Shadow Labyrinth - Metroidvania starring Pac-Man

Het is moeilijk te bevatten dat Pac-Man inmiddels 45 jaar bestaat. Door de jaren heen is het format geperfectioneerd met spellen als Pac-Man Championship Edition DX, waar ik nu nog steeds veel plezier aan beleef. Voor deze verjaardag doen ze dingen een tikkeltje anders. Nee, geen doolhoven of arcade-spellen, maar een Metroidvania. Een donker uiterlijk, snelle actie en een mysterieus verhaal moeten nieuwe spelers aan zich binden. Met een naam als ‘Shadow Labyrinth’ staat er waarschijnlijk veel onheil op je te wachten.

In Shadow Labyrinth ben je ‘Swordsman No.8’ die samen met PUCK een onbekende planeet verkent. Hoe en waarom weet je niet meteen, maar spelenderwijs kom je meer te weten over wat er speelt. Je komt een dame tegen die je koste wat kost wilt stoppen, vijandige beesten en stammen en robots die het op jou gemunt hebben. De reis begint in de Remote Prison, waarna je langzaam maar zeker afreist naar de Black Tower. Waarom heeft PUCK je hier naartoe gehaald? En wat is zijn doel? De details sijpelen binnen, maar de tweede helft gaat dieper op deze zaken in.

Hoewel het verhaal soms licht kan aanvoelen, vond ik dat niet eens een slechte keuze. De eerste helft leert je de mechanieken van het onheilspellende avontuur met de nodige achtergrond-details. Stemmen zijn er niet, maar Shadow Labyrinth wordt vormgegeven door uitstekend geschreven teksten. PUCK kijkt een beetje op je neer, dit terwijl hij je nodig heeft om de moeilijkste klussen te klaren. De andere personages spelen hierop in. Bijna alsof het niet jouw gevecht hoort te zijn. Je blijft met vragen zitten, wat je juist benieuwd maakt naar het volgende stukje verhaal. Daarom wil ik dingen wat open laten. Het komt beter tot zijn recht tijdens het spelen van Shadow Labyrinth.

Vechten met een gele robot
Een Metroidvania zal voor de meesten geen onbekend concept zijn. Je rent in 2D omgevingen, vecht tegen obstakels en lost de nodige puzzels op. Waar Shadow Labyrinth punten scoort is hoe alles in elkaar overvloeit. De slagen met je zwaard kunnen alle kanten op, waardoor het bijbenen van monsters een koud kunstje is. Het speelt ontzettend sterk, gelijk vanaf het eerste moment dat je het personage bestuurt. Samen met een ontwijkmanoeuvre kun je op zich aardig uit de voeten. Toch, toegegeven, zit er best wat ruimte tussen het ontgrendelen van nieuwe mogelijkheden. De parry optie verkrijg je pas in een later stadium, wat opmerkelijk is. Het is handig om terug te slaan tegen bazen en andere vijanden, dus een overdreven luxe zou het niet echt zijn.

Swordsman No.8 staat er gelukkig niet alleen voor. PUCK beschikt over een tal van mogelijkheden om je te helpen. Zo kan hij veranderen in Mini-PUCK waarmee hij speciale D-Lines kan bewegen, compleet met Pac-Man-achtige sound effects. Deze D-Lines zul je tijdens de rit moeten activeren en helpen je team om nieuwe locaties te trotseren. Ik moest een beetje wennen aan de timing als het op springen en aanvallen aankwam, maar het is een unieke twist. Op een gegeven moment krijg je toegang tot speciale uitdagingen die veel weg hebben van klassieke Pac-Man doolhoven. Hier moet je, binnen een bepaalde tijd, het doolhof en vervolgens een baas bestrijden. Klassieke elementen en nieuwe elementen komen op een mooie manier samen.

