Towa and the Guardians of the Sacred Tree - Wonderlijk maar hard

Een goede twee weken geleden sprak ik kort over Towa and the Guardians of the Sacred Tree. De demo van het roguelite-avontuur was uiterst boeiend. Towa had een gelikt stijltje, aanstekelijke gameplay en potentie voor een uiterst diep verhaal. Nu heb ik het volledige spel kunnen doorlopen. Hoewel ik aardig positief ben, zijn er een paar dingen waar ik niet helemaal vrolijk van word. Kom, ik vertel je meer!

Het hart van Towa and the Guardians of the Sacred Tree is toch wel degelijk het verhaal. Towa en de acht krijgers, beter bekend als de Prayer Children, moeten Shinju Village van de ondergang beschermen. Een duistere macht, Magatsu, probeert langzamerhand de wereld te ontdoen van mana. Deze levenskracht is nodig om de demonen de grond in te drukken, maar op een of andere manier slaan de boosdoeners succesvol om zich heen. De proloog laat er geen gras over groeien: Towa faalt haar missie. Ze probeert de tijd terug te draaien om haar krijgers te beschermen, maar Magatsu leert van haar trucjes. De Prayer Children worden naar het eind der tijden gestuurd en Shinju Village wordt in tijd bevroren. Towa vindt een manier om haar krijgers weer dichtbij te krijgen, maar ze zullen nu in teams van twee hun werk zelf moeten opknappen.

De dialogen staan als een huis. De interactie tussen de acht krijgers is bijzonder vermakelijk, mede dankzij de gesproken Engelse teksten. Ze maken hier en daar flauwe opmerkingen naar elkaar, maar het is duidelijk dat ze om elkaar geven. Daarnaast heeft Towa vele interacties met de inwoners die ook redelijk goed uit de hoek komen. Ondanks de kwaliteit van alle dialogen, voelt het soms wel wat te lang van stof. Na elke run, voor nieuwe mogelijkheden en unieke acties wordt de gameplay net iets te veel onderbroken. Er zijn momenten dat ik er echt even klaar mee was en gewoon nog een rondje wilde spelen. Natuurlijk moesten er elementen uitgemeten worden, maar de dialogen met de inwoners hadden echt ingekort gekund. Er komt namelijk nog een scherm dat de functies haarfijn uitlegt.

Weet je wat dat een beetje goed maakt? De presentatie. Het maakt niet of je nou op de Nintendo Switch of de Nintendo Switch 2 speelt, want het spel draait op en top goed. De combinatie van 2D- en 3D-stijlen gaan naadloos in elkaar over zonder dat het vreemd aanvoelt. De achtergronden lijken op een fraai prentenboek dat goed past bij de Japanse stijl van Towa. De actie ligt daar als laag een beetje bovenop. Twee verschillende aanzichten die elkaar goed liggen. Tel daarbij een traditionele soundtrack bovenop en je hebt een mooi vormgegeven sausje.

Twee personages, één gedachte
Zoals eerder aangegeven is Towa and the Guardians of the Sacred Tree een roguelite. Dat houdt in dat je in een herhalende gameplay loop zit, maar wel steeds sterker wordt. Voordat je aan een run begint, kies je twee van de acht personages. Iemand neemt controle over twee zwaarden, terwijl de ander gebruikmaakt van een staf. Liggend aan wie je wat geeft, komen er nieuwe aanvalsmogelijkheden tevoorschijn waarmee je alles kort en klein kunt slaan. Je geeft Rekka bijvoorbeeld de zwaarden. Ze kan vrij wisselen door op de X-knop te drukken en daarmee ook een simpele slag uitvoeren. De standaardaanval doe je door op de R-knop te drukken, terwijl je hem ook kunt vasthouden voor een sterkere aanval. Een speciale aanval doe je met Y, terwijl je kunt dashen met de L-knop. Simpel en doeltreffend.

De staf geeft de eigenaar speciale aanvallen door de ZL- en ZR-toetsen te drukken. Ik maakte gretig gebruik van Bampuku, een stevig gebouwde hond die op twee benen rondloopt. De hond kan elektrische ballen om zich heen laten bewegen of met een gigantische vuist slaan. Je kunt het tweede personage ook vrij bewegen door de R-stick in te drukken en vervolgens het secundaire personage te positioneren. Het is ook mogelijk om lokaal of online iemand anders met dat personage te laten spelen.

Alleen was het enorm wennen om beide personages goed te besturen. Het personage met de staf volgt je wel redelijk, maar zij blijven op gematigde afstand achter je aan lopen. In situaties waar jij sprint om gevaar uit de weg te gaan, kan het best zijn dat de gezamenlijke gezondheidsmeter onnodige schade oploopt. Het is licht frustrerend, vooral tijdens baasgevechten. Het helpt niet bepaald dat de moeilijkheidsgraad tijdens deze gevechten best stevig is. Het vraagt aardig wat veel gewenning en aanpassingsvermogen.

De strijd eindigt nooit
Zodra je het redelijk onder de knie hebt, is het best genieten. Bazen en normale vijanden verschijnen door elkaar heen in elke nieuwe kamer die je binnentreedt. De beloningen zijn elke keer anders, waardoor bepaalde aspecten spontaan een stuk effectiever worden. Door te leunen op deze sterke punten, kun je ver komen in een run. Het is mogelijk om compleet op aanvallen in te zetten, of er juist voor te zorgen dat je dash een lagere cooldown heeft. Je gezondheid en spreuken kunnen ook beïnvloed worden door de beloningen die je na elk gevecht verdient. Er zijn zelfs meerdere paden bij elke locatie zodat je kunt focussen op de upgrades die je tijdens de huidige strijd belangrijk acht. Uiteindelijk is het bedoeling om alle grote bazen, de Magatsu-hi, uit de weg te ruimen. Doe je best!

Na elk rondje keer je terug naar een dorp waar nog meer te ontgrendelen valt. Je kunt je eigen zwaarden maken, gebaseerd op hoe goed je speelt tijdens een speciale minigame. Het is zelfs mogelijk om de zwaarden wat persoonlijkheid te geven, wat enorm aantrok. Deze zwaarden kun je aan specifieke personages geven, zodat ze optimaal gebruik ervan kunnen maken. Daarnaast kun je de vaardigheden, sterke punten aanpassen en hun staf spreuken aanpassen. Nou ja, zolang je maar genoeg materialen verzamelt. Met genoeg materialen en tactische zetten maak je elk personage meer de jouwe. Er zit aardig wat opbouw achter, maar ik haal er zeker voldoening uit. Zelfs nu nog.

Conclusie
Towa and the Guardians of the Sacred Tree is een vrij aangenaam spelletje. Makkelijk is het niet, mede door de stevige moeilijkheidsgraad en het worstelen met de besturing van het tweede personage. Daarnaast zijn de personages hier en daar best lang van stof. Als je eenmaal over deze drempels heen bent, dan staat er best een tamelijk sterk avontuur op je te wachten. De personages zijn aandoenlijk, hun mogelijkheden gevarieerd en de ideeën erachter scherp. Daar komt bij dat Towa een heel mooie presentatie heeft die zelfs op de originele Nintendo Switch zijn plekje weet te vinden. Wie roguelites een warm hart toedraagt, gaat met Towa zeker een goede tijd tegemoet.