The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered - Deluxe Edition

Toen The Elder Scrolls IV: Oblivion in 2006 verscheen, was het een baanbrekende game. Met zijn grote open wereld, tal van quests en epische graphics waande je je een echte avonturier in Cyrodill. Het spel wemelde van de bugs en heeft (mede dankzij YouTube memes) een echte cultstatus weten te bereiken. Vorig jaar verscheen The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered opeens op alle consoles en pc, maar de Nintendo Switch 2 werd, tot nu toe, overgeslagen. Het had zelfs op de duurste pc’s last van framedrops; komt die Nintendo Switch 2-versie dan wel goed?

The Elder Scrolls IV: Oblivion begint in de gevangenis. Waarom je daar zit? Dat mag je lekker zelf invullen. Het is aan jou om een personage te maken en hem zoetjes aan het verleden mee te geven dat jij passend vindt. Op basis hiervan worden ook bepaalde vaardigheden aan je toegekend. Ik kon het natuurlijk niet laten om een gek personage te maken. Terwijl je rustig in je cel zit, komen er bewakers naar je toe. Zij openen je cel en nemen de keizer mee naar binnen. Hij zegt dat hij je in zijn dromen gezien heeft. Ze openen een geheime doorgang en vervolgen hun reis. Jij bent op jezelf aangewezen, maar krijgt de kans om achter ze aan te gaan. Al vlug kom je ze weer tegen. Dit keer worden ze aangevallen door huurmoordenaars en mag je tijdelijk met ze mee om ze uit de brand te helpen. Alles lijkt mis te gaan en de keizer spreekt je nog één keer toe en vertelt dat zijn dood nadert. Hij vraagt je om zijn amulet aan Jauffre te geven en de poorten naar Oblivion te sluiten.

De keuze is reuze

Je eigen personage en verhaal creëren staat voorop in Oblivion. Je kunt vanaf het moment dat je uit de gevangenis bent al de keuze maken om de wereld te verkennen en lekker niks te doen met de hoofdmissie. Word je een beruchte huurmoordenaar of dief? Word je beroemd in de arena, kies je voor de Fighters Guild of ga je toch de wereld redden? Het is aan jou wat je wil doen, het spel strooit genoeg kruimeltjes die je naar één van deze paden leiden. Dat is het sterke aan The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered, het is echt jouw avontuur.

Een ander ijzersterk punt is dat er zo veel unieke en verschillende quests zijn. Zo heeft iedere guild wel toffe missies. Voor de Dark Brotherhood word je in een huis gedropt waar je alle gasten moet vermoorden zonder dat zij weten dat jij de moordenaar bent. Voor de Thieves Guild steel je steeds uniekere objecten en moet je hier en daar bewijslast planten bij personages die de gilde in de weg lopen. Ook in Cyrodill zelf zijn veel verschillende missies te vinden tijdens je reis. Ik stuitte op een dorp met onzichtbare mensen die weer zichtbaar wilden worden en in Anvil liepen drie verleidsters rond die mannen beroofden. Er zijn zoveel unieke quests te vinden, dat ik moeite had met een selectie voor deze alinea.

Grafisch top of flop?

The Elder Scrolls IV: Oblivion heeft een speciaal plekje in mijn hart, het biedt namelijk zo veel goede content. Toch zijn er een hele hoop punten niet goed. Zo barst het van de bugs en glitches. De inwoners van Cyrodill voeren de raarste gesprekken met elkaar omdat alles willekeurig bepaald wordt. Je moet er verder niet van opkijken wanneer personages tien keer achter elkaar besluiten te gaan zitten en staan bij een stoel. Ook de overdreven ragdoll-effecten zijn dit spel allesbehalve vreemd. Stiekem vind ik het wel grappig dat deze zaken nooit veranderd zijn, maar ik kan me voorstellen dat dit voor nieuwkomers wel even raar is.

Het spel wordt gedreven door Unreal Engine 5 en er wordt flink gebruikgemaakt van Deep Learning Super Sampling (DLSS). Hierdoor worden er mooie graphics op je beeld getoverd, dat is best een prestatie. Wanneer je echter langs bepaalde objecten beweegt, zie je daar regelmatig een waas overheen. Ook zijn er regelmatig framerate-problemen of stotterend beeld wanneer objecten inladen. Dit is vooral een probleem tijdens het verkennen van de overworld. Het maakt de ervaring een stuk onaangenamer. De wereld zit namelijk erg mooi in elkaar en nodigt echt uit om te verkennen. Verder is het spel meerdere keren vastgelopen bij het inladen van een nieuwe omgeving, wat ook erg vervelend was.

Nostalgische noten

Ik wil het ook nog even over de muziek hebben, want die is geweldig. Van de simpele muziek in de steden, tot de mooie en avontuurlijke muziek in de overworld. Jeremy Soule toverde in 2006 al epische muziek naar onze oren, en jaren later voelt het nog steeds als magie. Misschien komt het omdat ik vroeger al honderden uren in Cyrodill heb doorgebracht, maar ik kan er echt onwijs van blijven genieten.

Conclusie

The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered brengt me echt in tweestrijd. Het biedt een unieke vrijheid waar je al jaren niet meer van hebt kunnen genieten in videogames. Ook bevat het echt geweldige missies, epische muziek en een avontuur waar je u tegen zegt. De graphics zien er zeker niet slecht uit voor een spel van deze proporties, maar het is erg jammer dat er framerate-problemen bij komen kijken. Mocht Bethesda deze problemen oplossen, dan kan ik het spel 100% aanbevelen. Er zijn te veel technische mankementen om hem nu echt aan te raden. Wel adviseer ik je om de updates in de gaten te houden, want stiekem is Oblivion unieker en beter dan Skyrim. Ondanks de vele mankementen, vermaak ik me er toch prima mee. The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered voelt een beetje als die laatste fles bier bij je vrienden op zondagavond terwijl je 2 uur geleden al naar huis moest. Je weet dat het niet goed is, maar toch is het leuk!