Retro-review: WarioWare, Inc. Minigame Mania

Nintendo Switch Online geeft ons de mogelijkheid met één klik een heleboel spellen uit de oude doos te spelen. Maar hoe weerhouden deze zich anno nu? In deze rubriek neemt N1-UP je mee naar pareltjes van weleer én of ze het waard zijn om tegenwoordig te spelen. Welkom bij de retro-review van WarioWare, Inc.: Minigame Mania voor de Game Boy Advance.

Toen WarioWare, Inc.: Minigame Mania in 2003 uitkwam, was het redelijk revolutionair. Het was druk, chaotisch en onvoorspelbaar. Het liet je minispelletjes spelen à lá la Mario Party, maar dan op sneltreinniveau. De spelletjes duren maar een paar seconden, en het was aan jou om met een korte prompt als ‘Jump’ of ‘Sniff’ vliegensvlug uit te vogelen hoe je ‘m moest voltooien. Het vergde veel van je reactievermogen en denkkracht. Want zelfs als je wist hoe je een snotdruppel binnen moest houden, lukte het niet altijd.

Het concept werd algauw populair, en het duurde niet lang of Wario was onlosmakelijk verbonden met zijn microspelletjes. Vervolgen kregen allemaal hun eigen grimmick: zo draaide WarioWare: Touched! helemaal om het aanraakscherm van de Nintendo DS en had elk personage in het recente Get It Together zijn of haar eigen besturing.

Microspelletjes in de dop

Wat dat betreft is Minigame Mania uit 2003 redelijk ingetogen. Zelfs de populaire term ‘Microgame’ was nog niet tot bloei gekomen. Na een korte intro kom je bij een groot menuscherm a.k.a. levelkaart. Hier is nog maar één vakje ingekleurd: de introductie. Hier moet je proberen tien minispelletjes achter elkaar te halen, zonder al je levens kwijt te raken. Gameplay hierbij is gebaseerd op de knoppen van de Game Boy Advance en om ze te halen gebruik je vaak enkel de vierpuntstoets en de A-knop. Zo moet je een de bekende NES-mascotte R.O.B. op het juiste moment een draaiende schijf laten stoppen of spring je als Wario op het juiste moment over een worstenauto.

Speel je de game voor het eerst, dan voltooi je de spelletjes best paniekerig. “Wat wil de game nu precies van mij? Oh shit, de tijdsmeter is al bijna op…” Druk je alvast als een bezetene op alle knoppen, terwijl je eigenlijk moet wachten tot nét dat juiste moment. Maar dit is helemaal niet erg: lekker vallen en opstaan is het devies van de game. Wat ook deze eerste versie uitstekend bewerkstelligt, is dat het je ongelofelijk gefocust houdt.

En die focus wordt alleen maar belangrijker, want hoe verder je komt – hoe moeilijker de spelletjes worden. Ook diegene die je eerder al eens gespeeld hebt. Die worstenauto? Die springt misschien nu zélf over Wario heen (waardoor je juist helemaal niets moet doen) of houdt stiekem even in voordat ‘ie snelheid maakt. Het leuke is echter ook dat jij zelf er ook steeds beter wordt, waardoor je steeds gerichter, geconcentreerder gaat spelen. Waar je eerst tien spelletjes met veel pijn en moeite achter elkaar haalde, worden dat er misschien nu wel twintig, dertig of zelfs meer. Wie weet dat je zelfs een speciaal baaslevel mag doen.

Op Goomba’s springen

Net als in latere WarioWare-spellen, zijn ook hier verschillende categorieën. Zo kan er bij Wario van alles gebeuren, maar wordt bij iemand anders juist vooral denkkracht en geduld op de proef gesteld. De populaire 9-Volt laat je juist iconische momenten uit games naspelen. Zo spring je als Mario op een Goomba of schiet je een eindbaas kapot als Samus. Deze microspelletjes zijn vaak ook het pittigst, want hierbij breekt de game soms met de besturing die je gewend bent. Toch was ik als verwende gamer anno nu wel een beetje teleurgesteld in de variatie; dezelfde games komen wel heel vaak voorbij. In een bepaald “level” is dat misschien niet heel erg, want dan leer je er spelenderwijs beter in worden, maar het was wel leuk geweest als er nét iets meer nieuwe spelletjes in geïntroduceerd werden.

Microgames zijn ook goed verstopt: sommige kom je pas tegen als je eerst de game hebt uitgespeeld. En hier komt nog een klein minpuntje bij kijken: als je vingervlugheid een beetje op orde is, ben je in een uurtje of twee, drie bij dit einde. Gelukkig zijn er daarna nog allerlei gekke spelletjes en high scores om te trotseren. Want een echte purist gaat natuurlijk door en door. En door en door. Het is goed te begrijpen waarom men in 2003 zo in de ban was van WarioWare.

Conclusie

Er zijn maar weinig spellen die je zo geconcentreerd laten spelen als WarioWare: Minigame Mania. Een aflopende timer, de onvoorspelbaarheid, de snelheid en de drang om voor een zo’n hoog mogelijke score te gaan… Hoewel dit prille begin snel voorbij is en weinig variatie kent, speelt het nog altijd fantastisch. Heb je WarioWare nog nooit aangeraakt? Dan is dit ook anno nu een geweldig instappunt!

4/5

Deze retro-review verscheen tijdens het twintigjarige bestaan van WarioWare Inc. Minigame Mania voor de Game Boy Advance. Het origineel kwam uit op 23 mei 2003. Laat ons gerust weten wat je van dit type review vindt en of je er meer wilt zien!