Lynked: Banner of the Spark - Cozy meets roguelike: de perfecte mix?

Een cozy roguelike? Dit voelde meteen alsof ik mijn perfecte genre had gevonden! Als iemand die graag cozy games speelt maar ook graag uitdaging wilt, was dit een spel waar ik meteen interesse voor kreeg toen ik de eerste trailer zag. De onschuldige art, vrolijke kleuren en lieve robots deden me denken aan Astrobot, maar dan in een roguelike jasje. En wat een leuke trip was het ook! Laat ik je even meenemen! 

Je begint meteen met het maken van een personage voor jezelf. Hierna word je gelijk een wereld ingezogen die haar beste dagen duidelijk achter zich heeft gelaten. Het is het jaar 30XX, de natuur is bijna volledig opgeslokt door de kille Combots en wat er van de mensheid overblijft, houdt zich wanhopig vast. Maar daar begint jouw avontuur: je ontmoet een van de Unibots, robots die juist níet voor de vijand werken, en daarmee ontwaakt er een sprankje hoop. Vanaf dat moment gaat het verhaal niet alleen over vechten tegen die ijzeren indringers, maar vooral over het herstellen van wat verloren is gegaan. 

Je start in een leeg gebied, dat je over tijd langzaam meer en meer opbouwt en meer leven in blaast. Hoe verder je in het hoofdverhaal vordert, hoe meer robotjes je redt en hoe levendiger je town wordt, want je moet voor elk personage een huisje neerzetten en je relaties onderhouden. Het is wat simplistisch, maar dat verwacht ik een beetje van cozy games. 

Avontuur en ontspanning in balans

Dit spel is een leuke mix van cozy en roguelike, wat voor mij echt een droomcombinatie is. Na een intens gevecht tegen hordes Combots kom je terug in een wereld die warm en ontspannen aanvoelt. Alsof je net een groot avontuur achter de rug hebt en nu even mag bijkomen: winkelen, relaties opbouwen, wat farmen, vissen of koken. Die afwisseling houdt me telkens gemotiveerd om weer een nieuwe run te starten.

Grijphaak, spells en chaos

De missies zijn verdeeld in het hoofdverhaal, sidequests en resource runs. In het begin vond ik de sidequests echt leuk, maar na een paar uur merk je hoe vaak kamers, vijanden en doelen herhaald worden. Soms stap je zelfs exact dezelfde kamer binnen met alleen een andere robot in de kooi. Dat haalt voor mij een deel van de spanning weg en maakt het voorspelbaar. Elke missie speelt zich af in een dungeon die je kamer per kamer leeg vecht. Je mept robots kapot, ontwijkt projectielen en gebruikt een grijphaak en spells om aan te vallen. Onderweg vind je kisten met wapens en buffs waarmee je een unieke build vormt. Denk aan modifiers zoals vuur-, gif- of bliksemschade, of zelfs een kans dat vijanden zich bij jou aansluiten. Het is een simpel systeem, maar het werkt. Na elke kamer krijg je drie upgrades om uit te kiezen. Zoals het upgraden van je wapen, een mod toevoegen of een mod upgraden. Het zijn geen wereldschokkende keuzes, maar wel genoeg om elke run net anders te laten voelen.

De combat speelt soepel en de grijphaak zorgt voor een fijne flow, al missen de klappen soms wat impact. Je specials ogen spectaculair, maar geven niet altijd de feedback die je zou willen. Er zijn geen grote pieken qua animatie, waardoor gevechten licht kunnen aanvoelen. Toch bleef ik doorknallen, juist omdat die grijphaak en de modifiers samen een lekker ritme geven. Heel het vechtgedeelte lijkt enorm op Hades, maar simpeler.

Achter de schattige façade

Het spel biedt je de optie om rewards te boosten waardoor de moeilijkheidsgraad een graadje moeilijker wordt. Vanaf Chapter 4 stijgt de moeilijkheidsgraad plots flink. Vijanden zijn agressiever, snelle reflexen worden beloond, en als je niet goed hebt geleveld of een verkeerde upgrade kiest, word je genadeloos afgestraft. Het is een uitdaging, maar eentje die misschien net iets te plots komt. Laat je dus niet misleiden door de onschuldige schattige animaties en vrolijke kleurtjes: dit spel kan je onverwacht hard terugduwen.

