Neon Inferno - De pixels vliegen je om de oren

Het is het jaar 2055 en je bent een huurmoordenaar van de maffia. Je krijgt de opdracht om door zo’n beetje elke bekende wijk van New York te reizen en iedereen die je tegenkomt om te leggen. Veel meer wordt er niet uit de doeken gedaan over het verhaal, en dat is ook helemaal niet zo heel belangrijk, want het gaat in Neon Inferno om de grafische stijl en de gameplay.

Neon Inferno is een side-scrolling actiespel in de stijl van bijvoorbeeld Metal Slug, maar dan in een pixelart-stijl met cyberpunk-vibe. In principe vindt alle actie in 2D op je scherm plaats, maar je vijanden kunnen zowel op de voorgrond als op de achtergrond verschijnen. Op de voorgrond kun je rennen, springen en schieten zoals je wil, maar als je een vijand of object in de achtergrond te pakken wil nemen moet je een knop ingedrukt houden. Dan schiet je namelijk naar de vijanden die op een andere laag in je beeldscherm staan. Het is erg mooi om te zien hoe elk level eigenlijk wel uniek aanvoelt. De ene keer loop je gewoon door een stad en schiet je op alles dat beweegt, de andere keer sta je in een bewegend voertuig en moet je het wisselen gebruiken om veel vijanden tegelijk van je af te houden. Erg druk, maar het geheel ziet er heel strak uit in de pixelart-stijl.

Snel wisselen

Het grootste gameplay-kenmerk van dit spel is dus eigenlijk hoe goed en snel je kunt wisselen tussen beide modi. Vrij vaak zijn er vijanden op beide lagen (voorgrond en achtergrond) en dan moet je het maar voor elkaar krijgen om niet alleen te wisselen maar ook te schieten en te ontwijken. Je begrijpt dat het soms erg chaotisch is, zeker als je je realiseert dat je niet kan bewegen als je vijanden in de achtergrond probeert te raken. Je krijgt bonuspunten als je kogels afweert richting de slechteriken. Het gewissel en het managen daarvan is een van de sterkere punten van de game, maar zelfs voor een doorgewinterde fanaat van het genre zoals ik werd het soms echt even pittig. Het was niet te doen om de game even in een avondje uit te spelen, dat kostte zeker meer pogingen.

Doe niet zo moeilijk

Doe niet zo moeilijk
Over het algemeen is de game dus redelijk pittig, vanwege het wisselen van de lagen. Je kan de moeilijkheidsgraad gelukkig wel aanpassen. Mocht het je nou enorm tegenvallen, kun je altijd voor een lagere kiezen. Standaard staat deze namelijk op Hard en je kan nog twee lagere moeilijkheidsgraden instellen. Het nadeel is dat je hiervoor wel een hele nieuwe save moet gebruiken. Ben je in het derde level en besluit je hem iets makkelijker te maken? Dan moet je dus helemaal opnieuw beginnen. Verder is het checkpoint-systeem ook redelijk wisselvallig, vooral op het vlak van de plaatsing. Soms duurt het wel erg lang voor je er weer een krijgt. De checkpoints hadden dus zeker iets meer uitgebalanceerd mogen zijn.

Nieuwe wapens vallen tegen

Tijdens het spelen kun je goud vinden en hoe meer je verzamelt, hoe meer wapens je kunt kopen in de shop. Deze shop kom je tegen na elke stage, maar het heeft een enorm minpunt. Je kan echt hele toffe wapens kopen maar er zit echt heel weinig munitie bij die wapens. En tussendoor in de levels kun je geen kogels oppakken. Je bent er dus al snel doorheen en hebt onder de streep dus eigenlijk vrij weinig aan die wapens. Als je vijanden nou kogels lieten vallen of als je het hier en daar in de levels kon vinden, zoals dat bij vergelijkbare games in het genre wel gaat, zou dat heel wat beter werken. Nu kun je je afvragen of het wel nut heeft om de wapens überhaupt aan te schaffen.

Conclusie

Neon Inferno is echt een aanrader, ondanks de mankementen. De grafische stijl en de gameplay van het wisselen tussen de voorgrond en de achtergrond werkt echt heel goed. Als je iets met platformspellen of side-scrolling actiespellen hebt zou je deze eigenlijk echt een keer moeten proberen.