Kena: Bridge of Spirits - gepolijste visuals, ruwe gameplay

Kena: Bridge of Spirits gooide hoge ogen toen het in 2021 uitkwam als een PlayStation Exclusive. Het spel werd geprezen als een ‘interactieve Pixar-film’ met zeer hoogstaande visuals en animatie-niveau. Vijf jaar later is de visueel indrukwekkende indiegame ook uitgekomen op de Nintendo Switch 2. Straalt deze indie darling nog net zo helder op Nintendo’s hybride console?

De wereld van Kena heeft een andere relatie met de dood dan de onze. Het is geen geliefd onderwerp voor Halloweenachtige horror-events, maar simpelweg een alomvattend fact of life. Sterven is niet zozeer een einde, maar slechts de volgende stap die je ziel maakt op een veel grotere reis. Hoofdpersonage Kena is een Spirit Guide die zielen begeleidt tijdens deze overtocht naar het hiernamaals. Op het moment dat we Kena ontmoeten is zij op zoek naar een Mountain Shrine, het knooppunt waar de spirituele energie van de omgeving samen komt, uit balans is. Door deze disbalans heeft de duistere corruptie kunnen toeslaan in de prachtige natuurgebieden en zijn verschillende zielen vast komen te zitten in een soort van vagevuur tussen de twee werelden. Oh, en het lokale dorp dat tot voor kort nog duidelijk bewoond was, is ook (letterlijk) uitgestorven… aan Kena om alles weer in balans te brengen, al laat niet elke gecorrumpeerde ziel zich graag helpen.

Pixar Perfect Plaatje

Het absolute hoogtepunt van Kena: Bridge of Spirits is de visuele presentatie. In vergelijking met de krachtigere hardware waar Kena eerder op uitkwam zijn er minieme stapjes terug gedaan op de visuals, maar het eindresultaat is nog altijd verbluffend. De cutscenes en verschillende gescripte gameplay-segmenten zien er oprecht uit alsof ze zo uit een film van een professionele animatiestudio komen, en dan moet je eerder denken aan het niveau van een Disney of een Pixar dan aan de animatiekwaliteit van een Illumination Studios. Wat ontwikkelaar Ember Lab wel heeft afgekeken bij de makers van de Minions, zijn de schattige Rot-wezentjes. Hoewel deze figuurtjes duidelijk symbool staan voor het verrotten van het stoffelijk lichaam van deze wereld, zijn ze heel vrolijk en aaibaar: leg ze als knuffels in de Intertoys naast wat Minions of Frozen-trollen en ze zullen net zo hard over de toonbank vliegen. Het nodigt in ieder geval uit om elke steen van de omgevingen om te draaien op zoek naar nieuwe Rots. Want niet alleen krijg je daar gameplay-mogelijkheden voor terug (daarover later meer), de verschillende animaties waarin de nieuwe Rots zich bij hun vriendjes voegen zijn ook gewoon leuke intermezzo’s. Het niveau van elke animatie is overigens bijzonder hoog, en de personages hebben in hun ontwerpstijl meer weg van expressieve animatiefilms dan videogames die doorgaans toch wat beperkter zijn in hun animaties. Kena: Bridge of Spirits legt de lat bijzonder hoog, omdat het simpelweg bewijst dat er veel meer mogelijk is dan wat een gemiddelde gamestudio acceptabel vindt.

De omgevingen lezen mooi af. In onaangetaste pure gebieden heeft de natuur vrij spel en is het rijkelijk groen, in de gecorrumpeerde gebieden is alles verdord en bedekt onder rood slijm en op spirituele knooppunten voert mystiek blauw licht de boventoon om de energie van de andere wereld te tonen. De gekozen art direction mixt verschillende tribale kunststijlen met ‘generieke’ fantasy/spirituele elementen en is daardoor herkenbaar, zonder de inspiratiebronnen te kopiëren. Zo is het bijvoorbeeld duidelijk dat de makers van Kena fan moeten zijn van Avatar: The Last Airbender, maar is het geen knip- en plakwerk geworden. Kena: Bridge of Spirits brengt het hele plaatje, of dat nu qua gebruikte thema’s, artstyle, animatie of soundtrack is prachtig samen, waardoor de titel ‘speelbare Pixar-film’ meer dan verdiend is.

