Dispatch - Zelfs leuk zonder geslachtsdelen

Eigenlijk ben ik niet zo’n fan van de typische ‘grofgebekte superhelden-trope’. Ik heb het intussen wel gezien. Maar toen Dispatch werd aangekondigd was ik toch wel benieuwd. Een verhalend episodisch avontuur, gemaakt in samenwerking met een groep (nerdy) stemacteurs zoals Matthew Mercer en zijn Critical Role D&D-groep en een aantal bekende acteurs en YouTubers. Het duurde niet snel voor ik helemaal om was: Dispatch is supertof!

Dispatch is een episodisch avontuur, waarin je speelt als Robert Robertson oftewel Mecha Man. Dat is een superheld zoals Iron Man. Je hebt dus geen eigen superkrachten, maar wel een berg geld om een super mecha suit van te maken en onderhouden. Het verhaal speelt zich af in een alternatief Los Angeles waar superkrachten heel gewoon zijn. Dat levert superhelden op die deels werken voor het Superhero Dispatch Network (SDN), dat diensten en bescherming biedt aan hun abonnees. Het levert ook superschurken op, die het leven in LA lastig maken. Helaas wordt jouw Mecha-pak behoorlijk vernield door zo’n superschurk en ben je door je geld heen. Voorlopig geen superheldenleven meer voor jou dus. Daarom neem je een baan aan als Dispatcher bij SDN. Aan jou om noodoproepen te beantwoorden en jouw teamleden erop af te sturen. Gameplay wisselt dus af tussen het bekijken van cut scenes waarin je keuzes maakt, en actievere gameplay waarin je jouw team eropuit stuurt. Er zijn ook quick time events, die je in de instellingen kunt uitschakelen (halleluja). Beetje jammer is wel dat de scène waar dat event inzit, nog steeds vertraagd wordt. Dat voelt wel een beetje vreemd.

Verhaal en gameplay

Waarom het spel wordt omschreven als een ‘superheldenkomedie op de werkplek’ is al snel duidelijk en het werkt heerlijk. Jouw team bestaat uit ex-superschurken die deel uitmaken van een programma om hun leven te beteren. Hun gedrag is echter nog heerlijk asociaal, met bijbehorende gestoorde humor. Ze mopperen over je beslissingen, maken alles wat los en vast zit belachelijk en saboteren jou en elkaar soms zelfs actief. Je baan start daardoor uiteraard niet heel soepel, maar gaandeweg zorg je ervoor dat het team beter gaat samenwerken. Dat voelt echt goed! En natuurlijk heb ik net als veel anderen een groot zwak voor de onbegrepen underdogs die langzaamaan tot bloei komen.

Dat samenwerken zie je terug als je toekomt aan die daadwerkelijke actieve gameplay. Die start als je achter je bureau kruipt voor een werkdag. Op je scherm zie je een kaart van de stad, waar verschillende noodoproepen verschijnen. Aan jou om aan de hand van de omschrijving te bepalen wie je erop af stuurt. Dat kan één held zijn, of een groepje. De ‘nood’ achter de oproep valt meestal wel mee, maar diensten zijn diensten. Moet er een hond worden uitgelaten? Dan stuur je je aardigste superheld. Een bende opgerold? Dan iemand met zoveel mogelijk puntjes in ‘kracht’. Zo nu en dan stijgt je held een level en mag je zelf een puntje toekennen aan een van de statistieken: vechtvaardigheid, veerkracht, charisma, snelheid en intellect. Gaandeweg leren ze ook speciale unieke vaardigheden, wat extra handig kan zijn bij het kiezen wie je in welke combinatie stuurt. In het begin is het wel een beetje moeilijk om te bepalen wat de beste keuze is, maar als kersverse Dispatcher leer je on the job.

Daarnaast kijk je dus heel veel cutscenes, waarbij ik regelmatig hardop heb moeten lachen. Ook in hun vrije tijd is je team onbeschoft en gestoord. Als jouw teamlid en ex-aartsvijand Flambae tijdens een karaoke-avond een belachelijk grof liedje over je zingt, kun je er alleen maar plezier aan beleven. Over muziek gesproken: die valt me normaal zelden op in games, maar in Dispatch sprong het er echt positief uit.

