Tomodachi Life: Waar Dromen Uitkomen - Slapstick paradijs

Lang geleden, toen Nintendo nog onderscheid maakte tussen regio’s, verscheen er een vrij opmerkelijke game met de naam Tomodachi Collection. Mii-personages leefden in een appartementengebouw waarbij je sociale situaties voor hen moest oplossen. De set-up was simpel en kreeg vervolgens een vervolg op de Nintendo 3DS. Dit spel kwam uiteindelijk naar Europa als Tomodachi Life. Deze spellen waren uniek in hun soort met een focus op sociale interactie. De Mii-personages kregen een persoonlijkheid en eigen gezicht, wat voorheen bijna onmogelijk bleek. Na tien jaar afwezigheid keert Tomodachi Life terug met de subtitel ‘Waar Dromen Uitkomen’. Het slaat een nieuwe weg in met interacties en vrijheden die Nintendo eerder nooit had aangedurfd. Waar Dromen Uitkomen weet goed te bekoren, al zitten er wat lichte haken en ogen aan.

In Tomodachi Life: Waar Dromen Uitkomen speel je als de Beheerder van een eiland. Je staat als god boven alles en iedereen om je Mii-personages op alle mogelijke manieren te voorzien. Je speelt niet echt als jezelf, al kun je een versie van jezelf toevoegen aan het eiland. Spelers kunnen maximaal 70 Mii-personages toevoegen die dan vrij op het eiland rondlopen. Door objecten, faciliteiten en huizen te plaatsen verander je het eiland in een plek van jouw gedachtegoed. Je kunt ook eigen ontwerpen creëren, waardoor je de selectie aan voorwerpen beetje bij beetje uitbreidt. Het is de ultieme creatieve gereedschapskist, zelfs meer dan Animal Crossing: New Horizons.

Interactie boven alles
De kracht van Tomodachi Life: Waar Dromen Uitkomen zijn de sociale aspecten. De Beheerder helpt de Mii-personages om het eiland te verkennen en vrienden te maken. Ze stellen vragen voor gespreksonderwerpen, rare feitjes of zinnen die jij het in het dagelijks leven zou gebruiken. De gesprekken die daarop volgen zijn ronduit bizar maar tegelijkertijd uiterst vermakelijk. Je blijft nieuwe woorden toevoegen, waardoor de combinaties echt vanuit het niets komen binnenwaaien. Een Mii die een slechte Rick Astley-imitatie probeert te doen? Ja, kan gebeuren. Huh, zeggen ze nou dat je een professionele licentie nodig hebt om ritmische spellen te spelen? Tja, je hebt het toch zelf ingevuld. Het is een spel dat me constant laat schaterlachen, mede door de kromme zinnen die je Waar Dromen Uitkomen meegeeft.

Tomodachi Life: Waar Dromen Uitkomen is speciaal juist door je eigen bizarre woordkeuzes. Er speelt zich een complete dramaserie af voor je ogen met de Mii-personages als aanknopingspunt. Je vult het met eigen gedachten, gevoelens en ontwerpen waar dat mogelijk is. De problemen verschillen enorm van grootte, maar het belangrijkste element hier is creativiteit. Als je het wat links gaat liggen, dan mis je een beetje het punt van Tomodachi Life. De speler moet de balans vinden in wat ze grappig vinden en toelaatbaar is. Wat maakt het uit als jij de enige bent die er zo over denkt, want de ervaring leunt op jouw keuzes. Het is een uiterst persoonlijke ervaring.

Doelgerichte ervaring
Tomodachi Life scoort ook punten als het om de spelervaring gaat. De Mii-personages hebben gedachtenbubbels of icoontjes boven hun hoofd, waardoor je meteen weet waar hulp nodig is. Je weet nooit precies wat je kunt verwachten, al geven de kleuren een licht idee van de omvang. Door problemen op te lossen, verkrijg je geld en energie. Je gebruikt het geld bij de verschillende faciliteiten, terwijl je de energie gebruikt om wensen in vervulling te laten gaan bij de Wensfontein. Deze wensen voegen nieuwe elementen, objecten of eigenaardigheden toe aan je Mii-personages. Door het geluksniveau van je Mii te verbeteren, geef je ze deze voorwerpen om nog meer robuuste interacties op touw te zetten. Het is een fraaie gameplayloop die geen moment gaat vervelen.

Het aantal verzoeken om problemen op te lossen helpt enorm. De Nintendo 3DS-versie liet het soms afweten, waardoor je na een bepaald tijdsbestek wat anders ging doen. In een speelsessie van ongeveer twee uur vond ik het geen moment saai en had ik altijd iets te doen. Dat is het grootste compliment dat ik Tomodachi Life: Waar Dromen Uitkomen kan geven. Terwijl ik denk ‘’nou, hmm, ik speel wel even een halfuurtje’’, veranderen die 30 minuten makkelijk in een uur. Als je nieuwe Mii-personages blijft toevoegen, houd je de ervaring ook redelijk fris. Het aantal gebeurtenissen neemt toe, waardoor je de tijd nog sneller opvult. Als je iets wilt doen, dan mag dat natuurlijk ook. Je laat de camera focussen op een personage en het spel doet de rest. Het is stiekem heel vermakelijk.