Minder gepolijste gameplay

Kena: Bridge of Spirits is opgebouwd als een traditionele action-adventure game. Heel kort door de bocht: je loopt een bepaald gebied in, krijgt iets te horen over de ziel die vast zit in deze zone, moet verschillende relieken van deze ziel bevrijden en doet dit allemaal door verschillende platform-, puzzel-, vecht- of verzameluitdagingen te voltooien, waarna de kwelgeest van de verstrikte ziel optreedt als eindbaas en je een mooie climax krijgt waarin de verloren ziel eindelijk naar het hiernamaals kan vertrekken. Oh, en af en toe krijg je in een bepaalde zone toegang tot een nieuwe tool, zoals een “Spirit pijl en boog”, die je natuurlijk gelijk kunt inzetten om in dat gebied puzzels op te lossen. De Rot-wezentjes die je op sleeptouw neemt, verzorgen tenslotte verschillende speciale moves die sterker worden naarmate je er meer van hebt verzameld (al moet je wel eerst voldoende ‘Rot Courage’ verzamelen tijdens gevechten om de Rot Moves in te kunnen zetten). Het ontwerpen van een goed gebalanceerde wereld en spelmechanieken voor een action-adventure 3D platformer is een kunst, en hoewel Kena hier en daar wat kleine steekjes laat vallen op dit gebied, wordt het niveau van de N64-klassiekers van weleer toch erg dicht benaderd.

Helaas geldt dit niet voor de controls of combat. Hoewel de ideeën achter deze gameplay-elementen duidelijk passen bij het niveau van de rest van de titel, blijft de uitwerking helaas wat achter. Zo voelden de toegewezen knoppen voor bepaalde acties erg onnatuurlijk aan, maar ook nadat je de knoppen handmatig hebt kunnen remappen blijft het wat onnatuurlijk aanvoelen. Daarnaast volgen verschillende combat-moves, sprongen of dodges elkaar niet lekker op, waardoor je regelmatig toch een flinke klap krijgt van een (eind)baas die je eigenlijk had zien aankomen en (qua input op je controller) had ontweken. Tel daar nog eens bij op dat het focussen op een specifieke (bewegelijke) vijand ook alles behalve vlekkeloos verloopt en je mag verschillende segmenten (frustrerend vaak) opnieuw proberen voordat alles eindelijk een keertje meezit. Ik heb in ieder geval tijdens mijn speelsessie de moeilijkheidsgraad moeten afschroeven, simpelweg omdat Kena niet (tijdig) deed wat ik wilde. En dat is zonde voor een titel die verder zo kwalitatief is.

Conclusie

Ondanks de minder gepolijste combat en kleine schoonheidsfoutjes in het wereldontwerp, blijft Kena: Bridge of Spirits een lust voor het oog. En juist omdat de game het op andere vlakken zo exceptioneel goed doet, kun je het Kena vergeven dat je af en toe gefrustreerd je controller weg moet leggen om het de volgende dag nog eens opnieuw te proberen (of de laagste moeilijkheidsgraad aan te zetten). Onder de streep is Kena: Bridge of Spirits zeker geen doorsnee middenmoter en zeer de moeite waard voor liefhebbers van action-adventure games. Wie ook nog eens terugverlangt naar de gloriedagen van een Mario 64, Ocarina of Time, Tomb Raider of Banjo Kazooie ziet in Kena: Bridge of Spirits glimpen uit dit verleden in een modern jasje. Tel daar een mooi cinematisch ontwerp en prima storytelling bij op en je hebt een zekere aanrader in de Switch 2 eShop.