkig is de partymodus op zich wel een prima toevoeging. Deze modus speel je met minimaal één en maximaal zes spelers. Je kiest de moeilijkheidsgraad en lengte van de partysessie uit en speelt allerlei random nummers uit je Just Dance-catalogus met een twist. Tijdens het dansen komen er om de zoveel tijd challenges langs die het dansen opschudden. Zo krijg je de ene keer slechter zicht, moet je ineens volledig stilstaan of een andere handeling uitvoeren, zoals schudden met je controller. Hoe meer juiste danspasjes je maakt en hoe meer challenges je voltooit, hoe voller je dansmeter wordt. Bij het behalen van een bepaald percentage in je dansmeter heb je het level voltooid. Hoeveel levels je speelt, hangt af van de gekozen tijdsduur. Hoewel de challenges in de partymodus niet heel diepgaand zijn, is het wel een leuke manier om het dansen net wat meer op te schudden, iets wat de verhaalmodus niet kon.

Conclusie

Het is een goede keuze van Ubisoft om met Just Dance: Decades of Hits de serie wat te vernieuwen en op te schudden, maar de uitvoering is helaas nog ver van perfect. Zo hebben de nieuwe verhaal- en partymodus tevergeefs geprobeerd om de serie meer te laten zijn dan alleen een set aan jaarlijks nieuwe dansnummers. Het enige lichtpuntje is dus dat de setlist van Decades of Hits zelf echt erg sterk is, waardoor ik toch plezier heb tijdens het spelen. Het dansen zelf is door de jaren heel goed uitgewerkt, waardoor de kern van de Just Dance-games erg sterk blijft, al helemaal met een sterke setlist aan nummers. Decades of Hits is dus een stap in de juiste richting, maar de uitwerking mist heel wat verfijning. De nieuwe ideeën die de game met zich meebrengt, moeten dus beter uitgewerkt worden om de jaarlijks terugkerende Just Dance-formule verder te brengen.