Kirby Air Riders - Niemand maakt ze zoals Sakurai

Ik ga iets bekennen: ik heb de originele Kirby Air Ride nooit gespeeld en ook de aankondiging van dit vervolg kon mij niet warm maken. Toch werd mijn nieuwsgierigheid gewekt door de grote man achter deze game: Masahiro Sakurai. De diehard Nintendo-fan kent hem misschien van games als Kid Icarus: Uprising en Meteos. Maar iedereen die N1-UP leest, kent hem als de vader van Kirby én Super Smash Bros. Die series hebben Nintendo miljarden opgeleverd, wat betekent dat Sakurai af en toe vrij spel krijgt om aan iets geks te werken. En dat brengt ons bij Kirby Air Riders, misschien wel de meest gestoorde Sakurai-game tot nu toe.

Veel reviewers vergelijken Air Riders meteen oppervlakkig met Mario Kart World, omdat het beide racegames zijn. Laat ik daarin heel duidelijk zijn: Kirby Air Riders lijkt totaal niet op Mario Kart World. Als je een standaard cartoony racegame verwacht, dan zit je bij deze Kirby verkeerd. Maar wat als je op méér gehoopt had in de nieuwste Mario Kart? Een uitgebreide singleplayer ervaring, baasgevechten, een fatsoenlijk online ranking systeem en bakken met unlockables, bijvoorbeeld? Nou, mijn hypothetische vriend, dan ga je met Kirby Air Riders heel wat moois beleven!

Super Smash Party Kart

Kirby Air Riders is boven alles een Masahiro Sakurai-game. Dat merk je aan de Smash-achtige menu’s en spectaculaire visuele effecten, maar ook aan de besturing. Net zoals Smash geen ingewikkelde knoppencombinaties vraagt om speciale moves uit te voeren, is de besturing in Kirby Air Riders behoorlijk simpel. Zo simpel zelfs, dat je grotendeels maar één knop gebruikt, bijvoorbeeld de B-knop. Kirby vliegt automatisch vooruit en door op de juiste momenten op B te drukken rem je af, bouw je boost op, zuig je vijanden op en gebruik je vervolgens de krachten van diezelfde vijanden om je tegenstanders het leven zuur te maken. Inderdaad, door diezelfde B-knop nóg eens in te drukken.

Klinkt dat als te weinig knoppen voor een racegame? Dan snap je ook dat Air Riders geen standaard racegame is. Of misschien is ‘óók een soort racegame’ de beste manier om het te verwoorden. Kirby Air Riders is namelijk heel veel. Het is een beetje Mario Party, een beetje Super Smash Bros., en ja, ook een beetje Mario Kart. Gooi dat allemaal in een blender en je krijgt een soort roze smurrie die lijkt op deze game. Of, anders gezegd: Air Riders biedt vier spelstanden die allemaal iets unieks brengen. Air Ride en Top Ride draaien om racen, City Trial is – kort door de bocht – een chaotische Battle Royale en Road Trip is een verhaalstand met roguelike elementen.

Racen met ritme

Laten we beginnen met waar je Kirby Air Riders niet per sé voor koopt: het racen. Begrijp me niet verkeerd, dat racen zit best leuk in elkaar. Door vijanden te verslaan krijg je snelheidsboosts, waardoor je voortdurend afwegingen moet maken. Ga ik voor de Drill-power up om onder een blokkade door te graven of neem ik een hoger pad, met het risico dat ik zonder krachten een makkelijk doelwit ben? Ook laten tegenstanders die voor je liggen een spoor van sterren achter die je snelheid flink verhoogt. Hierdoor heb je in Air Riders geen blauw schild nodig om terug te komen in de race, maar vooral je eigen skills.