Tussen die runs door bouw je je stad op. In het begin is die leeg, maar hoe meer Unibots je redt, hoe meer winkels en werkplaatsen er verschijnen. Je bepaalt zelf waar de gebouwen komen, waardoor de stad een persoonlijke plek wordt die steeds levendiger aanvoelt. Het voelt oprecht fijn om na een missie terug te komen en te zien dat er weer iets is gegroeid. Ook de mooie muziek, de achtergrond geluidjes, en robots die in hun eigen schattige taal spreken, maken de cozy sfeer helemaal af! Denk maar aan Astrobot. Een heel vergelijkbaar gevoel. 

Switch 2 houdt stand

Op Switch 2 draait het spel gewoon goed. Zowel in handheld- als op tv-modus blijft de framerate stabiel en alles laadt snel. Het spel voelt afgewerkt, zonder visuele bugs of haperingen. Er is duidelijk veel zorg in gestoken. Wel had ik één crash na een missie en een bug waarbij het spel me telkens uit het dorp probeerde te gooien. Na een herstart was dat opgelost en het kwam niet meer terug.

Wat minder strak aanvoelt, is de besturing zelf. De beweging van je personage is net iets minder soepel dan in een game als Hades. Alsof er ergens een héél kleine vertraging zit. Niet storend. Je went er snel aan maar het haalt wel iets van de impact uit de combat. De game slaat je save lokaal op je Switch 2 op. Speel je liever online, dan wordt je voortgang automatisch met de servers van de ontwikkelaar gesynchroniseerd. Daarvoor moet je wel eerst in het hoofdmenu een profiel bij de ontwikkelaar aanmaken.

Met vrienden nog leuker

Op de Switch 2 werkt multiplayer verrassend soepel. Je kunt met maximaal zes spelers tegelijk in elkaars stad rondlopen, een beetje zoals in Animal Crossing. In dungeons geldt een limiet van drie spelers, waarmee je samen vecht, loot verzamelt en voortgang deelt. Dat maakt runs levendiger en geeft een echte co-op vibe. Wat jammer is, is dat er geen lokale co-op beschikbaar is. Lokale co-op had perfect gepast bij de gezellige insteek van de stad. Gelukkig biedt het spel wel de GameShare-functie, zodat je online met vrienden kunt spelen zonder dat zij het spel hebben. Het instellen bleek ingewikkelder dan het spel zelf. We moesten op beide Switches GameChat instellen via de C-knop, waarvoor een update en een telefoonnummer nodig waren. Pas daarna kon ik een town hosten en kon mijn vriend joinen. Daarbij speel je niet als je eigen personage, maar alleen als buddy van de host.

Nintendo heeft dit zo omslachtig gemaakt dat ik meerdere keren dacht om te stoppen. Elke keer dat ik dacht dat het eindelijk werkte, kwam er weer een nieuw obstakel bij. Online is er nauwelijks een duidelijke uitleg te vinden over hoe je dit opzet, terwijl er wel overal reclame wordt gemaakt dat GameShare zo handig is. Zoek je de stappen op? Veel succes ermee.

En zelfs als het eenmaal werkt, draait het niet soepel. Soms reageert de buddy niet, bijvoorbeeld wanneer mijn vriend wil springen. Dat maakt de ervaring frustrerend.

Conclusie

Dit spel voelde voor mij als een perfecte kruising tussen cozy en roguelike: de afwisseling tussen intense gevechten en ontspannen stadopbouw hield me constant geboeid, terwijl de kleurrijke artstyle en robots echt zorgden voor dat Astrobot-achtige gevoel dat ik zo leuk vind. De combat speelt soepel en de grijphaak gaf me vaak een lekkere flow, al miste ik soms de impact in de klappen en werden kamers en vijanden op den duur wat te veel herhaald. Ook de plotselinge moeilijkheidssprong vanaf Chapter 4 voelde iets te bruut. Toch gaf de groeiende stad, de schattige robots en de verrassend goede multiplayer me telkens weer zin om terug te keren. Voor mij is dit een spel dat ondanks zijn herhaling en kleine tekortkomingen precies mijn sweet spot raakt tussen uitdaging en gezelligheid. Mijn nieuwe verslaving!