Tales of Arise: Beyond the Dawn Edition - Boordevol intrige

Bandai Namco zet de Tales of-serie de laatste tijd volop in de schijnwerpers. Sinds 2025 verschenen er al remasters of nieuwe versies van drie spellen uit de serie. Laat je hierdoor echter niet tegenhouden, want Tales of Arise: Beyond the Dawn Edition is een niet te versmaden rollenspel.

Omdat Tales of Arise nog niet eerder op een Nintendo-platform is uitgekomen, lees je eerst een uitleg van het spel. Wil je direct weten hoe de Switch 2-versie is ten opzichte van andere consoles, scroll dan naar beneden!

Als je aan grote Japanse RPG’s denkt, zijn Final Fantasy of Dragon Quest misschien de eerste namen die komen bovendrijven. Op Nintendo-hardware kun je Xenoblade Chronicles aan deze lijst toevoegen. Toch gaat ook de Tales of-serie met inmiddels zeventien verschillende games al lange tijd mee. Als je al wat langer op deze aardbol rondloopt, herinner je je misschien wel het fantastische Tales of Symphonia op de GameCube (dat later nog furore maakte vanwege zijn, ehm, mindere remasters). Voor mij was Tales of Vesperia, dat een port kreeg op de Nintendo Switch, lange tijd een hoogtepunt.

Toch voelde het, voor mij in ieder geval, toch een klein beetje aan als een niche franchise. Een voor de liefhebbers van het genre. Met Tales of Arise veranderde deze tendens. Deze game oogde en speelde alsof het een nieuwe Final Fantasy was, met een groots opgezet plot, cutscenes om je vingers bij af te likken en een reis die je vele tientallen uren aan je beeldscherm kluisterde. Fans en pers waren vol lof om dit avontuur, en toen ik het in 2021 voor het eerst speelde op de PlayStation 4 kon ik het ook bijna niet wegleggen. Ook op de Switch 2 kwam dat gevoel direct terug.

Als slaven afgebeuld

Tales of Arise is een verhaal van twee werelden: Dahna en Rena. De mensen uit Rena zijn echter niet zo lief, en hebben de Dahnan al driehonderd jaar in hun greep. Hoofdpersoon Alphen, waarmee je in het begin van het spel kennismaakt als Iron Mask, wordt afgebeuld als slaaf in een land van vuur, hitte en magma. Hij is niet de enige: vrouwen, kinderen, ouderen – het leven wordt de mensen uit Dahna zo moeilijk gemaakt, dat ze bijna geen puf meer hebben om er iets aan te doen. Elk van de vijf gebieden in het land wordt op een of andere manier gecontroleerd door de Rena.

Algauw wordt het slaafse bestaan van Alphen op de kop gegooid als hij Shionne ontmoet, iemand uit Rena. Een meisje dat het interessant genoeg niet zo heeft met haar eigen volk. Oh, en die iedereen elektrocuteert die haar aanraakt. Behoorlijk onhandig, ware het niet dat Alphen zelf om een of andere reden geen pijn kan voelen. Waarom niet? Nou, daar moet je tijdens het spelen achter komen. Onze Iron Mask heeft, net als vele protagonisten in RPG’s, last van geheugenverlies. Dit levert echter direct een leuke dynamiek op tussen Shionne en Alphen, die neergezet worden als tegenpolen, maar wellicht toch meer met elkaar gemeen hebben dan ze denken.

De Crimson Crows

Samen ontmoeten ze de Crimson Crows, een rebellengroep die tegen het juk van de Dahna probeert te vechten. Alphen laat zijn leven als slaaf achter zich en tezamen gaan ze op en gaat nu op reis door Dahna, haar vijf facties én bijbehorende grote slechteriken die deze gebieden controleren. Wat is het doel van Shionne? Waarom controleren de Rena al driehonderd jaar die arme mensen? Wie is Alphen nou écht? Voor ik het wist was ik, net als in 2021, weer helemaal in het verhaal verzonken.

Dit wordt geholpen door de ontzettend leuk geschreven personages en dialogen. Een van mijn favorieten is Zephyr. De makers laten hem aan het begin lijken als een bruut die alles liever met geweld oplost, maar al gauw kom je erachter dat hij er best een wijs persoon in hem schuilt. Hij is een van de weinige Dahnans die Shionne lijkt te accepteren (die in de ogen van velen natuurlijk een slechterik is) en op het moment dat hij even uit de groep verdwijnt, is er direct chaos in je reisgezelschap. Iets dat de makers heerlijk benadrukken door Shionne een koude en afstandelijke persoonlijkheid te geven. Wel moet ik zeggen dat het gekibbel tussen hoofdpersonages Shionne en Alphen soms iets te geforceerd en misplaatst aanvoelt.

