Dynasty Warriors: Origins - Een serieuze strijd

Met het tiende deel keert Dynasty Warriors terug naar het begin en vertelt het verhaal van de historische strijd tussen de Drie Koninkrijken in het oude China, maar nu vanuit het perspectief van de mysterieuze Wanderer.

Hoewel Dynasty Warriors: Origins alweer het tiende deel is in de langlopende serie van Koei Tecmo, is het voor mij pas de eerste keer dat ik me aan deze reeks waag. Wel speelde ik al de spin-offs van Zelda en Fire Emblem van dezelfde maker, dus helemaal nieuw in het Musou-genre ben ik niet.

Een korte opfriscursus: in Dynasty Warriors (en het Musou-genre in het algemeen) betreed je als strijder grote slagvelden waarin je het opneemt tegen hordes van honderden vijanden tegelijk. De games kenmerken zich door snelle aanvallen, hack-and-slash actie en het aaneenrijgen van combo’s. Dat is in Dynasty Warriors: Origins niet anders.

Wanderer

Zoals gezegd vertelt Dynasty Warriors: Origins het verhaal van de Drie Koninkrijken, een historische periode die rond het jaar 200 begon in het oude China. In die tijd viel de Han-dynastie en vochten diverse krijgsheren om stukken van China. Het verhaal wordt deze keer verteld vanuit de ogen van Wanderer, een mysterieuze vechter die (niet heel origineel) zijn geheugen is kwijtgeraakt maar wel een aantal unieke eigenschappen bezit. Naast dat hij een uitstekende strijder is, kan hij de wind lezen en met de “Eyes of the Sacred Bird” geheimen ontdekken op het strijdtoneel.

Die vaardigheden komen je goed van pas wanneer je de strijd ingaat. Want in echte Musou-stijl neem je het op tegen hordes vijanden. Het slagveld is nog nooit zo vol geweest, want naast gigantische legers van de vijand heb je ook zelf meestal een flinke achterban van diverse generaals en soldaten. Dat resulteert op momenten in gigantische veldslagen met wel duizenden tegelijk. Het is knap dat de Switch 2 dit goed trekt, want de game draait best soepel. De grandeur komt goed over, zowel op de tv als in handheld-modus.

De 60 frames worden helaas niet gehaald, maar het spel biedt twee opties. Een stabiele 30FPS-stand en een wat vrijere modus. Die eerste speelt voor mij het lekkerst omdat je wat minder variatie hebt in de framerate. Sowieso ziet Dynasty Warriors: Origins er goed uit. De cutscenes zijn mooi, de wereld sfeervol en ik vind het best indrukwekkend wat de Switch 2 tevoorschijn tovert tijdens drukke gevechten. Daarnaast wordt er veel gebruikgemaakt van voice acting. Daarbij is het wel zonde dat Wanderer een stille protagonist is. Ondanks de vele dialogen en het feit dat je vaak zelf antwoorden kan kiezen, zwijgt hij in alle talen.

Dat is jammer aangezien de game echt om hem draait. Sterker nog, je speelt de hele game (op een paar momenten na) als Wanderer. Ik mis wel de variatie in personages zoals in Hyrule Warriors of Fire Emblem Warriors, waarin je kunt vechten als een van de vele helden. Dat wordt een beetje gecompenseerd door Wanderers vaardigheden, de beste man kan namelijk met maar liefst negen wapens omgaan die je gaandeweg vrijspeelt waardoor er toch wat variatie is. Toch is het wat eentonig zo, zeker omdat Wanderer niet als het meest boeiende personage wordt weggezet.

Beetje tactiek, maar vooral heel veel hakken

In Dynasty Warriors: Origins neem je altijd de rol aan van Wanderer, maar wordt je in de hoofdmissies omringd door diverse andere personages (ik heb overigens best moeite met het uit elkaar houden van alle Chinese namen van al die personages). Gevechten beginnen met een “War Council”, waarin het strijdplan wordt uitgelegd en wordt verteld wat de voorwaarden zijn om te winnen of te verliezen. Vervolgens nemen de gevechten de bekende Musou-formule aan. Je rent (of rijdt op je paard) over een groot slagveld. Je kunt kampen veroveren om je positie te versterken, vijandelijke generaals uitschakelen en soms zelfs commando’s aan je troepen geven. Deze schieten dan pijlen, slopen een poort of halen een toren neer.