Dan is er nog GAIA, een robot-gedaante waar jij en PUCK de krachten bundelen. Terwijl je reist door de gebieden van Shadow Labyrinth, versla je vijanden waarna je de mogelijkheid krijgt om ze door GAIA te laten opeten. Hier krijg je twee dingen voor terug: materiaal om nieuwe vaardigheden te vergaren en energie voor de robot. Zodra hij genoeg energie heeft, kun je hem inzetten om gevaarlijk terrein te overbruggen en vijanden zonder tegenslag de grond in te duwen. De tijd met GAIA is gelimiteerd, dus het vraagt planning en precisie. Als je niet oplet, dan kan het best wel eens zijn dat je het leven laat. Het is krachtig, maar ik moest zonder meer wennen aan de besturing van GAIA.

Doorgronden in ronden
De wereld van Shadow Labyrinth staat als een huis. Hoewel de eerste twee gebieden recht voor zijn raap zijn, laat het spel al snel zijn ware aard zien. Er zijn uitgebreide opties als het op paden aankomt met voldoende unlocks voor de doorgewinterde speler. Ik bleef ontzettend lang in bepaalde gebieden, zelfs als ik wist dat ik alle voorwerpen momenteel niet te pakken kon krijgen. Het stijltje is ontzettend uitnodigend, ongeacht hoe donker alles voorkomt. Het enige wat soms tegenzit zijn de checkpoints. Ze liggen hier en daar net te ver uit elkaar, waardoor je met een misstap zo een heel stuk terug wordt gestuurd. Het is uitstekend voor het farmen van goud en materiaal, maar het komt niet zozeer de flow van de game ten goede.

Daarover gesproken, kunnen we het even hebben over de bazen? Zoals ik al eerder zei, krijg je de parry pas op een later stadium. Het is effectief en stopt de vijand van terugslaan. Je hebt ook de optie om de tegenstander te bedwelmen, maar dat neemt aardig wat tijd in beslag. De hoofdstrategie is om aan te vallen, waar nodig te ontwijken en GAIA te gebruiken voor het laatste zetje. Het werkt prima, al voelt de progressie tijdens de baasgevechten een beetje traag. De levensmeters zijn lang en sommige krijgen vanuit het niets andere vaardigheden in de tweede helft van het gevecht. Het is enorm gissen of je het goed doet, of dat je meer op de tellen moet passen. De bazen zijn verplicht voer als je alles wil ontgrendelen, dus makkelijk kom je er niet mee weg. Vooral de doolhoven zat ik soms echt met mijn anderen in het haar. In het merendeel van de gevallen had ik een tweede ronde nodig om er goed door te komen!

Grafisch meer dan prima
Hoewel het niet de mooiste Nintendo Switch-game betreft, moet ik zeggen dat Shadow Labyrinth er meer dan prima uitziet. De mooie getekende achtergronden, animaties van de verschillende vijanden en de performance van het spel laten een sterke indruk achter. Er zijn een aantal scènes die compleet geanimeerd zijn, zoals de stijl van de achtergronden en personages. Deze momenten zijn absolute perfectie met genoeg om te vertoeven. Shadow Labyrinth loopt gewoon prima, al ben ik in het bijzonder benieuwd naar de Nintendo Switch 2 Edition die tegelijkertijd verschijnt. De muziek mag er ook enorm wezen. Het is een donkere soundtrack met mooie toonaarden die het plaatje perfect afmaken!

Conclusie
Shadow Labyrinth is een leuk uitstapje gebleken. In elk gedeelte van de wereld zitten verwijzingen naar Pac-Man en andere Namco-klassiekers. Het verhaal, gameplay en presentatie komen op sterke wijze samen voor een uitstekend Metroidvania-avontuur. Jammer is dat de checkpoints net te ver uit elkaar liggen en de parry move echt verdiend moet worden. Daarnaast zijn de bazen soms net wat te lang, al gebeurt daar op zich genoeg. In de brede zin heeft Bandai Namco wat anders willen doen, en weet je wat? Dat is ze gewoon gelukt. Er zijn duidelijke Pac-Man elementen aanwezig, maar de ziel staat op zijn eigen twee benen. Geef mij maar meer in de toekomst!