Combo’s maken en ontwijken

Qua structuur doet het spel denken aan een RPG als Dragon Quest XI of een Final Fantasy X: geen grote open werelden, maar meer lineaire gebieden. Op deze plekken liggen monsters op de loer, zijn er schatten verborgen en luister je ondertussen naar het gekibbel tussen Shionne, Alphen en de rest van je steeds groter wordende reisgezelschap. De lineariteit (dat is bij dezen een woord) doet niet af aan de ervaring: sterker nog, anno 2026 vond ik het best wel lekker dat dit gewoon een spel was waarbij je simpelweg van A naar B gaat.

Het helpt hierbij dat het gevechtsysteem ondertussen erg aangenaam is. Tales of Arise is een actie-RPG, wat betekent dat je vooral met de knoppen gehakt maakt van de wezens die Zeugles heten. De truc is om slim Artes (speciale vaardigheden) met reguliere aanvallen af te wisselen om combo’s te maken. Dit vergt wat gewenning: vooral omdat je er al gauw achter komt dat die Zeugles er helemaal niet op zitten te wachten dat jij combo’s maakt en hard terugslaan. Je leert jezelf dus ook rap aan om met ZR hun aanvallen te ontwijken, want na een paar klappen kan het al zomaar over zijn. Shionne’s genezende vaardigheden ten spijt.

De game kan hierdoor aan het begin dus best pittig aanvoelen (ik speelde ’t op Normal), maar als je er wat handigheid in krijgt, komt dat aangename gevoel al snel om de hoek kijken. Helemaal als je op een gegeven moment Alphen’s speciale zwaard mag gebruiken voor een extra sterke aanval (ten koste van HP) of een van je metgezellen laat bijspringen als hun metertje is volgelopen. Ik merkte dat ik al gauw gevechten aan het opzoeken was – zeker als er een nieuw personage in de party was bijgekomen. Want als je wil kun je ook bommetjes gooien met Shionne, stoere magische aanvallen afvuren als Rinwell of vijandelijk vuur blokken met Kisara. Ieder personage heeft een kleine eigen grimmick: zo kan Rinwell haar magische aanval opslaan om later een extra sterke óf twee snel na elkaar af te vuren. Erg leuk!

De Nintendo Switch 2-versie

Op de Nintendo Switch 2 spelen we Tales of Arise: Beyond the Dawn Edition. Dit is geen speciaal gemaakte versie voor de hybride console, maar eigenlijk een bundel van Tales of Arise met een boel extra eerder uitgebrachte content (niet alle!). Vanuit een speciaal menuutje genaamd EXTRAS kun je bijvoorbeeld kostuums, wapens en zelfs twee extra moeilijkheidsgraden downloaden. Eerder noemde ik al dat het spel best pittig is: misschien ook een reden dat de makers een Very Easy-moeilijkheidsgraad hebben toegevoegd, zodat je je puur op het verhaal kunt focussen. Masochisten kunnen overigens ook de Unknown-moeilijkheid kiezen, waar het na één klap al over kan zijn. Tip: de wapens in de extra content zijn handig om aan het begin van het spel je leven een stukkie makkelijker te maken!

De Nintendo Switch 2-versie loopt goed én ziet er prima uit. Tegen de PlayStation 5 kan ‘ie logischerwijs niet opboksen, maar het kan zich zeker meten dan de PlayStation 4 Pro-versie. Daarnaast zijn de laadtijden lekker snel en heb je nauwelijks onderbrekingen tussen cutscenes of het overschakelen naar een ander gebied. Ook leuk: als je liever in handheldstijl speelt, zoals ik, loopt alles over het algemeen ook erg vloeiend. Hoewel de framerate soms een tikkeltje kan zakken, blijft het een stabiele 30 beeldjes per seconde. Kek!

Tot slot de naam Beyond of the Dawn. Dit refereert naar een stukje extra content dat zich afspeelt na de hoofdverhaallijn. Laat je dus niet meteen verleiden door dat kekke knopje dat je in het hoofdmenu ziet (tenzij je het spel al uitgespeeld hebt, natuurlijk). Deze modus is vooral voor de puristen: verwacht hierbij niet iets als de DLC van Xenoblade Chronicles 3. Je bent het grootste deel van de +- 10 uur vooral bezig extra zijmissies te voltooien. Leuk, maar niet essentieel. Gelukkig biedt het hoofdspel al speelplezier genoeg!

Conclusie

Tales of Arise: Beyond the Dawn Edition is ook op de Nintendo Switch 2 fantastisch. De graphics zijn goed te pruimen, het spel loopt vloeiend en zit boordevol extra content. Al was het lief geweest als Bandai Namco alle extra’s in het spel zou stoppen. De DLC-campagne na het verhaal is wel inbegrepen, maar niet zo essentieel als het hoofdavontuur. Dit mag echter de spreekwoordelijke pret niet drukken: het verhaal zit boordevol intrige, mysterie en (bijna altijd) uitstekende dialogen. Ook het actieve gevechtssysteem speelt nog net zo heerlijk. Ben je op zoek naar een moderne RPG op de Switch 2, dan zit je hier helemaal goed.