Is de kracht van nostalgie te sterk?

Een aantal dagen terug zag ik het nieuwtje dat Toys for Bob, de makers van Crash Bandicoot 4: It’s About Time, zich ook gaat bezighouden met de ontwikkeling van Call of Duty: Warzone (een battle royale game). Mooi voor hun, zou je denken. Dacht ik eerst ook. Maar toen kwam ik erachter dat dat vierde deel van Crash Bandicoot het eigenlijk helemaal niet zo goed deed.

En ik moet zeggen: dat vind ik eigenlijk best wel een beetje gek. We leven toch in een tijd van nostalgie, wederopstanding van oude franchises en dat soort poespas? Activision bracht niet voor niets na de Crash N. Sane Trilogy, al heel snel Crash Team Racing: Nitro-Fueled en natuurlijk de Spyro Reignited Trilogy uit. Of Nintendo, die voor het 35-jarig bestaan ‘gewoon’ drie oude Mario-games pakte en ze bij elkaar in een doosje stopt. En het werkt als een tierelier: ik heb al die games in huis gehaald en velen met mij.

Zou dan een deeltje vier niet een ultieme droom zijn? Een volledig nieuwe game, en eentje die nog goed is ook. Mensen roepen al decennialang (letterlijk) om een écht vervolg, nadat Naughty Dog in 1999 de stok aan de wilgen hing. “Eindelijk een écht vervolg om te vieren”, kopte Martijn in zijn recensie. Hij gaf de game een 8,8.

Nou, kennelijk niet, dus. De cijfers liegen er niet om: GamesIndustry rapporteerde in oktober 2020 dat de Britse verkopen van Crash 4 in zijn eerste week 80% (!) lager waren dan die van de trilogie. Poeh, dat is nogal wat. In Noord-Amerika verging het de game niet veel beter: het hield de 11e en 10e plek in september en oktober respectievelijk bezet. Totaalverkopen? Die zijn niet gegeven, maar waarschijnlijk is het niet veel meer dan één miljoen (en heel wat kopietjes minder dan de compilaties).

Toch deden de eerste tekenen aan de wand zich twee maanden geleden al voor. Toen kwam namelijk het nieuws naar buiten dat Crash Bandicoot 4: It’s About Time enkel digitaal in Europa verschijnt. Nu zijn wij Europeanen natuurlijk wel vaker de pineut met dit soort beslissingen (ook Nintendo’s Gamestudio verschijnt straks niet in de winkels), maar dit heeft natuurlijk vooral te maken met Activision die zoveel mogelijk kosten wil besparen.

Het ergste is nog dat ik een uitstekend voorbeeld ben, want ook ik heb Crash 4 helemaal niet gekocht. Is de kracht van nostalgie dan zo groot, dat we eigenlijk alleen enkel en alleen nog maar dat stukje verleden willen beleven? Misschien wel. Hopelijk halen jullie toch nog een beetje plezier uit Call of Duty, Toys for Bob. Crash 5 of Spyro the Dragon 4 zie ik helaas niet meer gebeuren.