Noctuary - Toverstaf erbij, maar wel rustig aan

Ik zag de trailer en wist meteen: dit ging helemaal mijn ding zijn. De muziek begon zo mooi te spelen, de tekenstijl sprong eruit met felle contrastkleuren, en die magische sfeer? Daar heb ik een zwak voor. Maar het klikte pas echt toen ik de combat zag. Top-down, verschillende spells, stijlvol, actievol. Het leek alsof je vrij kon rondlopen, vijanden te lijf kon gaan en intussen rustig kon levelen. Dus ik startte het spel meteen op en genoot van de prachtige 2D-art. Alleen viel het me al snel op dat Noctuary traag is. Zacht. Bedachtzaam. Het vraagt niet veel, behalve dat je kijkt, leest en meedrijft. En dat doe ik graag. Na wat goeie actie schakel ik graag terug naar iets cozy. Alleen gaf het me hier vooral ‘cozy’; en veel minder actie dan ik verwachtte. Een beetje teleurstellend. Het blijft oké, zolang je weet waar je aan begint.

Ik weet niet precies wie dacht dat dit een goed idee was, maar Fancia en Alina zijn gewoon twee leerlinglichtvechters zonder badge. Illuminators in opleiding, zeg maar. Ze willen iets betekenen voor de wereld, ook al zijn ze daar officieel nog lang niet klaar voor. Toch trekken ze er stiekem op uit, want blijkbaar zit er een vreemde Illuminator alleen in een bos te wezen. Ze weet nog net haar naam en waar ze vandaan komt. Maar verder is alles weg. Geen uitleg. Geen herinneringen. En dus nemen ze haar mee. Zonder toestemming.

Dat vreemde meisje heet Lumina. Haar naam klinkt alsof ze licht komt brengen, maar eigenlijk brengt ze vooral vragen. Wie is ze? Wat vergat ze? Waarom gebruikt ze zulke krachtige magie als ze zelf niks meer weet? Dat vormt de kern van je reis. Samen trekken ze door ruïnes, tempels, oude torens, terwijl jij pagina’s vol dialoog leest en stukje bij beetje de puzzel legt. Ze lachen, zwijgen, redden en twijfelen. Je leert de personages echt kennen, en net daarom begrijp ik dat het traag begint. Ze willen dat je hun groei voelt, en dat lukt ook.

Je merkt snel: deze wereld bestaat volledig uit vrouwen. En hoewel niemand dat expliciet benoemt, schept dat meteen een andere sfeer. Minder stoerdoenerij, meer zachtheid. Meer aandacht voor relaties, voor details, voor zorg. Die sfeer voelt als een bewuste keuze, zonder dat het er dik bovenop ligt.

Noctuary is eigenlijk een visual novel. Het verhaal barst van de charme. Hier en daar duikt een grapje op, de interacties voelen leuk aan, en de personages lijken echt een klik met elkaar te hebben. Maar eerlijk? Wie veel leest, anime kijkt of verhalen kent, herkent dit allemaal. Het verhaal blijft vrij cliché, en je voelt al redelijk snel waar het naartoe gaat. Geen grote plottwists of wow-momenten, maar wel een constante onderstroom van diepgang. Zo diep zelfs dat het spel een eigen woordenboek heeft. Geen grap. Elke keer als ze een gekke term gebruiken waarvan je denkt “huh?”, opent het spel een apart menu met uitleg. Dat voelde oprecht leuk. Alsof het spel zegt: geen stress, ik leg het uit.

Wat me ook opviel: de namen. Fancia Dream. Alina Nightsong. Classica Wine. Brita Cold. Lumina Fullmoon. Je snapt het wel. Alsof iedereen bij geboorte meteen een rol toegeschreven kreeg. Fancia draagt fancy kleren en droomt. Alina is wild, houdt van de nacht en luistert naar haar favoriete band genaamd Starkiss. Classica werkt in een bar. Lumina straalt. Dat voelt ergens charmant aan, maar tegelijk een beetje cringe. Alsof je een wereld binnenstapt waar niemand ooit gewoon “Bob” heet.

Voor wie is dit spel eigenlijk?

