Mega Man Star Force Legacy Collection – De sterren stralen alsnog feller

Na zes delen, onderverdeeld in tien games, viel in 2005 het doek voor Mega Man Battle Network. Intussen was de formule wel bekend en nam de belangstelling af. Daarom zette Capcom in op een nieuwe RPG-serie rondom Mega Man op de Nintendo DS. Een jaar later was het al zover en verscheen Mega Man Star Force. Destijds waren de waarderingen voor deze games wat gematigd. Steeds vergeleken met de voorgaande RPG’s en afgedaan als meer van hetzelfde, sneeuwden de Mega Man Star Force-spellen nogal onder. Nu is er de Mega Man Star Force Legacy Collection, maar zijn deze games in 2026 de moeite nog wel waard?

Toegeven, ik had destijds moeite om de Mega Man Battle Network-games te zien als een Mega Man-serie. De opzet als RPG was zo anders dan de bekendere actie-platformers. Dat ik geen handheld had hielp hier niet erg bij, al heb ik het eerste deel uiteindelijk toch gespeeld. Ook heb ik Mega Man Network Transmission op de GameCube in bezit, wat nog best een toffe game was. Er zaten toen Mega Man Flippo’s in de zakken chips en deze Mega Man had zijn eigen tekenfilmserie op Jetix. Leuk als spin-off, maar voor mij kon het niet opwegen tegen de échte Mega Man.

Om dezelfde redenen was ik met Mega Man Star Force nóg minder bekend. Inmiddels heb ik mijn mening wat herzien: dat het wéér met een andere Mega Man is, wil niet meteen zeggen dat de spellen minder leuk zijn. De Star Force-games doen zelfs nóg een stap verder weg van de traditionele Mega Man. Toch is de Mega Man Star Force Legacy Collection inhoudelijk één van de beste collecties rondom Mega Man!

In het jaar 220X

Mega Man Star Force speelt zich zo’n tweehonderd jaar na Battle Network af. De mensheid heeft contact gelegd met buitenaards leven. Er wordt een ruimtestation gebouwd om met ze te communiceren voor een goede relatie. Op een dag verdwijnt het station echter, samen met de vader van hoofdpersonage Geo Stelar. Hij is daar zo door van slag dat Geo zich terugtrekt en geen contact meer wil leggen met anderen. Drie jaar later ontvangt hij van zijn vroegere collega de oude Visualizer van zijn vader. Deze bril maakt de ongeziene wereld van elektromagnetische golven voor Geo zichtbaar. Samen met het buitenaardse wezen Omega-Xis, kortweg Mega genoemd, kan hij transformeren in Mega Man. Zo nemen zij het daar op tegen virussen en andere gevaren die de wereld bedreigen.

Deze verzameling omvat drie titels in verschillende varianten, met zeven games in totaal:

• Mega Man Star Force (2006), drie versies: Pegasus, Leo en Dragon
• Mega Man Star Force 2 (2007), twee versies: Zerker X Ninja en Zerker X Saurian
• Mega Man Star Force 3 (2008), twee versies: Black Ace en Red Joker

Het is erg prettig dat de collectie alle games uit deze serie bevat, in één pakket. Bij andere verzamelingen wilde Capcom dit nog weleens opsplitsen of misten bepaalde spellen. Hier heb je het hele verhaal rondom Geo Stelar en Omega-Xis van begin tot einde mooi bij elkaar.

Gotta catch’em all?

Net als bij latere delen van Mega Man Battle Network, heeft Mega Man Star Force meerdere versies per titel. Het lijkt nogal overbodig om die allemaal te spelen, want de versies lijken sterk op elkaar. Het verschil zit vooral in de specifieke transformatiekracht die je later in de game krijgt en de verschillende Battle Chips om te verzamelen. Kies per deel gewoon de versie die jou het meeste aanspreekt. Want kocht je vroeger één van deze games in de winkel, dan ging het waarschijnlijk ook op die manier.

