Pictonico! - Perfecte plaatje, dat ben jij

WarioWare is een absolute favoriete franchise van me. Hoewel ze een andere weg zijn ingeslagen met Get It Together en Move It, konden deze spellen mij goed bekoren. Ze waren niet voor iedereen, meer voor de highscore-enthousiasteling. Dat vind ik ook wel het belangrijkste publiek van WarioWare: highscore-gekkies met iets te veel vrije tijd. Daar hoor ik dus persoonlijk ook bij. Toen Pictonico vanuit het niets werd aangekondigd, twijfelde ik geen moment: ik moest en zal weten wat het spel precies in zijn mars heeft. Na een paar uur flink doorspelen, is het eigenlijk precies wat ik ervan had verwacht. Toch zijn er twee punten waar ik eigenlijk niet omheen kan. Kom, ik vertel je meer.

Wat is Pictonico? Nou ja, het is WarioWare. Je speelt elke ronde door tien microgames om levels te voltooien. Als je beide sets in huis haalt, krijg je toegang tot 80 microgames. De vorige avonturen op de Nintendo Switch hebben ongeveer 200 microgames, dus eigenlijk is het aanbod zo gek nog niet. Het grote verschil is dat de 80 spellen niet verspreid zijn over verschillende thema’s. Het zijn twee volumes met een selectie van uiteenlopende situaties. De microgames zijn uitermate grappig met een goede diversiteit.

Jij bent de game
Het grote verschil met de Switch-versie heeft te maken met de gimmick. Om de verschillende personages tot leven te wekken, maak je gebruik van foto’s op je mobiele telefoon. Je vrienden, familie en toevallige bijstanders vervullen de rollen van de personages. Het zorgt voor grappige situaties waar je mensen herkent van jaren geleden of juist totaal geen beeld bij hebt. Het is nooit een eenrichtingsweg. De gevoelens van de foto’s gaan letterlijk alle kanten op. Het geeft een sociale factor, iets waarop Pictonico goed op inspeelt. Het is namelijk mogelijk om video’s en foto’s te delen na elke ronde , zodat je sociale kringen gretig kunnen nagenieten.

Dit alles heeft ook een keerzijde. Ik kan een ieder van harte aanraden om de foto’s die voor Pictonico gebruikt worden, grondig te selecteren. Het klinkt zo makkelijk, maar ik had mezelf erop betrapt dat ik voor ‘’Alle foto’s’’ koos. Hierdoor wordt niet alleen elke screenshot gebruikt voor puzzels, maar misschien wil je sommige gezichten juist niet zien. Tijdens een vroege ronde kwam ik persoonlijke foto’s tegen waar ik me toch niet aan herinnerd wil worden. Nintendo laat alleen bij het delen weten wat potentieel een probleem kan zijn. Persoonlijk vond ik dat ik de foto’s best wel moest managen om het enigszins in het gareel te houden.

Mocht je die hobbel te boven zijn gekomen, dan staat er best een strak spel op je te wachten. Ik vond de levels niet per se super pittig, al is het hier en daar uitdagend aangezien je moeilijkere niveaus wordt voorgeschoteld. Net als met WarioWare heeft elke microgame drie van deze niveaus, dus simpel is het nou ook weer niet. De levels zijn simpelweg net wat te droog, maar ze vormen een redelijke introductie tot de microgames.

Het echte plezier haalde uit de andere modi die het spel rijk is: Recordjacht, Toevals-10 en Klik & Play. Recordjacht brengt de snelheid die je van WarioWare mag verwachten. Er zijn drie opties: Normaal die alle spellen door elkaar husselt, Moeilijk waarbij het spel belachelijk snel gaat en Extreem waar je één level hebt. Toevals-10 is een modus die lijkt op Recordjacht, maar zonder mogelijkheid om te falen. Je kunt het gebruiken om te oefenen, snel een ronde te spelen of het eventueel aan je vrienden te laten zien. Je kunt de snelheid naar eigen inzicht aanpassen. Als laatste is er Klik & Play. Hier maak je nieuwe foto’s die gelijk worden toegepast op vijf snelle microgames. Ik gebruik deze modi om vrienden het idee van het spel te laten proberen, wat redelijk goed gaat. Het spel geeft je instructies voor wat soort gezichten je moet trekken en het spel doet de rest.

Op de lange termijn
Pictonico is wat een WarioWare-game hoort te zijn: vlugge microgame-actie waar je probeert de hoogste score neer te zetten. Ik zal daarom vaak genoeg terugkeren voor een potje of twee, puur voor de absurde humor. Wat dan wel jammer is, is dat de unlockables niet zo heel fantastisch zijn. Door munten te verdienen, kun je voor 300 munten een Geluksfoto trekken. Je krijgt advies en wat grappige afbeeldingen, maar het is ook niet meer dan dat. Er zijn totaal 30 om te ontgrendelen, dus lang gaat het zeker niet duren.

De presentatie is strak en mooi. De kleurrijke beelden zijn goed vormgegeven met grappige geluidseffecten en muziek om alles wat kracht bij te zetten. De omlijsting is grappig, maar waarom is dit niet WarioWare? De reguliere mobiele consument zal het product niet aantrekkelijk vinden, terwijl de speler iets heeft van ‘’Wat moeten we nou met deze facemask met ogen?’’ Misschien zeg ik iets geks, maar ik denk dat de absurde humor van WarioWare dit juist grappiger had gemaakt. Tegelijkertijd snap ik de keuze, want de personages zijn jij en je vrienden. Tuurlijk is dat logisch. Maar ja, de sfeer had het concept juist meer mogen omarmen.

Conclusie
Pictonico is een WarioWare-game zonder branding. Het heeft de microgames, een absurde gimmick en uiteenlopende situaties. De microgames zijn uiterst fraai vormgegeven en maken gretig gebruik van je foto’s. Het spelen van de levels is een beetje droog, maar de uiteenlopende modi maken alles meer dan goed. Het is een aandoenlijk spelletje waar ik zeker meer mee ga spelen, al kom ik ook voor de sociale interacties na een speelsessie. Voor de unlockables hoef je het namelijk echt niet te doen. Hoe dan ook, leuk spel. Waarom is dit niet WarioWare?