Wat ik zelf jammer vind, is dat de basissnelheid redelijk traag is. Enerzijds is dat begrijpelijk: de banen zitten vol met vijanden, hindernissen, power-ups, boost pads, alternatieve routes en andere elementen om op te anticiperen. Anderzijds zijn er op iedere baan wel een aantal momenten waarop je voor een aantal seconden opeens traag gaat. Dit wordt versterkt doordat Air Riders geen echte drift kent. Met de meeste machines moet je flink remmen in de bocht, enkele seconden je boost opladen en dan schiet je weer vooruit. Het zorgt voor een uniek, start-stop achtig ritme. Dat zal niet iedereens ding zijn, al went het uiteindelijk wel en heeft het zeker zijn charme. Maar van mij had de basissnelheid iets hoger mogen liggen.

Een andere tegenvaller is het gebrek aan cups. In Air Riders speel je alleen losse banen. Het idee erachter is dat je jouw machine uitkiest op basis van de baan die je speelt. En die machines liggen inderdaad behoorlijk ver uit elkaar, wat allerlei interessante strategieën en speelstijlen mogelijk maakt. Het leek me juist tof om te kijken hoe ver je kan komen als de baan niet per se optimaal is voor je machine. Dit aspect komt in de andere modi wel terug, dus het is jammer om te zien dat een cup of toernooi spelen niet mogelijk is. Het had de race modus completer gemaakt.

Een deel van het totaal

Ditzelfde geldt voor Top Ride, een soort topdown spin-off van de normale racemodus. Hier zie je de actie van bovenaf en is de gameplay nog verder versimpeld. Van tevoren deed ik deze modus af als een gimmick die ik hooguit vijf minuten zou proberen. Maar eenmaal gewend aan de besturing vormt dit een verrassend leuke afwisseling. Doordat je de hele baan in één oogopslag ziet als een soort Madurodam, heb je als speler veel meer zicht op de totale race en kun je hier ook je tactiek op aanpassen. Top Ride voelt als een extraatje, maar wel een tof extraatje.

Onder de streep zitten de race modi van Air Riders uniek in elkaar en bieden ze echt een hele eigen ervaring die je nergens anders vindt. Maar omdat het racen slechts één deel is van het totale pakket, blijft de hoeveelheid content hier wat achter. Kirby Air Riders biedt achttien banen in Air Ride en negen in Top Ride. Die zijn overigens wel allemaal heel tof en een waar visueel spektakel, waarbij met name Kid Icarus: Uprising-fans zullen smullen van de intense camerahoeken en cinematische overgangen tijdens het surfen op grind rails. De kwaliteit ligt dus heerlijk hoog, maar de kwantiteit laat wat te wensen over. Gelukkig geldt dit absoluut niet voor de game als geheel.

De heerlijke strijd van City Trial

Waar je Air Riders écht voor koopt? Heel simpel: City Trial. Een knotsgekke spelstand die zo verslavend is dat het bijna op zichzelf de aanschaf van Air Riders rechtvaardigt. In deze modus strijd je op een zwevend eiland met 15 andere spelers om power-ups, wapens, machines, schatkisten en stat boosts. Het doel is met name om jouw machine zo sterk mogelijk te maken, want na vijf minuten begint er een eindgevecht dat de winnaar bepaalt. Dat is niet altijd letterlijk vechten: het kan ook een wedstrijdje zweven, racen, skydiven of een boss battle zijn. Hoe dan ook, je opgevoerde machine zal je zeker nodig hebben om te winnen.

De stat boosts liggen overal verspreid op het eiland, vaak in dozen die je eerst moet slopen. Dit kun je doen met een spin attack, maar ook met verschillende klassieke kopieerkrachten uit de Kirby-reeks. Denk aan het afvuren van vuurballen of het slaan met het zwaardje. Tot slot zijn er ook nog speciale items, die variëren van bommen tot landmijnen. Het is hilarisch om alle schattige figuurtjes elkaar te zien bestoken met vuurkracht waar het gemiddelde leger jaloers op zou zijn. Tijdens een potje City Trial gaat er vaak meerdere keren een gigantische paddenstoelexplosie af. Maar pas op dat jouw machine tijdens al dit vuurwerk niet teveel schade oploopt, want dan moet je een nieuwe zoeken!