Om alle Battle Chips dan toch te bemachtigen, heeft Capcom de collectie voorzien van verschillende online-opties. Je kunt daarmee Battle Chips ruilen met anderen of tegen ze vechten in een Ranked, Casual of Friend Match. Dit is ook een leuke manier om verschillende Battle Chips te testen. Het kan soms wel even duren voordat er een verbinding met een andere speler tot stand komt. Andere keren heb je meteen een tegenstander om het tegen op te nemen. Mooi dat er mogelijkheden zijn ingebouwd, al betwijfel ik hoe fanatiek er in 2026 nog online wordt geruild of gevochten.

EM wave change, Geo Stelar, on the air!

Toen ik met Mega Man Star Force begon, wist ik niet goed wat ik kon verwachten. Qua opzet zijn de games vergelijkbaar met de Battle Network-serie, al staan ze daar verder los van. Wel zien we de wereld nog steeds in een isometrisch perspectief en kun je via Wave World elektrische apparaten betreden. Deze wereld bestaat binnen de onze, maar is normaal onzichtbaar en ontoegankelijk. Via een ‘Pulse in’ op wave holes kun je Wave World betreden. Geo en Omega-Xis veranderen daar in Mega Man. Er is vaak een wisselwerking, waarbij je iets in de ‘echte’ wereld moet oplossen via Wave World. Je komt er meer EM-wezens tegen, waaronder veel virussen en andere tegenstanders.

Mega Man Star Force maakt nog steeds gebruik van een vechtsysteem met Battle Cards. Die hebben bepaalde krachten, eigenschappen en een sterkte. Gevechten vinden nu plaats op een veld van drie bij vijf vakjes. Je ziet het niet meer vanaf de zijkant, maar van voren. Je kunt naar links en rechts bewegen, ook om aanvallen te ontwijken. Lukt dat niet, dan heb je een schild door op de Y-knop te drukken. Met de B-knop vuur je de Mega Buster af als je standaardaanval. Met de A-knop speel je Battle Cards als je speciale aanvallen. Je hebt een deck van dertig kaarten ter beschikking waarvan er steeds willekeurig zes worden geselecteerd. Uit die zes kies je jouw kaarten voor het gevecht. Je kiest doorgaans uit één kaart per kolom, aangevuld met dubbele of witte kaarten. Als de Custom Gauge zich vult tijdens het gevecht, zijn er weer zes kaarten beschikbaar om uit te kiezen.

Nieuwe kaarten krijg je door gevechten te winnen, ze te kopen met in-game valuta of ruilen met anderen. Zo bouw je een steeds grotere verzameling op en wissel je zwakkere kaarten in je deck met sterkere. Daarmee vergroot je de kans dat er een sterke kaart bij de selectie zit, al blijft de geluksfactor aanwezig.

Van de kaart

Aanvankelijk werd ik wat overweldigd door het kaartsysteem. Is dat dan niet ingewikkeld? Welnee! Na de nodige uitleg wijst het zichzelf snel uit en wordt het al gauw leuker. Omdat bepaalde kaarten sterker of zwakker zijn tegen sommige vijanden, kun je steeds tactischer spelen. Je leert gaandeweg de patronen van je tegenstanders. Daarbij krijg je steeds meer inzicht in welke kaarten het meest effectief werken en in welke volgorde je ze het beste inzet.

Soms is het makkelijk te verdwalen. Vooral als je de doolhof-achtige paden van Wave World door elkaar begint te halen. Dit geldt ook voor de baaslevels, die vaak een eigen insteek hebben. Een landkaart had soms handig kunnen zijn, maar wordt tegelijk niet echt gemist. Random encounters met vijanden helpen daar echter niet bij. Soms weet je dan echt niet meer waar je al geweest bent, omdat je steeds wordt onderbroken. Random encounters, waarbij je willekeurig wordt aangevallen, komen sowieso erg frequent voor. De games lijken er dol op, vooral in Mega Man Star Force 2. Het is een leuk vechtsysteem, maar als je er continu mee wordt opgehouden voor het zoveelste gevecht, dan ontstaan irritaties. Zeker als je ook nog geconfronteerd wordt met plotseling veel sterkere of juist steeds dezelfde vijanden.

Makkelijker of moeilijker?

