Fire Emblem: Three Houses bestaat vijf jaar

Vijf jaar geleden op een warme zomerdag kwam Fire Emblem: Three Houses uit. Ik herinner me nog hoe ik naar een universiteitsgebouw ging om daar mijn Nintendo Switch aan te sluiten en mijn eerste stappen in Fódlan te zetten. Na vijf jaar is Fire Emblem: Three Houses nog steeds een fantastische ervaring.

Ik ben sinds de release van Fire Emblem op de Game Boy Advance altijd wel fan geweest van de serie, hoewel Fire Emblem Awakening en Fates mij nooit wisten te pakken. Ik zocht toch weer die nieuwe strategische itch die ik miste sinds Fire Emblem: Path of Radiance en Radiant Dawn. Three Houses was zeker een zijstap in de serie; het voegde een hoop sociale elementen toe, vergelijkbaar met bijvoorbeeld de Persona-serie. Je speelde als Byleth, een huurling die uiteindelijk leraar wordt in Garreg Mach Monastery. Voor sommigen leek dit niet het Fire Emblem-verhaal waar ze op hoopten. Deze zorgen werden al snel weggevaagd toen de trailer werd getoond.

Timetwist

Ineens waren de studenten volwassen en was het een veel duisterder verhaal dan initieel werd gedacht. Het was niet meer het Harry Potter-achtige Zweinstein, maar de suggestie werd gewekt dat het verhaal een timeskip bevatte. De marketing cycle was dan ook erg tof: je leerde langzaam de verschillende hoofdpersonages en Houses kennen. The Black Eagles met Edelgard, The Blue Lions met Dimitri en The Golden Deer met Claude. Ieder met hun eigen units en dus Lords. Voor mij werden het uiteindelijk de Black Eagles. Je kon nog steeds figuren uit andere scholen recruteren, maar hiervoor moest je wel hard je best doen.

Lady of Hresvelg

Zoals je weet vind ik videogame muziek fantastisch. Three Houses heeft één van de sterkste soundtracks van een Nintendo-game met een hoop prachtige nummers. Net zoals bijvoorbeeld Breath of the Wild of Xenoblade vertelt de muziek in Three Houses een verhaal.

Het openingsnummer Edge of Dawn start hier al mee. Wanneer je goed luistert naar de tekst, hoor je al snel vanuit welke point of view het nummer is geschreven: Edelgard. Edelgard is dan ook, in mijn optiek, de hoofdrolspeelster in Three Houses. Dit idee wordt extra versterkt door de Japanse naam van het nummer: Lady of Hresvelg. Ook in de eindes van de vier verschillende routes zit een verhaal verstopt; kies je uiteindelijk voor Edelgard dan hoor je een ander nummer in de credits: The Color of Sunrise, terwijl bij de andere Edge of Dawn speelt. Het is dan wel jammer dat juist de route van Edelgard zo kort is en niet helemaal af voelt.

Hoewel ik vrij positief praat over de rol van bijvoorbeeld Edelgard is ze één van de meest controversiële Lords van Fire Emblem. Wanneer je naar Fire Emblem kijkt zit er vaak een vast patroon in: blauw is goed, rood is slecht. Edelgard’s Black Eagles hebben juist rood als de hoofdkleur, terwijl Dimitri juist de blauwe kleur gebruikt. De keuzes die je maakt zullen ook je mening over deze personages beïnvloeden. Sterker nog, het verhaal van Edelgard kan je compleet missen als je niet de juiste acties uitvoert wanneer je haar huis kiest.

Dit betekent trouwens niet dat de andere Lords minder zijn. Claude en Dimitri zijn beiden fantastisch geschreven personages met ieder een intrigerend verhaal. Claude krijgt daarbij één van de coolste final boss themes in een Fire Emblem-game, terwijl Dimitri’s route juist heel erg aan de heart strings trekt.

Een ware community

Wat Fire Emblem: Three Houses verder heel cool maakte was de community eromheen. Je had een keuze tussen verschillende Houses in het spel en daar gingen de stemacteurs enorm in mee. Op Twitter werd regelmatig flink er op los gememed, maar er werden ook gewoon toffe collabs gedaan. Hierdoor voelde deze Fire Emblem heel anders aan dan anders. Zo was Joe Zieja, voice actor van Claude, enorm bezig met de community en hij heeft zelfs met FamilyJules een cover gemaakt van de final boss theme in Claude’s Route. De samenhorigheid binnen de Three Houses community werd ook niet minder en mensen kwamen weer samen toen stemacteur Billy Kametz overleed.

Three Hopes

Een kleine drie jaar na Three Houses kwam een nieuwe Musou-game uit die zich ook in Fodlan afspeelt: Fire Emblem: Three Hopes. Veel van de kritiek op het verhaal van Three Houses wordt hierin opgelost. In plaats van het typische strategische schouwspel was het namelijk button mashen in Three Hopes met de cast die je leerde kennen in Three Houses. Hoewel deze verhalen ook weer tof waren is het wel jammer dat als je het héle verhaal van Three Houses wilt ervaren, je dus vier routes moet spelen + DLC + Three Hopes.

Toch is Three Houses nog steeds een fantastische Fire Emblem-game, die na vijf jaar nog steeds heel leuk is. Mijn avontuur voordat de game uitkwam, tijdens het spelen en erna zijn nog steeds fijne herinneringen. Ik ben benieuwd welke richting de volgende nieuwe Fire Emblem ingaat. Is het meer Three Houses of toch verder bouwen op Engage of misschien toch een combinatie van beide?

Ik ben wel benieuwd wat jij van Fire Emblem Three Houses vond. Was het een spel voor jou of vind je Fire Emblem Engage leuker? Laat het ons weten in de comments!