Kirby Air Riders bevat tal van klassieke en nieuwe Kirby-personages, waaronder Meta Knight, King Dedede, Rick en zelfs Susie uit Planet Robobot. Allemaal leuk en aardig, maar in City Trial – en eigenlijk de hele game – zijn de machines de ster van de show. Deze zweven over de grond, maar sommige kunnen ook door de lucht vliegen. Elke machine heeft zijn eigen sterke/zwakke punten én unieke besturing. Zo is de Wing Star erg traag op land, maar uitstekend om mee weg te vliegen en kan de Wagon Star helemaal niet vliegen en zelfs niet boosten. Maar geloof mij: als het aankomt op een gevecht of race op de grond, dan wil je liever die Wagon Star onder je kont hebben. Machines liggen overal verspreid en een belangrijk onderdeel van City Trial is ervoor te zorgen dat je de juiste machine hebt op het juiste moment.

Doldwaze chaos

Tijdens het zweven over de map introduceert de game ook nog eens willekeurige events. Zo kan het meteoren gaan regenen, verschijnt er een mysterieus portaal of besluit een autoband ter grootte van een huis opeens de weg op te sjezen. Meedoen aan deze events wordt vaak beloond met een hele rits aan stat boosts voor je machine, maar je kunt er ook voor kiezen om juist op deze momenten naar dat mysterieuze eiland in de lucht te vliegen, nu iedereen afgeleid is. Misschien ligt dat ene grote laserkanon daar, zodat je iedereen af kan knallen als ze weer naar buiten komen. De keuze is aan jou.

City Trial is, kortom, een doldwaze chaos. De hoeveelheid wapens, power-ups, machines, willekeurige events en geheimen zorgen ervoor dat geen potje hetzelfde is. Het is daarbij ook erg grappig om je machine steeds verder te upgraden totdat je op idiote snelheden over de map stuitert of tegenstanders met één hamertik van hun machines afslaat. En had ik al gezegd dat je ook machines van elkaar kunt stelen? In het begin heb je geen flauw idee wat je meemaakt, maar na een aantal potjes ga je de chaos écht begrijpen. En dan laat het je niet meer los.

Road Trip

Om grip te krijgen op de chaos van City Trial, is het aan te raden om Road Trip eens uit te proberen. Dit is een verhaalmodus waarin elementen uit alle andere modi samenkomen. Kort gezegd volg je Kirby (of een ander personage) op reis naar een onbekende bestemming. De Air Riders-machines komen namelijk voort uit een mysterieuze machine genaamd Zorah en op een dag willen ze terugkeren naar hun bron. Het is dus tijd voor een road trip. Zoals je misschien al vermoedt gaat dit simpele verhaal geen Pulitzer-prijs winnen. Maar iedereen die Subspace Emissary uit Super Smash Bros. Brawl heeft gemist, gaat hier keihard van genieten. Digital Frontiers, hetzelfde bedrijf achter de Smash-cutscenes, is weer aan de slag gegaan voor Air Riders en het resultaat is verbluffend. Ze gaan, platgezegd, ontiegelijk hard voor een Kirby-game. Kirby Air Riders bevat misschien wel het beste werk van Digital Frontiers ooit.

Uiteindelijk is het de gameplay die Road Trip erg verslavend maakt. Sakurai introduceert hier namelijk voor het eerst roguelite elementen. Road Trip bestaat uit 26 werelden met ieder een hele reeks aan missies. Daarbij kies je iedere keer één missie uit een set van 3 en deze zijn allemaal gebaseerd op de andere modi uit het spel. Zo zijn er racemissies, gevechtsmissies, skydivemissies, takedown-missies en nog veel meer varianten. Iedere missie is gekoppeld aan het boosten van een bepaalde stat. Uiteindelijk bouw je dus ook in Road Trip een steeds sterkere machine, om de baas van iedere wereld neer te halen.