Jouw keuze telt!

De studio achter Dispatch, AdHoc Studios, bestaat deels uit ex-werknemers van Telltale Games en dat is te merken. Jouw keuzes hebben echt invloed op de verhaallijn en er zijn verschillende eindes te bereiken. Dankzij het goede schrijfwerk, animatiewerk én stemacteerwerk word je in een mum van tijd in het verhaal gezogen. Niet alleen jouw geflipte team bestaat uit memorabele personages, je hebt ook nog een aantal geweldige collega’s. Zelfs je hondje Beef steelt onmiddellijk je hart. Het voelt eigenlijk alsof je naar een goede serie zit te kijken, alleen luistert de hoofdpersoon nu daadwerkelijk als je zegt wat die moet doen. Ik weet zeker dat ik nog eens terugkeer naar Dispatch om wat andere opties te proberen.

Aan het eind van elke aflevering krijg je over een paar belangrijke beslissingen te zien hoe jij je verhoudt ten opzichte van de andere spelers. In het begin hoorde ik telkens bij de laagste 10% van de Dispatchers. Dat was wel een klein beetje pijnlijk maar het mocht de pret niet drukken. Ik heb nooit het idee gehad dat ik achter de feiten aan liep en ik bereikte in de zesde aflevering ‘maximum Dispatcher level’ (wat trouwens ook niet zo heel veel doet). Wel had ik soms wat moeite met de controls: je ‘bladert’ tussen de opties op je scherm maar soms ging dat niet hoe ik het gepland had, waardoor ik een paar noodoproepen miste.

Kleine smetjes

Er ontstond na het verschijnen van Dispatch een kleine ‘rel’ over censuur in de Switch 2-versie die niet uit te zetten is. Komen er geslachtsdelen in beeld, dan zit daar dus een lomp zwart balkje overheen. Het spel is nog steeds enorm vermakelijk, maar het gebrek aan keuzevrijheid is erg vervelend. AdHoc Studios gaf al aan dat ze bereid zijn om het spel te patchen. Bij een tweede playthrough zou ik toch echt gewoon dat schuifje uitzetten, mocht die patch er komen.

Het grootste probleem van Dispatch is echter nog wel dat ik er nóg meer van zou willen zien. Niet alle personages worden even ver uitgediept, terwijl ik alles over iedereen wil weten. Elke episode duurt rond de 45 minuten, dus ik heb het hele spel in zo’n vijf uur uitgespeeld.

Goed: nog een klein smetje. Ik speel spellen waar mogelijk met ondertiteling, maar op sommige punten liep die niet vloeiend. Ik heb ze in een episode uitgeschakeld omdat ze totaal niet synchroon liepen met spraak, en een keer stond er random codetaal in. De overige zeven episodes verliepen prima. Ook heb ik één keer een savegame opnieuw moeten starten, omdat aan het eind van mijn Dispatch-sessie het spel niet verder liep. Nu ging het daarna beter omdat ik al een beetje wist wat er ging gebeuren, maar het is natuurlijk niet de bedoeling.

Conclusie

Dispatch is een hartverwarmend en chaotisch avontuur. In acht episodes leer je meerdere personages kennen die je direct in je hart sluit, van de grofgebekte superhelden tot aan je dikke domme hondje. De actievere gameplay werkt goed en wordt nooit te lastig. Het is een fijne aanvulling op het maken van keuzes tijdens het bekijken van cutscenes. Natuurlijk moet je houden van games die vooral verhalend zijn, maar het verhaal is wel echt goed. Het grootste nadeel is vooral dat het spel wat aan de korte kant is en dat niet elk personage genoeg wordt uitgediept. Ja, er is ook lompe censuur toegepast in een spel waarin dat helemaal niet past. Maar dat maakt het spel slechts 1% minder leuk. Denk ik dan, want ik heb de geslachtsdelen nog niet zelf mogen aanschouwen. Wellicht de volgende keer!