Er verschijnen ook veel sterkere vijanden die meer dan een paar slagen nodig hebben om te verslaan. Deze kunnen zelf ook flinke klappen uitdelen, die je kunt proberen te pareren of te ontwijken. Sommige aanvallen (voorafgegaan door een visuele cue) kun je alleen stoppen met een van je speciale aanvallen. Daardoor zijn deze gevechten wat intensiever omdat je met alleen hersenloos meppen niet ver komt. Door te pareren en aanvallen te blokkeren breek je langzaam door iemands verdediging heen, waarna je een harde Assault kunt uitvoeren. Het voelt goed om jezelf over het slagveld te bewegen waarbij je dan weer hordes vijanden verslaat, vervolgens je leger bijstaat en dan weer de strijd aangaat met een sterke generaal.

Uiteraard heeft elk wapen (van zwaard tot speer en van boemerangs tot dubbele hellebaarden) zijn eigen vechtstijl en speciale aanvallen, die je vrijspeelt door het wapen meer te gebruiken. Niet elk wapen is echter even effectief, zeker de langzamere wapens zijn soms te traag wanneer je een aantal sterkere vijanden tegelijk tegenover je hebt. En dat gebeurt geregeld.

Het hoogtepunt van elk gevecht zijn de zogenaamde Grand Tactics. Hierin voert een van de legers een grootse aanval uit die wordt gedaan (of tenietgedaan) als je in korte tijd een bepaald doel haalt (bijvoorbeeld “versla 300 vijanden in 3 minuten”). Lukt de Grand Tactic, dan stijgt het moraal van dat leger en dat biedt een groot voordeel. Op die momenten voel je echt de omvang en het spektakel van de strijd tussen twee grote legers. Zo zit er toch wat tactiek in Origins, maar de hoofdmoot blijft toch wel het verslaan van hordes vijanden en de vijandelijke generaal.

Serieuze kost

Om nog maar een vergelijking te maken met Hyrule en Fire Emblem Warriors: Origins is een veel serieuzere game. Zo af en toe zitten er wat luchtige dialogen tussen, maar het merendeel is serieuze kost en draait om eergevoel, rechtschapenheid en de intriges die bij een grote staatsgreep horen. Ook hier mis ik toch wel de gekkigheid die voor mij een beetje hoort bij een Musou-game, zoals over-de-top aanvallen en eigenzinnige personages.

Wel prettig is dat de game voor mij precies genoeg diepgang biedt, maar niet te ver gaat hierin. Geen eindeloze menu’s of cijfertjes of ingewikkelde wapen-fusies. De game houdt het lekker overzichtelijk. Er is een skill tree waarin je met ervaringspunten skills kunt vrijspelen, je kunt gems craften met grondstoffen die je op de wereldkaart vindt, en nieuwe voorwerpen krijgen in zijmissies.

De wereldkaart ziet er overigens erg sfeervol uit. We krijgen geen platte kaart met markers erop, maar in plaats daarvan loop je door een 3D mini-China. Op die kaart vind je diverse steden, personages maar ook de hoofd- en zijmissies. Vaak zijn er ook skirmishes te vinden, korte gevechten waarin je snel ervaringspunten kunt binnenharken of een ander wapen kunt uitproberen.

Conclusie

Als het tiende deel in de serie biedt Dynasty Warriors: Origins een indrukwekkend Musou-avontuur. Ik ben onder de indruk van hoe goed de game eruitziet op de Switch 2, ook al draait hij op 30 frames per seconde. De makers wilden de gevechten grootser laten aanvoelen dan ooit en dat is gelukt. Wel is de game erg serieus van insteek, met een stille protagonist en geen variatie in speelbare personages of andere gekkigheid zoals je die vindt in Hyrule Warriors of Fire Emblem Warriors. Dat maakt dat het soms wat taaier is om er doorheen te komen. Gelukkig draait het vooral om de gevechten en die zitten erg goed in elkaar. De game is verder niet te complex maar ook niet te simpel en daarom een perfecte game voor wie wil instappen in de Dynasty Warriors-serie, of eens een Musou-game wil proberen.