Vroeger een trilogie, nu tien jaar wachten

Gaming is veel veranderd in de afgelopen jaren. Toen ik zelf met de hobby begon, waren er grote franchises als Mario, Zelda, Crash Bandicoot, Pokémon en Spyro the Dragon. Die zijn er nog steeds, maar wat is het verschil? Je hoefde nooit 7 jaar te wachten op een nieuw deel! Dat is tegenwoordig zeldzaam: gaming wordt steeds trager.

We praten soms over franchises die ‘dood’ zijn. Neem bijvoorbeeld Star Fox: de laatste keer dat daar een nieuwe game voor uitkwam, was in april 2016 met Star Fox Zero. Afgelopen jaar zou men je nog uitlachen dat hier een nieuwe game van zou komen, maar nu, 10 jaar later, krijgt Star Fox weer een ‘nieuwe’ game. Hoewel het weer een remake is, lijkt de franchise wel weer leven te krijgen. Schokkend dan ook dat je moet nagaan dat de laatste 3D Mario ook bijna 10 jaar geleden is. Super Mario Odyssey kwam in oktober 2017 uit en vooralsnog hebben we nog geen nieuwe 3D Mario gezien, maar we weten allemaal dat die serie verre van dood is.

Natuurlijk heeft Mario andere avonturen gehad met verschillende sport- en party-titels, Mario Kart, Super Mario 3D World + Bowser’s Fury en Super Mario Bros. Wonder. Het is niet alsof er geen Mario was, maar een écht nieuwe 3D-Mario; dat is al even geleden.

Er zijn maar een paar games tijdens het Switch-tijdperk met meerdere sequels in relatief korte tijd. Eigenlijk alleen Fire Emblem, Splatoon en Xenoblade Chronicles. Vaak moeten grotere franchises het hebben van remakes, want het ontwikkelen van games wordt steeds moeilijker en langer. Het resultaat? Het duurt steeds langer voordat we iets nieuws zien van Nintendo’s megaklappers.

Vroeger was alles sneller

Je gaming-identiteit vormen rondom een franchise was vroeger echter veel makkelijker. Fan van Donkey Kong? Voor je het wist, had je elk jaar een nieuwe Donkey Kong Country: 1994, 1995, 1996. Voor The Legend of Zelda zagen we ook vrij snel nieuwe games: A Link to the Past en daarna Link’s Awakening om dan ineens naar 3D te gaan met Ocarina of Time en twee jaar later Majora’s Mask, allemaal in de jaren 90. Ondertussen verscheen Tears of the Kingdom pas zes jaar na Breath of the Wild, en wachten we nu ook alweer 3 jaar op een nieuwe grote Zelda. Dat zijn gemiddeld twee Zelda games per decennium.

Het is hierdoor moeilijker om ‘fan’ te worden van zowel nieuwe als oude franchises. Gelukkig heb je dan wel NSO om games van vroeger te spelen en remasters/remakes die mensen de kans geven om de ‘gouden jaren’ van gaming toch te ervaren. Er is zoveel moois van het verleden om te proberen. Misschien is dat dan wel de beste oplossing. Releases zijn nu trager, maar de backlog van klassiekers biedt uitkomst!