Maestro - Verrassend verslavend

Niet elk spel is een ’typische’ game: de Wii trok omaatjes de virtuele tennisbaan op en met Nintendogs vervoerden trendy chicks die vroeger niets met ‘nerdy games’ te maken wilden hebben plots digitale puppy’s in hun handtasjes. Dirigeer-game Maestro valt ook in deze categorie ‘niet-typische games voor Jan en alleman’, en verdient daarmee een staande ovatie.

Maestro bestond al eventjes als VR-game, maar maakte recent de overstap naar de Nintendo Switch (2). Met een Joy-Con in elke hand neem jij plaats op de bok en stuur je een digitaal orkest aan tijdens een concert. Dit doe je natuurlijk door als een echte dirigent (soort van) in de maat te zwaaien met jouw baton Joy-Cons. Of liever gezegd, je volgt de instructies op die op het scherm te zien zijn tijdens de muziekstukken. Dan moet je links, rechts, links, rechts, hoog zwaaien met je rechterhand*, dan weer rap met beide handen naar beneden of met je linkerhand* accenten aanwijzen. Zoals ik het nu omschrijf klinkt het misschien enigszins ingewikkeld, maar de tutorial maakt alles intuïtief duidelijk.

*Wie linkshandig is, kan dit gemakkelijk in de instellingen omwisselen zodat je dirigeert met je dominante hand.

Virtuoso

Met die korte tutorial achter de rug mag je de 32 muziekstukken die standaard zijn meegeleverd gaan uitproberen. Deze zijn beschikbaar in vier moeilijkheidsgraden: in Easy is het zelfs voor beginners heel goed te doen om een redelijk concert neer te zetten (al blijft perfectie een uitdaging), maar naarmate je de moeilijkere graden uitprobeert merk je dat een orkest nog niet zo’n mak lammetje is om te leiden. Met de verschillende moeilijkheidsgraden is er echter wel voor ieder wat wils. De ritmegame-aficionados kunnen zich storten op de moeilijkste stukken en dé perfecte timing, terwijl zelfs mijn moeder die normaal to-taal niets met games heeft nog plezier kan halen uit de beginnersgraad.

Van modern tot klassiek

Zoals gezegd biedt Maestro een standaard-selectie van 32 muziekstukken aan. Er is grote variatie in deze stukken. Zo zijn de grote klassieke componisten goed vertegenwoordigd, zoals Beethoven (vijfde en negende symfonieën), Tchaikovsky (Zwanenmeer) en Wagner (Rit van de Walküren). Maar ook moderne klassiekers uit de populaire cultuur passeren de revue, zoals Hedwig’s Theme uit Harry Potter, Duel of the Fates uit Star Wars en de hoofdthema’s van Attack on Titan en Game of Thrones. Wie geen genoeg kan krijgen van het digitale dirigeren kan in de eShop nog een paar DLC-uitbreidingen kopen, waarmee onder andere He’s a Pirate van Pirates of the Caribbean aan je repertoire wordt toegevoegd.

Opsmuk

De game wordt opgeleukt door Eric de Roch: jouw Franse sidekick die zo uit ‘et ‘of van Versailles gelop’en lijkt, oui oui? Monsieur De Roch is een wandelend cliché aan Franse stereotypen maar doet dit met voldoende flair en persoonlijkheid zodat zijn opmerkingen en intermezzo’s met beoordelingen van jouw laatste concert vermakelijk blijven. Daarnaast kun je verschillende decors, batons en kostuums voor je orkest vrijspelen om enig gevoel van progressie te creëren. Vast leuk voor de VR-versies van het spel, maar op de Switch 2 zag ik hier het nut niet echt van in. Al is het ene decor natuurlijk leuker dan het andere of beter passend bij jouw gekozen nummer.

Conclusie

Maestro is absoluut niet wat je van een standaard game verwacht qua progressie of traditionele highscores. Ook is het niet per se geschikt om ellenlang achter elkaar te blijven spelen (dat is namelijk vrij vermoeiend voor je armen). Wel is deze ‘anti-game’ bijzonder verslavend en laagdrempelig voor jong en oud. Maestro is een spel dat je na tussenpozen van stal blijft halen omdat het weer begint te kriebelen. En dat ook nog eens in een cultureel verantwoord jasje! Wat wil je nog meer? *Tik tik* Attention, s’il vous plaît? In 1, 2… 1, 2, 3, 4….