Soundtrack Sunday: Verre van disco, absoluut elysisch

Welkom bij ‘Soundtrack Sunday’ waar de N1-UP-redactie een nummer of nummers van een game-soundtrack in de spotlight zet. We proberen het zo spoilervrij te houden: mochten er toch spoilers in voorkomen, laten we dat natuurlijk netjes weten in het begin van de tekst. 

Zoals Ness het in haar review van Disco Elysium zo prachtig verwoordde: “Dit is geen disco: het is een echte superster”. Een meeslepend, melancholisch verhaal dat elementen van een visual novel haarfijn combineert met een RPG is wat mij betreft al direct een winnaar. Maar niet enkel vanwege de boeiende verhaallijnen, breed uitgedachte karakters en originele gameplay is deze game een diamantje; newwaveband en maker van de soundtrack British Sea Power doet een duit in het zakje met de prachtig gearrangeerde muzikale begeleiding, die het verhaal zoveel kracht bijzet dat het onlosmakelijk verbonden lijkt met de immersieve kwaliteit die Disco Elysium haar spelers biedt. 

Het begint al bij het startscherm, waar gedempte strijkers op huiveringwekkende toonhoogtes je kennis laten maken met de schrijnende wereld van Martinaise. Post-apocalyptisch, hopeloos, weemoedig, maar toch nostalgisch flitsen de beelden van de stad voor je ogen. De kleurrijke lucht steekt hard af tegen de grauwe stad, net zoals de schelle strijkers hard afsteken tegen de vloeiende pianomelodie. Een samenspel tussen licht en donker, hoop en wanhoop, een verhaal zonder duidelijk einde. Je moet je eigen pad kiezen, en dat heeft British Sea Power prachtig vertaald in hun muziek:

Tiger King

Dan maken we kennis met Harrier “Harry” Du Bois, het hoofdpersonage van het spel, die op het moment van kennismaking zo’n ongelofelijke kater heeft dat hij zijn eigen naam niet eens meer weet. Dit zelfmedelijden, de misère, het realiseren dat je meer dan alleen je herinneringen van gisteren vergeten bent en de voelbare pijn en slordigheid die daarmee gepaard gaan, zijn voelbaar door het gehele nummer “Tiger King”.

Whirling in Rags,Het is merkbaar dat het sterkste element van deze gehele soundtrack de herhaling van thema’s is. Thema’s die gekoppeld worden aan tijd en locatie, die een vloeiende overgang maken wanneer je vordert in het verhaal of het spel. Neem het nummer “Whirling-In-Rags”, refererend aan het motel waar je verblijft gedurende je onderzoek. Het nummer kent maar liefst 3 versies, die allemaal hetzelfde muzikale thema en dezelfde melodie volgen, maar telkens door toonhoogte, instrumentkeuze en klankkleur een andere beleving aan het nummer geven. “Whirling-In-Rags, 8AM” laat je kennis maken met de dynamische, kleurrijke en interessante sfeer die in het motel hangt. Hier voelt de stad levend en hoopvol, ondanks het feit dat jij met je hoofd in je handen zoekt naar antwoorden op vragen die je je niet kunt herinneren. Hier, aan het absolute begin van je avontuur, acht je je kans van slagen als rechercheur nog aanwezig. Je voelt je wellicht niet optimaal, maar dat voelt vluchtig en tijdelijk door de majeur-klanken die de kennismaking met de lokale bevolking vergezellen. Het is ”maar” muzikaal behang in de eerste minuten van je kennismaking met Martinaise, maar het voelt als thuiskomen:

Verre van disco, absoluut elysisch

Vergelijk dit met “Whirling-In-Rags, 12PM”, waar de melancholie door de eenzame, echoënde piano met weemoedige gitaarklanken en bijna niet aanwezige drums er vanaf druipt. Dezelfde plaats, hetzelfde thema, maar een compleet andere beleving. Het motel voelt groot, leeg, vreemd en eenzaam, waar het eerst nog een sprankelende plaats van levendigheid en verkenning was. Dit is de ware magie van de Disco Elysium soundtrack:

The Field Autopsy

Waar het spel (verhaaltechnisch gezien) drukkend en beangstigend moet aanvoelen, wordt het perfect onderstreept door de dissonante tonen en diepe bassen. Dit hoor je duidelijk in het nummer “The Field Autopsy”. Treffende titel ook, want in het verhaal werk je samen met je immer-tactvolle partner Kim Kitsuragi aan de autopsie van de persoon die achter het motel is aangetroffen, opgeknoopt aan een boom. In het spel wordt dit nummer uiteraard op een zachter, begeleidend volume afgespeeld, maar het effect is daarmee niet minder treffend:

Instrument of Surrender

Ik sluit af met het thema dat je gedurende je avontuur het meeste zal tegenkomen: “Instrument of Surrender”. Een samenkomst van een schelle toonvoering op blazers, met een warm en weemoedig bad van bas en piano, in een syncopisch samenspel met blazers in een “vraag-en-antwoord” vorm. Je voelt de kille lucht van Martinaise om je heen, je ruikt de stank van oorlog en verderf, van pijn en dood, die kracht wordt bijgezet door een gevoel van nietigheid en eenzaamheid, een machteloosheid. Een perfecte karakterschets, op de juiste tijd en op de juiste plaats; jij als dronken rechercheur die zijn eigen naam amper weet, in een stad die enkel jou heeft om hun kleur en sprankeling terug te vinden. Kies jij het juiste pad?

Heb jij Disco Elysium al gespeeld en was je net zo enthousiast over deze spectaculaire soundtrack als wij? Laat het ons weten in de comments!