MIO: Memories in Orbit - Doet denken aan iets geweldigs

MIO: Memories in Orbit kwam zo’n twee jaar geleden tijdens een Nintendo Direct langs en had meteen mijn aandacht. Door het schilderachtige lichtsysteem, de toffe wereld, het intrigerende verhaal en de gave personages kwam het al snel bovenaan mijn verlanglijstje te staan. Daarna voelde het als een eeuwigheid voordat ik de game in mijn verwende klauwtjes kon krijgen en is er een hoop veranderd in het gamelandschap. Een landschap dat onder andere door het uitkomen van (het alom geprezen) Hollow Knight: Silksong in hetzelfde genre misschien wel nooit meer hetzelfde zal zijn. De vraag is of MIO: Memories in Orbit eigenlijk nog wel iets kan toevoegen aan dit nieuwe Metroidvania-ecosysteem.

MIO: Memories in Orbit speelt zich af in een verlaten ruimteschip genaamd “The Vessel”. Het rommelt van alle kanten, er zitten scheuren in de muren en er liggen allerlei kabels op de grond. Wat hier precies gebeurd is, is iets waar je langzaam achter zult komen. MIO, een klein robotje met tentakelachtig haar, wordt wakker tijdens een van deze aardbevingen (al is het meer een soort “ruimteschipbeving”?) en wordt op pad gestuurd door een mysterieuze stem. Op je reis door het schip kom je verschillende overlevende robots tegen. Sommige zijn meteen agressief en anderen lijken zich bewust te zijn van hun eigen bestaan met verschillende toekomstdromen en doelen.

Middelmatige moves

MIO begint met een double jump en een repetitieve 3-hit-combo die niet veel impact heeft. Daar moet je het dan ook een tijdje mee doen. Het spel is een metroidvania en dat betekent natuurlijk dat je langzaam een scala aan nieuwe vaardigheden, upgrades en omgevingen vrijspeelt. Helaas duurt het vrijspelen van nieuwe vaardigheden best lang. Het spel houdt je hand absoluut niet vast en je duikt meteen het diepe in zonder zwembandjes. Als je niet van moeilijke games houdt, dan is deze game niet voor jou. Ik ben een moeilijke-gameliefhebber pur sang en zelfs ik vond het soms wat ver gaan.

Het begin van de game gooit je, zoals ik al zei, direct in het diepe. Je hebt weinig opties in het begin, geen duidelijk doel om naartoe te werken en erg weinig levenspunten. De eerste paar uur van de game zullen zich vooral afspelen in de kamer met het savepoint en de ijswereld. Oh ja, de game begint met een ijswereld, dus de controls, waar je nog niet aan gewend bent, zijn meteen ook gigantisch slipperig. Over de controls gesproken, MIO bestuurt over het algemeen heel goed. Iets waar ik minder over te spreken was, was het feit dat MIO redelijk licht aanvoelt. Daar bedoel ik mee dat haar sprongetjes soms aanvoelen alsof je op de maan aan het hinkelen bent. Op zich is dat niet negatief, maar het is wel iets waar je even aan moet wennen. Dit in combinatie met het glibberige eerste gebied en vijanden die je heel erg snel neer kunnen halen, zal je vaak teruggezet worden naar het begin.

Het betere werk

Het spel wordt uiteindelijk gelukkig een stuk beter. Door verschillende upgrades kun je door de werelden heen vliegen, kruipen, klimmen en slingeren. Dit duurt echter wel langer dan ik had gehoopt, waardoor MIO: Memories in Orbit helaas niet zo soepel is om te spelen als andere moderne metroidvanias. De zin “Ik heb dit al eens eerder gedaan in een andere game, maar daar was het gewoon nét wat beter” galmde door mijn hoofd terwijl ik me een weg door The Vessel aan het slaan was. Ik stoorde me daar wel aan, want ik wil deze game fantastisch vinden. Helaas is het dat nét niet.

Wat een plaatje

Oké, Coen, lekker negatief. Was er ook iets positiefs aan de game? Zeker! De game weet een bijna ongeëvenaarde sfeer neer te zetten. Het spel is een visueel feest voor het oog. Van de prachtige tuinen, de sterren in de ruimte en de belichting waardoor de wereld aanvoelt als een aquarelschilderij. Ik heb niet niet vaak spellen gespeeld waar ik bijvoorbeeld even stopte om te kijken hoe het licht uit MIO’s hoofd over het ijs danst terwijl ik door een bevroren grot liep. De gebieden zijn ook op zo’n manier verbonden dat alles precies klopt. Nooit is er een overgang waarvan je denkt: “Oh, dit is opeens een heel ander landschap”. Het vloeit in elkaar over precies zoals het hoort. Daarnaast is de muziek ook erg mooi. De melancholische klanken en korte melodieën zorgen voor een sombere, maar hoopvolle toon, terwijl je meer en meer te weten komt over The Vessel en wat het doel was van deze intergalactische reis.

Conclusie

MIO: Memories in Orbit is niet gemaakt voor de gemiddelde gamer. De game gooit je meteen in het diepe en gaat ervan uit dat je maar leert te zwemmen, terwijl het voor de lol ook even je metaforische armen eraf hakt. Als jij denkt wel even door de zure appel te kunnen bijten, heeft deze game veel moois voor je in petto. Een frustrerend begin loopt uit op een mooie ervaring waarvan ik blij ben dat ik het gespeeld heb. Maar dat maakt het niet minder moeilijk om het spel aan te raden… MIO: Memories in Orbit is alleen voor de fijnproever