Het uitspelen van Road Trip duurt de eerste keer zo’n 2 tot 3 uur, maar dan heb je de helft van de content nog niet gezien. Door bepaalde keuzes te maken tijdens je reis, verandert je route namelijk. Ook zijn er verschillende moeilijkheidsstanden, waarbij de Super Hard modus je zelfs terugzet naar het begin van een wereld, als je ook maar één missie faalt. Doordat de missies continu variëren tussen Air Ride, Top Ride en City Trial-achtige events, zit de variatie er goed in. Tel daar epische baasgevechten, bezoekjes aan een in-game shop en het unlocken van verschillende machines bij op en je hebt een superverslavende mix. Die je ook nog eens uitstekend voorbereidt op de rest van de game.

Een schat aan content

Naast deze vier hoofdmodi bevat Air Riders ook nog de klassieke ‘Sakurai Achievements-lijst’. Kort gezegd: alles wat je doet in iedere modus, kan leiden tot unlockables. Die variëren van nieuwe machines en personages, tot stickers en ontwerpen en pm je machines te customizen, want ook dat is mogelijk. Met name in het begin van het spel unlock je iedere spelsessies wel iets. Het is pure dopamine, zonder twijfelachtige microtransacties. In-game geld verdien je vanzelf door gewoon de game te spelen, zowel offline als online.

Online en accessibillity staan eindelijk op de kaart

Dat brengt ons bij de online-modi van Air Riders en die zijn zeldzaam uitgebreid voor een Nintendo-game. Air Ride, Top Ride en City Trial kunnen alle drie online gespeeld worden mét een rankingsysteem per modus. Jawel, met iedere win loopt je balkje steeds voller en na genoeg wins ga je in rang omhoog en word je ook gematched met spelers van hogere levels. Vergeet dus die rare Global Smash Power of het binaire ‘ben je Elite of niet’-systeem van Smash Ultimate, Sakurai heeft eindelijk het licht gezien!

Ook tof is dat de lobby niet langer een menu is, maar een knusse garage waar jij en andere spelers digitaal in rond kunnen lopen. Hier kun je beperkt chatten, potjes bekijken op het grote scherm, een muziekje aanzetten en meer. De lobby kun je ook op openbaar zetten, waardoor je gewoon met vrienden én vreemden tegelijk kan samenspelen. Daarbij kunnen er zelfs meerdere potjes tegelijk plaatsvinden in één lobby. De verbinding in de lobby hapert wel soms een beetje, maar de potjes zelf lopen in veruit de meeste gevallen erg soepel. Van Ultimate-praktijken is geen sprake.

Tot slot wil ik nog even een extra pluim geven voor de accessibility-opties. Dat is ook niet iets dat vanzelfsprekend is in een Nintendo-game. In Air Riders zitten ze wel verwerkt en wederom behoorlijk uitgebreid. Zo kun je zaken als tekstgrootte en kleurweergave aanpassen, maar ook het trillen van het beeld, de intensiteit van bepaalde effecten, de camerafstand en nog veel meer. Mijn favoriet is de witte omlijning die je aan personages kunt toevoegen. Erg handig om tegenstanders makkelijker van veraf te zien in City Trial, om ze vervolgens neer te schieten met een formaat lichtstraal waar Goku jaloers van zou worden.

Conclusie

Kirby Air Riders is een game waarbij het even duurt voordat alles klikt. Met een bonte verzameling aan spelmodi, personages, machines, wapens en unlockables is het een overweldigend pakket aan mogelijkheden. Maar volg mijn advies: begin na de tutorial rustig met de verslavende Road Trip-modus, stel je scherm naar wens in met de uitgebreide accessibility-opties en alles valt vanzelf op zijn plek.  Het race-gedeelte had iets meer banen en opties kunnen gebruiken, maar vergis je niet: Kirby Air Riders heeft alle kenmerken van een tijdloze multiplayer-klassieker. Als jullie me nu willen excuseren, er wacht een City Trial op me.