Street Fighter - Soms heb je trek in Hollywood-drek

Gameverfilmingen hebben een soort renaissanceperiode op het moment. In plaats van dat filmmakers zich schamen voor het feit dat ze een verfilming maken van een ‘videospelletje’, zien we steeds meer gamefilms die het materiaal met liefde en respect behandelen. Dit geldt ook voor de nieuwe Street Fighter (2026), die het een stuk dichter bij het bronmateriaal houdt dan de Street Fighter-film uit 1994. 

Street Fighter heeft natuurlijk geen introductie nodig. Het is een van de bekendste namen in fighting games. Dat het een nieuwe verfilming kreeg in deze videogamemovie-renaissance is dus geen verrassing. Wat ook geen verrassing is, is de inhoud van de film. Een hele hoop vechten. En gelukkig is de choreograaf lekker bezig geweest. Want alle gevechten zijn een visueel spektakel op het witte doek.

Round 1. FIGHT!

Street Fighter volgt vooral het verhaal van Ken Masters (Noah Centineo) en Ryu (Andrew Koji), die samen onder hun mentor Gouken (Don Lee) de Hadou-vechttechniek hebben gestudeerd. In een prachtig geanimeerde flashback krijgen we te zien hoe Ryu Sagat verslaat in het eerste World Warrior-toernooi met het gebruik van de verboden Dark Hadou-techniek. Dit blijft niet onopgemerkt. Akuma (Roman Reigns), Goukens broer die de Dark Hadou compleet beheerst, besluit Ryu volledig over te halen naar de duistere kant van de vechtsport. Dit zet een heleboel in gang, waardoor Ken en Ryu elkaar zes jaar niet meer spreken, nieuwe spelers met duistere bedoelingen opduiken en er een nieuw World Warrior-toernooi wordt georganiseerd door M. Bison (David Dastmalchian). Hij stuurt Chun-Li (Callina Liang) om verschillende vechters uit alle hoeken van de wereld op te trommelen voor het nieuwe toernooi.

Visueel feestje

Ik had het al even over de geanimeerde flashbackscène. Er zitten meerdere geanimeerde scènes in de film en dat waren ook meteen mijn favoriete delen. Deze scènes zijn intens, geweldig vormgegeven en vertellen het meest serieuze deel van de film. De live-action-portie van de film is een stuk groter en een stuk grappiger. Iedere keer dat Guile (Cody Rhodes) zijn mond opentrok, lag de hele zaal in een deuk; groter dan de deuken die Ken achterlaat in menig sportwagen. Naast grappig was het visueel erg indrukwekkend. Het namaken van de special moves van bijvoorbeeld Blanka (Jason Momoa) en Zangief (Olivier Richters) is bijvoorbeeld erg goed gelukt. Kleurgebruik en acteerwerk zijn over het algemeen ook goed. Met name David Dastmalchian als duivelse M. Bison maakt elke scène waar hij in zit compleet zijn eigen. Zijn personage heeft zelfs een leuke knipoog naar de film uit 1994. De film is heerlijk cheesy, waar je van moet houden natuurlijk. Waar je misschien ook van moet houden zijn gespierde, bezwete mannen. Die ga je namelijk ook erg veel zien. Wat jammer genoeg iets minder goed uit de verf komt, is de editing. Af en toe zit er een bizarre keuze in, waardoor het moeilijk is te volgen wat er nou precies gebeurt en wie wie nou precies in zijn gezicht trapt.

Uithoudingsvermogen als een echte vechter

De film begint sterk en heeft een interessante insteek om zijn verhaal te vertellen. Helaas houden de filmmakers dit niet de hele twee uur durende speelfilm vol. Net als een echte boxer is de film naarmate het doorgaat in een steeds mindere staat. Het verhaal wordt steeds cheesier en gaat meer als een soort Marvel-filmchecklist voelen dan als een competent geschreven script. Alle twists zie je van veraf aankomen en zelfs verschillende confrontaties tussen personages zijn zo voorspelbaar geschreven dat ik wist wat ze gingen zeggen voordat ze hun mond ook maar open doen. Helaas is ook niet ieder kostuum even goed. Ryu en Ken zien er bijvoorbeeld op zich prima uit, al had ik me ze altijd gespierder voorgesteld. Zangief, Blanka en Guile zijn vrijwel perfect. Balrog (50 Cent) en Cammy (Mel Jarnson) zien er helaas uit als goedkope cosplay. Dat is vooral jammer in scènes die ze delen met personages die er dus wel heel goed uitzien. Ook “eindigt” de film met een einde dat zo open was voor een vervolg dat ze het verhaal uit deze eerste film nauwelijks hebben afgerond. Maakt dit de film slecht? Dat ligt aan wie je het vraagt. Maar ik heb me prima vermaakt met deze ietwat voorspelbare Hollywood-drek.

Conclusie

Street Fighter breekt geen normen, neemt geen gigantische risico’s en is zo voorspelbaar als maar kan. Toch zijn er lichtpuntjes. De gevechten zijn leuk om naar te kijken. De flashbackscènes zijn puur genot en de kostuums zijn grotendeels heel mooi neergezet. Street Fighter is geen meesterwerk. Het is gewoon een pure Hollywood-popcornfilm en daar is niks mis mee.