Coffee Talk Tokyo - Bakkie troost of bakkie leut?

Coffee Talk is een bekende naam in Visual Novel-land. De eerste titel verscheen in januari 2020 en in april 2023 volgde Coffee Talk 2: Hibiscus & Butterfly (die Evelyne voor ons beloonde met een 7.5 in haar N1-UP review). Ik heb de eerste Coffee Talk zelf gespeeld, maar kan me er niet veel meer van herinneren dan dat ik het een rustgevend spel vond en dat ik de verhaallijnen erg creatief geschreven vond. Ook de demo van Coffee Talk Tokyo heb ik aan me voorbij laten gaan, zodat ik een eerlijke eerste indruk van het spel zou krijgen. Tijd om erachter te komen of deze Coffee Talk een sterke bak of juist slappe hap is!

Coffee Talk Tokyo belooft spelers dezelfde formule als de eerdere spellen in de reeks, maar dan in een nieuw, Japans jasje (al keren hier en daar wat bekende gezichten terug). Jij bent de barista van het Coffee Talk café en elke dag bezoeken nieuwe en vaste klanten jouw zaak. Je luistert naar hun verhalen en brouwt hun favoriete drankjes. De voortgang van het verhaal is afhankelijk van jouw acties: brouw je slechte drankjes, dan kunnen personages vertrekken en nooit meer terugkomen en eindigt hun plotlijn daar. Zo kent de spellenreeks verschillende eindes, allemaal afhankelijk van jouw vaardigheden als barista. Dit keer zijn we in het bruisende Tokyo van 2026, waar mensen, yōkai, geesten en andere mythische wezens na hun drukke dag op kantoor naar jouw etablissement komen om te ontspannen en hun hart te luchten. We heten onze eerste klanten welkom: irrashaimase!

Bekend recept maar zonder instructie

Voor wie Coffee Talk nog nooit heeft gespeeld (of voor wie het alweer even geleden is, zoals ondergetekende), kan het even zoeken zijn naar de juiste manier om te spelen. Er wordt verrassend weinig instructie gegeven over het brouwen van de drankjes, en ook over de opzet van het spel wordt niets verteld. Het wijst zich allemaal in principe vanzelf, aangezien de gameplay erg rechtlijnig is, maar als je bijvoorbeeld niet weet dat de optie om latte-art aan een drankje toe te voegen alleen verschijnt bij geschikte drankjes, kan het even verwarrend zijn. Voor de perfectionisten onder ons een kleine waarschuwing: serveer je een drankje dat niet aan de verwachtingen van je cliëntèle voldoet, dan kun je deze niet meer terugnemen of corrigeren; geserveerd is geserveerd. De enige oplossing is de dag herstarten (of je game op het juiste moment opslaan en laden) en het opnieuw proberen. In principe een logische keuze voor een spel dat zo afhankelijk is van het maken van keuzes, maar wees dus bedacht op eventuele frustratie.

Stencil Latte-art

Iets dat wél nieuw is in het spel, is de mogelijkheid om stencils voor je latte-art te gebruiken. Waar je eerst met enkel je controller de warme melk kon sturen, verwachtte ik nu preciezere afbeeldingen op mijn brouwsels te kunnen creëren, wat een enorme stap vooruit zou zijn ten opzichte van de laatste twee Coffee Talk-spellen. Ik was dan ook erg verheugd toen het eerste personage vroeg om een drankje met latte art. Maar… toen bleek dat de stencils niet bruikbaar zijn bij het maken van de latte-art tekeningen zelf, maar alleen voor het versieren van je melkschuim-creaties met cacaopoeder. Dat vond ik wel een teleurstelling. Je moet dus nog steeds handmatig je latte-art maken, en je kunt het daarna verfraaien (of in mijn geval: je monsterlijke schuimtekening verbloemen) met cacaopoeder. Sommige personages accepteren alleen een cacao-stencil als latte-art, maar vooral op donker gekleurde drankjes komen de stencils niet tot hun recht. Erg jammer.

Zoveel diepgang als je wil

Net zoals in Coffee Talk 2, is er in Coffee Talk Tokyo wederom gebruikgemaakt van verschillende apps om je spelervaring te verrijken. Bijvoorbeeld de bekende Shuffld-app, waarmee we de in-game muziek kunnen wijzigen. Ook de Brewpad-app keert terug, waar alle recepten die je ontdekt hebt een plaatsje vinden. Tenslotte is er nog de Tomodachill-app, een social media-app die updates laat zien van personages die je in je koffiezaak hebt leren kennen. Je krijgt hierin de mogelijkheid profielen van personages te bekijken om meer informatie over ze te weten te komen, en je speelt meer informatie vrij naarmate je een hechtere band met ze krijgt. Ook heb je de mogelijkheid om hun Stories te bekijken en te liken. Tenslotte kun je ook diverse hashtags bekijken, wie weet kom je zo wel achter nieuwe, creatieve koffierecepten (hint, hint).

