Once Upon a Katamari - Een reis door de tijd

Het is weer zo ver, ik loop constant KA-TA-MA-RI te zingen op de tonen van Matahari (Efendi, Songfestival 2021, Azerbaijan). En weer vraag ik me af waarom niemand een Katamari-parodie op basis dit nummer maakt. Gelukkig bevat Once Upon a Katamari zalige muziek, net als zijn voorgangers. Fans hebben 14 jaar moeten wachten op een gloednieuw deel. Het is uiteindelijk een Katamari geworden die nieuwe nostalgie ademt. Let’s get rolling!

Ik heb de Katamari-reeks slechts enkele jaren geleden ontdekt, dankzij de switch-remasters van de eerste twee delen: Damacy en We Love Katamari. De opzet van Katamari is simpel: je moet een zo groot mogelijke, kleverige bal rollen binnen een bepaalde tijd. Naarmate je Katamari groter wordt, kan je grotere dingen oprollen. Van dit levelconcept bestaan er enkele variaties, zoals zo snel mogelijk een bal van x-aantal diameter rollen. In andere levels moet je binnen een bepaalde tijd een zo groot mogelijke Katamari maken. Of je moet een bepaald aantal van een categorie oprollen. Van de gerolde ballen worden er sterren gemaakt door de koning.

De essentie is gebleven

Als ik Katamari moet beschrijven in een aantal woorden, dan is het ‘heerlijke absurditeit’. In welke game word je de huid volgescholden als je faalt? Zelfs als je slaagt zegt de koning dat je beter kan dan dit. In welke game rol je mensen of zelfs hele gebouwen op? Dit telkens gecombineerd met een verhaal dat van de pot gerukt is.

De besturing is eveneens absurd te noemen, wat perfect past bij Katamari. Je hebt namelijk de standaardbesturing met twee joysticks of de simpele besturing, met maar een joystick. De vorige Katamari-games speelde ik telkens met de simpele methode, maar nu besloot ik om met de gewone besturing te spelen. De standaardbesturing is effe wennen, maar is daarna zalig. Voor mijn gevoel rolt de Katamari wat vlotter met deze besturing.

De typische Katamari-elementen komen terug in deze Once Upon a Katamari. Ook de muziek is van hetzelfde niveau. Je kan ook de muziek uit voorgaande games aanschaffen voor zo’n 30 à 40 euro, inclusief enkele kostuums. Ondanks dat er 14 jaar verstreken zijn sinds de laatste Katamari, hebben ze niet gesleuteld aan de essentie.

Een tijdreis

De meeste tijd zal je in Edo-Japan doorbrengen, wat verreweg de grootste wereld is. Vervolgens brengt deze game je naar het oude Egypte, oudheid, ijstijd, prehistorie, het wilde westen en piraten, maar ook naar het heden. Elk van deze tijdsperiodes voelt anders aan, vanwege de specifieke objecten die je erin kan vinden. Vanwege mijn zwakte voor de oudheid, mocht deze tijdsperiode meer levels bevatten van mij.

De Once Upon in de titel verwijst niet enkel naar het tijdreizen, maar ook naar de nieuwe nostalgie die deze game bevat. Zo worden oude levels/concepten hergebruikt, wat past binnen het thema tijdreizen. Je kan bijvoorbeeld het allereerste Katamari-level spelen. Het inschatten van de diameter van je Katamari komt terug. Alsook het level waarin je een zo groot mogelijke koe of beer moet oprollen in een level vol met deze beesten. Opnieuw is er een level waarbij je een vuur brandend moet houden, wat een van de moeilijkere levels is. Sommigen gaan dit een beetje lui vinden, maar ze bezorgden mij een glimlach op mijn gezicht.

Once Upon a Katamari is een Switch-game, hierdoor is deze speelbaar op zowel de originele Switch als de Switch 2. Het voornaamste verschil is dat de laadtijden iets langer zijn bij de originele Switch. Puur grafisch is er weinig verschil op te merken tussen deze versies. Dit vanwege de keuze voor dezelfde charmante, low-poly stijl uit het Playstation 2-tijdperk.

Nieuwigheden 

Once Upon a Katamari draait niet enkel rond nostalgie, maar bevat eveneens enkele nieuwigheden. De grootste nieuwigheid zijn de kroontjes die je kunt verzamelen. Net als in de vorige delen kan je jouw neefjes, nichtjes en cadeautjes oprollen, maar nu ook kroontjes. Deze kroontjes kan je het best vergelijken met de sterren in de Mario-platformers. Je moet voor sommige levels een x-aantal kroontjes verzameld hebben om ze te kunnen spelen en/of verder te gaan in het verhaal. Net als bij de sterren bij Mario, bevatten de levels in Katamari elk een drietal kroontjes. In het ene level zijn ze al wat gemakkelijker te vinden dan in het andere. Als je op zoek bent naar kroontjes, dan kan ik de levels zonder tijdslimiet aanraden. Dan moet je je geen zorgen maken om de tijd en kan je meer op zoek gaan naar deze kronen. Ik merkte dat ik tijdens het spelen echt op zoek ging naar deze kronen in plaats van te ‘hersenloos’ te rollen, wat het spelplezier voor mij verhoogde.

Iets ander nieuws zijn de power-ups die je in de levels kunt vinden, zoals een magneet, een raket, een sonar, en een stopwatch. De sonar is jouw beste vriend als je op zoek bent naar kroontjes, cadeautjes of cousins. Completionisten zullen deze toevoeging zeer waarderen en ook mensen die kronen nodig hebben om verder te gaan in de game. De magneet zuigt dan weer dingen naar je toe, de stopwatch stopt de tijd even en de raket verhoogt jouw snelheid. Ik ben het minst fan van de raket, omdat je deze enkel in open omgevingen kan gebruiken of wanneer je in een rechte lijn kan rollen. Anders bots je tegen alles aan en ben je het voordeel kwijt. Ik ben blij met de toevoeging van power-ups, aangezien deze het verschil kunnen maken tussen falen en slagen. 

KatamariBall is de multiplayermodus van deze game, waarbij je zo veel mogelijk punten moet scoren. Uiteraard wordt je aan het eind beoordeeld op hoe groot jouw Katamari is, maar ook op basis van enkele willekeurige categorieën. Zo kan er gekeken worden naar de hoeveelheid opgerolde tegenstanders, objecten, power-ups en buddies. Je kan tijdens het spel al heel wat punten sprokkelen door je te laten verkleinen bij de ufo.

Al deze nieuwe dingen voegen echt iets toe aan de gameplay. Hierdoor mogen ze van mij terugkomen in de volgende Katamari. 

Minpuntjes

Once Upon a Katamari kent jammer genoeg hetzelfde probleem als zijn voorgangers: soms zit je letterlijk en figuurlijk vast, maar dat kan ook aan mijn mindere vaardigheden liggen. Hetzelfde geldt voor de camera die soms tegenwerkt. Deze kleine minpunten bederven het spelplezier niet.

An sich kan je de eindaftiteling binnen de 7 à 10 uur bereiken, wat aan de korte kant is. Je kan de speeltijd heel wat verlengen door alles vrij te spelen, te verzamelen, highscores te verbeteren en door KatamariBall te spelen. En dat is zeker de moeite waard.

Conclusie 

Het is weer fijn om in de absurde Katamari-wereld rond te rollen. De nieuwigheden voegen voldoende toe, zonder dat Once Upon de essentie van Katamari verliest. Het is een waardige opvolger geworden met enkele kleine minpunten. Nu maar hopen dat we deze keer geen 14 jaar moeten wachten op een nieuw deel.