Toch is niet alles koek en ei. De makers herhalen bepaalde gebeurtenissen net iets te veel, zelfs als de omstandigheden eromheen veranderen. Het is op zich niet slecht, maar het is wel vervelend als het twee keer binnen dezelfde sessie gebeurt. Daar komt bij dat nieuwe interacties er nog steeds tussendoor glippen, waardoor het best raar staat. Kijkend naar Tomodachi Life’s eindeloze vrijheid, vraag ik me af of de makers over een script editor hebben nagedacht. Misschien is dat net een stap te ver, maar toch iets om bij stil te staan.

Tegelijkertijd hebben ze de Concertzaal verwijderd, wat het meest unieke aspect was van de Nintendo 3DS-telg. Je kon nummers creëren met je eigen geschreven teksten die de Mii’s dan op een knullige manier vertolken. In een spel met eindeloze mogelijkheden ben ik toch licht verbaasd dat de concertzaal er niet meer is. Ze hebben ook andere elementen aangepast, waardoor deze net wat oppervlakkig uit de hoek komen. De Mii-personages kunnen nog steeds kinderen krijgen, maar ze gaan als een stroomversnelling door het gehele proces. In plaats van dat het kind opgroeit, wordt deze een inwoner na een vier minuten durende cutscene. Opmerkelijk, mede door de focus op relaties en vriendschappen in Waar Dromen Uitkomen.

Het grote geheel
Hoewel het verdwijnen van deze elementen jammer is, ben ik ontzettend te spreken over de creatieve visie van Tomodachi Life: Waar Dromen Uitkomen. Er is een sterke mix tussen oude en nieuwe faciliteiten zoals de Nieuwsstudio, Fotostudio, het Reuzenrad en het Restaurant. Deze gebouwen gooien er nieuwe scènes tussen die het elke dag grappig houden. Daarnaast is er een grote variatie aan voorwerpen, leefomgevingen en voedsel waar de Mii-personages zich aan kunnen hechten. Aangezien ik nog steeds bezig ben om alles bij de Wensfontein te ontgrendelen, blijf ik zeker nog wel even bezig.

De Ontwerpstudio stelt je in staat nieuwe interacties te creëren. Van speciale kleding tot zelfgemaakte huisdieren, niets is Tomodachi Life te gek. Je kunt zelfs de binnen- en buitenkant van huizen van een ontwerp voorzien, waardoor je echt iets van jezelf kunt maken. Alles is er aan gelegen om jouw eiland echt jouw eiland te laten zijn. Meer dan ooit komt de creativiteit op jouw schouders te liggen. Er is geen goede manier om ontwerpen te delen. Nou ja, je kunt lokaal verbinden met een andere Nintendo Switch, maar ja dan zul je ook beide het spel moeten doorspelen. Ik weet niet zeker wat Nintendo nou hier voor ogen had. Waarom zou je het niet online met alleen vrienden kunnen delen? Hoewel het delen achter slot en grendel zit, hebben mensen manieren gevonden om hun creaties toch te delen. Het lijkt me dus moeilijk om het helemaal aan banden te leggen. Je vecht als het ware tegen de stroming in.

Het zal ook niet lang duren voordat eilanden zijn gebouwd met puur originele voorwerpen. Je kunt al vrij een eigen eiland op touw zetten met een uitgebreid gereedschap dat makkelijk te besturen is. Het is plezierig om paden neer te leggen en langzaam maar zeker een waar paradijs uit de grond te stampen. De standaardobjecten, die je met de Wensfontein verdient, maken nieuwe interacties mogelijk en zijn een goed startpunt. Ik denk wel dat op een gegeven moment mensen gaan knoeien met zo’n beetje alles wat in Tomodachi Life: Waar Dromen Uitkomen zit verwerkt. Het is puur een kwestie van tijd. Hoe dan ook, het gaat enorm dat je plezier hebt!

Een mooi geheel
Tomodachi Life: Waar Dromen Uitkomen ziet er mooi uit. Ik heb het spel gespeeld op de Nintendo Switch 2. In de handheldstijl gebruikt het een aangepaste versie van de handheldstijl-boost waarbij het spel in 1080p draait en gebruik kan maken van het touchscreen. Daarmee is het plaatsen van voorwerpen en het maken van Mii-personages een koud kunstje. Het loopt als een zonnetje op zowel de televisie als in handheld, behalve op punten waar het veel moet inladen op het eiland. Dan duurt het hier en daar een seconde extra. Niet heel erg, maar je merkt het wel. Kleurrijk is het hoe dan ook.

Hetzelfde geldt voor de muziek. Een leuke selectie aan deuntjes en jingles die goed passen. Dat is belangrijk, gezien het open eiland karakter van Waar Dromen Uitkomen. De tijd staat nooit stil en zo doet de muziek het ook. Er zijn momenten waar het spel doelbewust kiest om de muziek even te stoppen, maar dat maakt deze juist dat stukje beter. Hopelijk verschijnt de volwaardige soundtrack snel op Nintendo Music!

Conclusie
Tomodachi Life: Waar Dromen Uitkomen leunt op creativiteit. Met sterk ontwerpgereedschap en de mogelijkheid om elk woord in het spel te zetten, is er veel om van te genieten. Jammerlijk is dat situaties net wat te vaak herhalen en dat sommige elementen wat uitgekleed zijn vanwege de nieuwe creatieve visie. Daar staat wel tegenover dat ik me geen moment verveeld heb met Waar Dromen Uitkomen. Het is om een uur of twee ermee te spenderen zonder erover na te denken. De interacties van de Mii-personages, de grappige situaties en de presentatie laten de ervaring stralen als geen ander. Misschien speel ik hem wat minder na verloop van tijd, maar het genot zal zeker aanhouden.