Om daar tegenwicht aan te bieden heeft de collectie een aantal Quality of Life opties toegevoegd. Vaak je progressie opslaan helpt! Mocht je dat vergeten, dan heeft de collectie een handige autosave functie. Er zijn verschillende instellingen om de uitdaging te versoepelen. Daaronder valt ook het aanpassen van de Encounter Rate, van uitgeschakeld tot maximum. Zelf speel ik games het liefst zoals ze oorspronkelijk bedoeld zijn, dus heb ik hier geen gebruik van gemaakt. Ik merkte al gauw dat deze games voor mij leuker zijn in niet al te lange speelsessies. Dan slaan eentonigheid en frustratie ook minder hard toe, wanneer er voortdurend random gevechten zijn. Vaak wil ik wat later al snel weer verder spelen, benieuwd hoe het verder gaat.

Voor een RPG zijn de Mega Man Star Force-games sowieso best toegankelijk. Het is soms makkelijk om af te gaan, te verdwalen of je te storen aan de random encounters. Als je oplet is alles echter prima haalbaar, met een redelijke uitdaging. De lengte past met een vaak ingeschatte 15 tot 20 uur bij het verhaal, maar het compleet uitspelen duurt stukken langer. Zeker bij een eerste run betwijfel ik of die speeltijd lang genoeg is om het spel helemaal te doorlopen. Zelf ging ik daar ruimschoots overheen. De verhalen zijn makkelijk te volgen en amusant genoeg om steeds door te willen spelen. Belangrijke thema’s hierin zijn onder andere vriendschap, relaties, vertrouwen en elkaar helpen.

Onverwacht zijn deze games veel leuker dan wat er destijds vaak over werd geschreven. Misschien komt het doordat ik van de Battle Network-serie relatief weinig heb meegekregen. Ik heb er weinig last van dat de Star Force-games destijds als weinig vernieuwend werden beschouwd. Mijn verwachtingen zijn sowieso overtroffen.

Bonuspunten

Capcom heeft duidelijk de nodige aandacht besteed aan het oppoetsen van de games. Het beeld is helder, scherp en ziet er beter uit dan ooit. De graphics van het spel zelf zijn grotendeels nog steeds in pixel-stijl, maar veel illustraties zijn vervangen door scherpe lijntekeningen. Via de instellingen kun je de oude pixel-illustraties overigens ook terughalen. Tijdens gevechten ogen de 3D-modellen uit de jaren ‘00 inmiddels soms wat hoekig, al stoort dat niet echt. Op de Nintendo DS had je natuurlijk twee schermen tot je beschikking. Binnen de Legacy Collection is het tweede scherm kleiner in beeld te zien. Je vergroot het door op de ZL-knop te drukken. De hiervoor bedachte standaard werkt prima, al kun je het formaat van de schermen ook naar eigen voorkeur instellen.

Verder is er een uitgebreide galerij. Hier kun je naar het artwork achter de serie kijken. Er zijn honderden illustraties, promotioneel artwork, ontwerpschetsen, ongebruikte concepten en meer te zien. Je kunt ook alle illustraties van de Battle Cards en Bonus Cards bekijken. Speciaal voor de collectie zijn een aantal nieuwe muzieknummers gemaakt, die je vooral binnen de menu’s en aftiteling van de collectie hoort. De muziekspeler laat je alle muziek van de games beluisteren. Je kunt er zelfs een playlist samenstellen om jouw favoriete nummers makkelijk terug te horen. Er is ook een achievement-systeem, waarbij je awards behaalt door bepaalde prestaties te behalen.

Conclusie

Met de Mega Man Star Force Legacy Collection heeft Capcom een complete en goed gevulde verzameling afgeleverd. Niet alleen door de drie titels, onderverdeeld in zeven games, maar ook door alle extra’s. De spellen vallen enigszins onverwacht goed in de smaak, al lijken ze qua gameplay en uiterlijk sterk op elkaar. Ondanks enkele ergernissen vermaak ik mij er uitstekend mee. Capcom heeft maatregelen genomen om deze irritaties optioneel wat te verlichten, al houd ik de uitdaging liever zoals die oorspronkelijk was. Mega Man Star Force is destijds misschien toch wat te hard afgerekend op dat het niet vernieuwend genoeg was. Ondanks dat heeft Mega Man Star Force Legacy Collection er tenminste weer een positieve recensie bij!