Goed om te weten: dit spel past niet bij mensen die niet graag lezen. Je leest echt heel veel. Geen kort dialoogje hier en daar, maar hele hoofdstukken vol gesprekken en wereldopbouw. Soms leggen ze dingen ook net iets té veel uit. Heel af en toe zie je een taalfoutje, maar dat stoorde me eerlijk gezegd niet. Leuk detail: je kiest tussen verschillende voice-overopties zoals Japans, Mandarijn en Kantonees. De tekst stel je in op Engels, Japans, traditioneel of vereenvoudigd Chinees. Ik koos zelf Japans voor de sfeer, maar kies gerust wat bij je past.

Even vechten en dan weer praten

Het begin van Noctuary laat je vooral lezen. Je zit, luistert, observeert. Maar af en toe, en dat “af en toe” bedoel ik letterlijk, mag je vechten. En als dat gebeurt, voelt het als een klein cadeautje. Je bestuurt Fancia en Alina tegelijk en wisselt met één knop tussen hen. Dat werkt soepel en snel en geeft net genoeg dynamiek om even wakker te schieten tussen alle gesprekken door.

Beide personages gebruiken drie verschillende modi. Fancia vecht van een afstand, Alina meer van dichtbij. Elke modus heeft zijn eigen set van drie spells. Die sets liggen vast. Wat je krijgt, blijft je gebruiken. Dat werkt in het begin prima, maar na een paar gevechten dacht ik toch: is dit het? Krijg ik geen nieuwe spells? Al zit er af en toe wel een fijn moment tussen. Fancia verlamt alles met een AoE, ik schakel naar Alina, dash erin en ram ze neer. En als ik dan toevallig zo’n passieve bonus heb die mana teruggeeft bij een crit, dan blijf ik gewoon gaan tot het stopt. Simpel, maar bevredigend. Alleen laat het spel je daar te weinig van genieten. Tegen de tijd dat je erin zit, haalt het je er alweer uit.

Je gebruikt ook een systeem met Blessings, waarmee je dat soort passieve effecten activeert. Dat voegt iets leuks toe, maar ik merkte dat ik er meer op gevoel mee speelde dan strategisch. Dat systeem had diepgang kunnen hebben, maar Noctuary biedt er te weinig ruimte voor. De hele combat voelt alsof ze er veel liefde in staken, met leuke ideeën en een goede basis, maar zonder het helemaal af te maken. Alles werkt. Het ziet er tof uit. Maar het blijft aan de oppervlakte. En dat voelt zonde, want de potentie ligt er.

Wat je ook meteen merkt: je loopt nergens vrij rond. Alles gebeurt via menu’s. Je kiest een plek, een scène, een herinnering. Geen wereld om te verkennen, geen zijwegen, geen verrassingen. En dat werkt prima, zolang je weet dat je een visual novel speelt met een beetje actie. Maar als je, zoals ik, die trailer zag en dacht “woah, open world meets stylish combat”, dan moet je je verwachtingen bijstellen.

Waar de magie echt zit

Noctuary scoort vooral op sfeer. De art oogt prachtig. Kleuren zijn rijk, achtergronden zitten vol detail, en de personages passen mooi in het totaalplaatje. Alles ziet eruit alsof ze er veel liefde in staken, zonder dat het over-the-top voelt. Het spel oogt stijlvol, rustig en gewoon fijn om naar te kijken. Je loopt nergens vrij rond, maar dat maakt hier niks uit. Alles wat je ziet, voelt kloppend. Elk beeld oogt doordacht, van de UI tot het kleinste bloemetje op de achtergrond.

En dan de muziek. Die klinkt minstens even goed. Elk stuk sluit perfect aan op wat er gebeurt. Vrolijke scènes klinken vrolijk, rustige scènes kalmeren, en op de juiste momenten komt er iets spannends of mysterieus bij. De soundtrack klinkt catchy, sfeervol en precies goed gedoseerd. Niet te veel, niet te weinig. Samen zorgen de visuals en muziek ervoor dat Noctuary blijft hangen. Daar scoort het spel het sterkst. Geen extraatje, maar het hart van het spel.

Conclusie 

Noctuary toont zich als een visueel pareltje met een ijzersterke sfeer, mooie muziek en een wereld waar duidelijk veel liefde in zit. Het verhaal charmeert, al blijft het voorspelbaar, en de personages groeien op je, zelfs als hun namen klinken als fantasy-cocktails. De gameplay voelt goed, maar komt net iets te weinig aan bod en echt vrij spelen doe je niet. Hou je van lezen, sfeer en een vleugje magie? Dan zit je hier goed. Maar als je op zoek bent naar actie, vrijheid of verrassingen, dan klik je beter iets anders aan.