The Witch's Bakery - Knus avontuur met pieken en dalen

Dat The Witch’s Bakery van een Franse ontwikkelaar komt, kan je niet ontgaan. Het spel speelt zich af in Parijs en je kunt het met een volledig Franse voice-over spelen. Of je kiest voor Engels, met een leuk Frans accentje. Met de heks Lunne en haar familiar Orio (een magisch wezen dat de vorm van een kat heeft aangenomen) open je een bakkerij midden in Parijs. Met magisch brood, natuurlijk! Want Lunnes specialiteit is emoties lezen en haar broodjes maken haar klanten letterlijk gelukkiger! En waar een chocoladecroissant niet genoeg vreugde brengt, duikt ze rechtstreeks in de ziel van haar klanten om hun problemen te ontrafelen.

In The Witcher’s Bakery volg je de werkweken van Lunne met een vaste structuur van drie dagdelen. Overdag werk je als Lunne in je magische bakkerij, waar je je geld verdient. Dat betekent voor jou als speler dat je het deeg voorbereidt en klanten de broodjes geeft die ze willen hebben. Sommige klanten hebben een emotie die ze erg dwarszit. Die hangt dan letterlijk boven hun hoofd. Zodra je zo’n klant een broodje overhandigt, triggert een doolhof-minigame. Hoe dat eruitziet, is afhankelijk van de emotie. Zo manifesteert angst zich als een donker doolhof, terwijl woede juist vurige obstakels tevoorschijn tovert. Deze minigames hebben geen timer en worden nooit lastig, waardoor het spel hier uitdaging en variatie mist. Het bereiden van het deeg is ook een minigame, maar die zijn eveneens best wel saai. Je hoeft enkel op de knop te drukken die op je scherm verschijnt et voilà. Het is telkens dezelfde knoppencombinatie, dus het vergt nauwelijks mentale of fysieke inspanning.

Een stuk leuker is het na werktijd, als je je geld weer gaat uitgeven. Dan verken je een heel romantisch vormgegeven Parijs en leer je een aantal Parijzenaren steeds beter kennen. Er zijn grotere verhaallijnen voor sommige personages, waarbij je letterlijk dieper in hun emoties duikt. Zo’n duik geeft je toegang tot het diepste van iemands ziel; je verkent omgevingen gevuld met kleine puzzels, terwijl je herinneringen tegenkomt die hebben geleid tot de problemen van nu. Deze mind palace-levels zijn indrukwekkend. Emoties nemen prachtige vormen aan en de flarden van herinneringen zorgen er echt voor dat je meer wil horen van iemands levensverhaal. Zo duik je in het verhaal van een jongeman die constant denkt dat hij niet goed genoeg is en daarom veel te hard werkt. Zijn mind palace is een trein die alsmaar doordendert, maar vol zit met angsten die letterlijk vorm hebben gekregen in zijn gedachten.

Als laatste heb je de nacht, waarin je voornamelijk slaapt om wat van je energie te herwinnen. Je energie is niet eindeloos, dus voor zowel je middag-activiteiten als je avondplanning moet je keuzes maken. Zo kun je ’s avonds recepten verbeteren of boeken lezen om je magische statistieken te verbeteren. Daarmee maak je onder andere de toch al simpele minigames nog wat makkelijker. Ook hier is het bereiden van een recept helaas telkens hetzelfde. Sterker nog, het is nog een stukje makkelijker dan tijdens je bakkerijwerk.

Sfeer alom, maar niet op je tv

The Witch’s Bakery moet het dus vooral van de verhalen en de vormgeving hebben en dat doet het heel goed. Zowel de band tussen Orio en Lunne is innemend, maar ook de mensen die ze her en der ontmoeten krijgen al snel een plekje in je hart. Er is een vrolijke, luchtige dynamiek, ondanks de best verdrietige thema’s die aan bod komen. De straten van Parijs zijn heel herkenbaar als je de echte stad hebt bezocht (maar dan zonder de rellen).

Ik heb The Witch’s Bakery in de handheldmodus moeten spelen, omdat ik in docked modus te maken kreeg met behoorlijke bugs. De cursor werkt alleen in muismodus. Althans, dat zou het moeten doen, want ik kreeg de cursor nauwelijks op de goede plek. Daarnaast is het spel een paar keer volledig vastgelopen op deze manier. Dat is natuurlijk niet de bedoeling en wel een flinke tekortkoming.

Conclusie

The Witch’s Bakery barst van de sfeer en de mooie verhalen die echt uitnodigen om er meer van te horen. De emoties die aan bod komen, worden prachtig in beeld gebracht. Ze maken je nieuwsgierig naar de personen erachter. Het is dan ook jammer dan de diepgang van de verhalen wordt afgewisseld met heel oppervlakkige minigames die snel in herhaling vallen. Ook de technische problemen in docked modus zijn een smet op de magische ervaring. In handheldmodus zijn het verhaal en de sfeervolle wereld zeker de moeite waard. Verwacht alleen niet dat het bakken van broodjes je lang zal uitdagen.