Hartverwarmende verhalen

Zonder iets weg te geven over de personages of de verhaallijnen heeft Coffee Talk Tokyo een cast van diverse, interessante en creatieve personages weten neer te zetten. Elk met hun eigen uitdagingen, hun eigen smaak en hun eigen intriges. Wat ik persoonlijk erg charmant vind aan de manier van schrijven is dat veel van de besproken onderwerpen terugslaan op “simpele” alledaagse zaken. Werk, school, gezin, carrière-ambities, het boeken van succes en het zoeken naar vervulling in het leven, of het omgaan met teleurstelling en tegenslag. Ook zwaardere onderwerpen als depressie, chronische pijn en verlies komen aan bod, maar op een zodanig luchtige manier dat het niet te zwaar of duister aanvoelt. Hoewel het spel niet van Japanse maak is, zullen liefhebbers van JRPG’s veel van de onderwerpen herkennen. Overigens is de Japanse invloed in Coffee Talk Tokyo vrij mild, vooral aan het begin van het spel. Hier en daar worden referenties naar Japanse gewoontes, cultuur en mythologie aangehaald en er staan enkele herkenbare Japanse drankjes op het menu. Sommige personages spreken over zaken uit hun alledaagse Japanse leven, zoals een salaryman en een konbini-medewerker, maar de hoeveelheid Japanse referenties blijft relatief laag voor een spel dat zich volledig in Tokyo zou moeten afspelen. Zelfs het interieur van het café voelt vrij generiek en niet bijzonder Japans. Daar had ik misschien toch iets meer creativiteit of diepgang verwacht.

Sla je spel op

Coffee Talk Tokyo is geen grafisch zwaar spel. Zelfs mijn trouwe, oude Nintendo Switch kon het spel moeiteloos en zonder al teveel haperen draaien. Maar tijdens het spelen liep ik meermaals tegen onverklaarbare crashes aan tegen het einde van bepaalde dagen (het einde van dagen 5, 8, 11 en 13 om precies te zijn). Het jammere hiervan was dat het spel niet tijdig een autosave maakte en ik genoodzaakt was de volledige dag opnieuw te spelen. Dat haalde me uit de flow van het spel en voegde wat frustratie toe aan de ervaring. Los van een enkel incident waarin een LP op de plank in het café in de linkerhoek van het scherm bleef zweven (magische plaat?) en een aantal taalvoutjes leek het spel verder geen opmerkelijke bugs te bevatten. De ontwikkelaars hebben een Day 1-patch aangekondigd, hopelijk wordt het crash-probleem daar direct mee opgelost. Maar voor alle zekerheid: sla je spel een keertje vaker op tijdens het spelen.

Conclusie

Coffee Talk Tokyo probeert gameplay te vertalen naar gevoel. Jij serveert warme drankjes aan personages na een lange dag werken, waardoor de spelervaring zelf moet voelen als een rustige, warme afsluiting van je dag. De verhalen die de personages met je delen zijn meeslepend, soms emotioneel, maar worden allemaal met een bepaalde luchtigheid en humor gebracht om ze niet als een zware psychologische plotlijn te laten voelen. Het spel voelt als een warme kop thee na een lange dag, een kleine verademing na alle drukte. Eerlijk is eerlijk: ik baal van de latte-art-stencils, dat had nét dat beetje extra toegevoegd. Ook had ik wat meer Japanse invloeden verwacht en op prijs gesteld. Dat zou deze Coffee Talk wellicht nog net iets anders of vernieuwender hebben gemaakt dan zijn voorgangers. De gameplay is hetzelfde als in de vorige spellen in de serie, rechtlijnig en weinig afwisselend, maar hoeft ook niet complexer of groter te zijn voor wat het spel beoogt te bereiken. Het is immers een Visual Novel. Verwacht geen revolutionaire gameplay, maar vooral een ervaring. Coffee Talk Tokyo doet wat het belooft, maar ook niet meer dan dat. En net als met alle Visual Novels: je moet ervan houden. Anders gezegd: het moet jouw cup of tea zijn.